ပွဲြပီးတိုင်းမီးေသတာမှ မဟုတ်ပဲ။ တေငွ့ေငွ့ေလာင်ေနေသးတဲ့ မီးြကွင်းေတွက မီးခဲြပာဖံုးေနလို့ မြမင်သာတာပါ။ ဒီေတာ့ အဲဒီြမံုေနတဲ့ အနာြကီးကို ဆရာဝန်ပီပီ ခွဲစိတ်ြဖတ်ေတာက်လို့ ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်ပါတယ်။ ဒါြဖင့် အဲဒီအချိန်တုန်းကေတာ့ ဘာလို့ ပါးစပ်ြကီးပိတ်ြပီး ေရငံုေနရသလဲလို့ ေမးရင် ကိုယ်တိုင်က ေရြခားေြမြခားေရာက်ေနေနတဲ့အြပင် ဘာေကာင်မှမဟုတ်ပဲ ဝင်ေြပာရင် အနှိပ်သည်ငတိုးေြပာ ေသာတာမှတ်ေနမှာစိုးလို့ပါ။ စကားပလ္လင် အရှည်ြကီးချီလို့ြပီးြပီမို့ လိုရင်းကို တည်းတိုးေြပာရရင် အထူးကုေဆးခန်းြကီးတစ်ခုမှာ ေကျာင်းသူေလးတစ်ေယာက် ေသဆံုးသွားရတဲ့ အမှုကို ေရှ့ေနလိုက်ချင်ပါတယ်ဗျာ။
ဆရာဝန်ဆိုတာ ဒီေခတ်ြကီးထဲမှာ ရှားပါးကုန်မဟုတ်ေတာ့ပဲ အလွန်အမင်း ေဖာင်းပွေနမှေတာ့ ကိုယ့်မိသားစု ေဆွနီးမျိုးစပ်ထဲမှာ ကိုယ်နဲ့ ခင်ရာမင်ေြကာင်း ဆရာဝန် တစ်ေယာက်ေယာက်ေတာ့ ရှိြကလိမ့်မယ်ထင်ပါတယ်။ အဲဒီဆရာဝန်ကေလးကို မျက်စိထဲြမင်ေယာင်ြပီး ဒီစာကို ဖတ်လိုက်ပါေနာ်။ စာနာနိုင်ေအာင်လို့ပါ။ ဆရာဝန်ေတွဟာ ဟိုးအရင်တုန်းက ချစ်သူေတွြကားမှာ အိမ်ကသေဘာတူေပးစားမယ့် အူေြကာင်ေြကာင် ဇာတ်ပို့ဘဝကေန ဒီကေန့ေခတ်မှာေတာ့ လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထား ေငွေြကးေနာက်ကို ေကာက်ေကာက်ပါေအာင်လိုက်ေနတဲ့ ဗီလိန်လူြကမ်းဘဝကို တေြဖးေြဖးေရာက်လာတဲ့အခါမှာ လကိ်သည်းဆိပ်လို့ လက်ထိပ်နာတာမဟုတ်ေပမယ့် ဒီပုတ်ထဲမှာ ဟိုပဲေလးေတွလည်းရှိပါေသးတယ်လို့ ြမင်သာေအာင် ြပချင်မိပါတယ်။ အဲဒီလိုလူစားမဟုတ်မှန်း ေသေသချာချာ သိထားတဲ့သူတစ်ေယာက်ေယာက်ကို အများတကာ တံေတွးခွက်မှာ ေမျာချင်တိုင်းေမျာေနေအာင် ေရးြကေြပာြကေတာ့ အေြကာင်းသိတစ်ေယာက်အေနနဲ့ ရင်နာရပါတယ်။
ဆရာြကီးဟာ ေငွေနာက်လိုက်တဲ့ လူနာကို လက်လွတ်စပယ် လုပ်တတ်တဲ့သူတစ်ဦး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်ေတာ်အပါအဝင် ေဆးေလာကသားတိုင်း ချွင်းချက်မရှိ ယံုြကည်ြကပါတယ်။ မင်းကို ဘယ်သူက ကိုယ်စားလှယ်လွှဲြပီး ေြပာေရးဆိုခွင့်ေတွ ေပးထားလို့ သူများတကာေတွကို ဆွဲထည့်ေနရတာလည်း ဆိုရင် ေစာေစာက ကျွန်ေတာ်ေြပာသလို မျက်စိထဲ ြမင်ေယာင်ထားတဲ့ ဆရာဝန်ကေလးကို ေမးြကည့်လိုက်ပါ။ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ေခါင်းလာြဖတ်လှည့်။ (ကျွန်ေတာ်လည်း အဲဒီေကာင်ကို ေခါင်းြဖတ်မယ်) ြမန်မာြပည်ေဆးေလာကမှာ ဘွဲ့ေတွ အရှည်ြကီးနဲ့ နိုင်ငံြခားခနခနထွက် ပိုက်ဆံေတွ ေသာက်ေသာက်လဲ သဲ့ယူေနြကတဲ့ ဆရာဝန်ြကီးေတွ မေရမတွက်နိုင်ေအာင် ေပါသေလာက် သစ်တစ်ပင်ေကာင်း ငှက်တစ်ေသာင်းနားနိုင်ဆိုသလို တပည့်ေကျာင်းသားများစွာကို အရိပ်အာဝါသေပးနိုင်တဲ့ ဆရာြကီးေတွကေတာ့ လက်ချိုးေရလို့ ရပါတယ်။ အဲဒီအရိပ်အာဝါသဆိုတာ သူ့လက်ရှိ ရာထူး၊ ရထားတဲ့ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးေတွနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ေဆးေလာကအေပါ်မှာထားတဲ့ ေစတနာအေပါ် မူတည်ပါတယ်။
ရှင်ြကီးဝမ်းေရာ ရှင်ငယ်ဝမ်းပါ ဝင်ချည်ထွက်ချည် ကျင်လည်ေနခဲ့ရာမှာ ရှင်ြကီးကျားထက်ဆိုးတာ အဆန်းမဟုတ်ေတာ့ဘူးလို့ ေမ့ေပျာက်နိုင်ေပမယ့် တကယ်ကို အတုယူေလးစားစရာ ဆရာြကီး ဆရာမြကီးများကိုေတာ့ ဘယ်လိုမှ မေမ့နိုင်ပါဘူး။ ဆရာြကီးဦးြကည်စိုးဟာ အဲဒီလိုဆရာြကီးေတွထဲမှာ တစ်ေယာက် ပါပါတယ်။ ကျွန်ေတာ်က သူ့တပည့်မို့ ေြပာတာမဟုတ်ပါ။ ကျွန်ေတာ့်ကိုသူက ြမင်ဖူးရံုထက် ပိုသိစရာ အေြကာင်းမရှိပါ။ အဲဒီသတင်းြကားြကားချင်းမှာ ဘယ်လိုမှ မယံုနိုင်ေအာင်ြဖစ်ရတာက ကျွန်ေတာ်က ဆရာြကီးကို ယံုလို့ပါ။ အဓိကေြပာချင်တာ အဲဒီ ယံုြကည်မှု ဆိုတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။
“မေြပးေသာ် ကန်ရာရှိတယ်” ဆိုတဲ့ အြဖစ်အပျက်ေတွဟာ ေလာကြကီးမှာ မြကာခနေတွ့ရတတ်ပါတယ်။ “သူဘာေကာင်လဲဆိုတာထက် သူဘာလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာကိုပဲ ြကည့်ရမယ်“ လို့လည်း ေြပာြကတာပဲ။ “ဆံုးသွားတဲ့ လူနာကေလးမေလးေနရာမှာ မင့်သမီးေလးြဖစ်ေနရင်ေကာ ဒီစကားမျိုးေြပာနိုင်ဦးမျာလား” ဆိုရင်လည်း ကျွန်ေတာ် အများြကီး စာနာနိုင်ပါတယ်။ ကေလးမေလးခမျာ သနားစရာပါ။ အူအတက်ေရာင်တယ်ဆိုတာ ေသတတ်တဲ့ ေရာဂါပါ။ ေသွးလွန်တုတ်ေကွးေြကာင့် ေသရတဲ့ ကေလးငယ်ေတွဟာလည်း တစ်နှစ်တစ်နှစ် မနည်းမေနာပါပဲ။ ဒီလိုြပင်းထန်တဲ့ ေဝဒနာနှစ်ရပ်စလံုးက ေသရွာေခါ်သွားတဲ့အခါမှာ ကံြကမ္မာဆိုတာြကီးက လက်ေရှာင်သွားြပီး ဆရာဝန်အေပါ်ကို ပံုချလိုက်ပါတယ်။ “သူ ေသေသချာချာ မစမ်းသပ်လို့ မလိုအပ်ပဲ ခွဲလိုက်လို့ ေရတိမ်နစ်ရရှာတယ်။” အဲသလို။
ဒီေနရာမှာေတာ့ ဆရာဝန်ေတွကို ရှင်းြပစရာမလိုပါဘူး။ ေဆးေကျာင်းက စာေမးပွဲေတွမှာ ေမးေနကျ။ အူအတက်ေယာင်နာနဲ့ ထင်ေယာက်ထင်မှားြဖစ်ေစတဲ့ ဆင်တူယိုးမှားေရာဂါေတွကို နံပါတ်စဉ်ထိုးြပီး ကျက်ြကရတဲ့အခါ ထိပ်ကပ်နာ အာသီးေယာင်နာကစလို့ ဆီးချိုဆိပ်တက်တာအဆံုးပါတဲ့အထဲမှာ ေသွးလွန်တုတ်ေကွးတည်း ပါတာပဲ။ မယံုရင် ဖတ်စာအုပ်ြပမယ်။ ေသွးလွန်တုတ်ေကွးေရာဂါရဲ့ ပရိယာယ်လက္ခဏာေတွအေြကာင်းကလည်း ကေလးကျန်းမာေရးေဆးပညာမှာ မကျက်မြဖစ်တဲ့ ေမးခွန်းပါပဲ။ ဒီေရာဂါနှစ်ခုဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပံုမှားရိုက်တတ်သလို နှစ်ခုစလံုး တစ်ြပိုင်နက်ြဖစ်တတ်တာကိုလည်း ဆရာဝန်တိုင်း နားလည်နိုင်ပါတယ်။ အြပင်လူေတွ သေဘာေပါက်ေအာင်သာ ရှင်းြပေနရတာ။ မမှားေသာေရှ့ေန မေသေသာေဆးသမားဆိုတဲဆိုရိုးစကားြကီးတစ်ခုလံုးကို ေမ့ ေပျာက်သွားေလာက်ေအာင် အမှုေတွ ေပွလာရတဲ့ အေြကာင်းကေတာ့ လူနာရှင်ဘက်က ဆရာဝန်အေပါ်မှာ ယံုြကည်မှု ကင်းမဲ့သွားလို့ ြဖစ်ပါတယ်။
တကယ်ေတာ့ ကျွန်ေတာ်တို့ ြမနန်မာလူမျိုးေတွေလာက် အယံုလွယ်တဲ့သူလည်း မရှပါဘူး။ ဝက်ရူးြပန်အတက်ကျေအာင် ကျင်ငယ်ေရေသာက်ရတယ်ဆိုရင်လည်း ေသာက်လိုက်ြကတာပဲ။ ေအအိုင်ဒိအက်စ်ေပျာက်ေအာင် ပိုးဟပ်အရှင်ေတွစားရတယ်ဆိုလည်း စားလိုက်ြကတာပဲ။ လမ်းေဘးက ေပါက်ပန်းေဈးေတွကို ယံုလွယ်သေလာက် တတ်ကျွမ်းတဲ့ သမားေတာ်ြကီးေတွကို မယံုြကည်နိုင်တာ ဘာေြကာင့်များပါလိမ့်။ “ငရို့က ယံုလို့ ပံုအပ်ြပီးသားပါေမာင်။ ဖွတ်ထွက်မှ ေတာင်ပို့မှန်း သိလိုက်ရလို့ပါ” လို့ ေြပာမယ်ထင်တယ်။
ရှင်းေအာင် ေြပာြပရပါဦးမယ်။ ဆရာဝန် ေဆးကုတဲ့ အလုပ်ဟာ “ဥံုဖွ အပ်ချေလာင်း ေပျာက်ေစသတည်း” လို့ လူတိုင်းကို မကုနိုင်တာ သေဘာေပါက်ေစချင်ပါတယ်။ ေဖာင်စီးတဲ့ ေယာကင်္ျားေတွနဲ့အတူ၊ မီးေနတဲ့ မိန်းမေတွနဲ့အတူ စွန့်စွန့်စားစား ေရာဂါေဝဒနာနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ရတဲ့အခါ ရှံုးနိမ့်သွားခဲ့လျှင် ေဆးသမား မေထာင်းတာေသာ်လည်း လူနာမခံချိတာဟာ သဘာဝပါ။ “ ကုန်ချင်သေလာက် ကုန်ပေစ။ ရှင်ေအာင်ကုေပး။ ေသလို့ကေတာ့ ေသရေအာင်သာြပင်” ဆိုြပီး သမားပင့်တဲ့အေလ့ြကီးဟာ ြမန်မာ့လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှာ မတွင်ကျယ်စေကာင်းပါဘူး။
လူနာေတွ ဘာြဖစ်လို့ အယံုအြကည်ကင်းမဲ့သွားရသလဲဆိုတဲ့ အေြကာင်းကေတာ့ ကိုယ့်ဝမ်းနာ ကိုယ်သာသိဆိုသလို အကျယ်မရှင်းချင်ေတာ့ပါဘူး။ တစ်မှုရှင်းတာ နှစ်မှုမေပွပါရေစနဲ့ေတာ့။ ယံုချင်စရာမေကာင်းတဲ့သူေတွကလည်း ေတွ့ေတွ့လာရတာကိုး။ ကိုယ်တိုင်က ပုတ်သင်ဥေတာထဲေနေနတာဆိုေတာ့ ေညာင်ြမစ်ဆက်မတူးေတာ့ပါဘူးေလ။ ဒါေပမယ့် လူတိုင်း ဒီလိုချည့်ပဲလို့ေတာ့ ဝါးလံုးရှည်နဲ့ မရမ်းပါနဲ့ဗျာ။ ေကာင်းတဲ့သူေတွလည်း အများြကီး ရှိပါေသးတယ်။ အဲဒီသူေတွ စိတ်ဓါတ်ကျြပီး ထွက်သွားတဲ့တေန့ မေကာင်းတဲ့သူေတွနဲ့ချည့် ဘယ်လိုမှ ေြပးမလွတ်ေအာင် ဆံုြကရလိမ့်မယ်။ ဘာြဖစ်လို့လဲဆိုေတာ့ မေကာင်းတဲ့သူဆိုတာ မေကာင်းတဲ့ ေခတ်အေြခအေန ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လိုက်ေလျာညီေထွ ေနတတ်လွန်းအားြကီးလို့ မေကာင်းတဲ့ဘဝ ေရာက်သွားတာ။ စိတ်သာချ။ သူတို့ကေတာ့ ဘယ်ေတာ့မှ ထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီေကွ့ ဒီတက်နဲ့ ဟိုေကွ့ကျေတာ့ ဟိုတက်နဲ့ ေလှာ်သွားမှာ။ ငါးြကင်းဆီနဲ့ ငါးြကင်းေြကာ်တတ်ြပီးသား။
အေကာင်းဆံုးအြကံေပးချင်တာကေတာ့ အသက်ကိုပံုြပီး မယံုခင်မှာ ကိုယ်ပံုမယ့်ဆရာသမားအေြကာင်း ေရေရရာရာ သိေအာင်လုပ်၊ သိြပီးြပီဆိုရင်ေတာ့ စိတ်ဒံုးဒံုးချလို့သာ ယံုလိုက်ေတာ့။ အများအားြဖင့် လူနာရှင်ေတွက ေဆးခန်းြပတာ ေဈးဝယ်ထွက်သလို ဆိုင်းဘုတ်စံုေအာင်လိုက်ဖတ်၊ အြမီးအရှည်ဆံုးဆရာဝန်နဲ့ ဝင်ြပတာမျိုးဟာ မလုပ်သင့်ပါဘူး။ မုန့်ဟင်းခါးဝယ်စားတာမှ မဟုတ်ပဲ။ မဟုတ်ကဟုတ်က အြမီးေတွ ေလျှာက်တပ်ထားတဲ့ ဆရာဝန်နဲ့ေတွ့ရင် ေသရေအာင်သာြပင်။ မဟုတ်တာေတွ တပ်ထားမှေတာ့ မဟုတ်တာလုပ်တတ်တဲ့ ဆရာဝန်မို့ေပါ့။ တချို့ကျေတာ့လည်း ေလချဉ်ေလးတက်လာရင် အစာအိမ်အထူးကုထဲမှာ ဘယ်သူအြကီးဆံုးလဲ။ ဆီးနည်းနည်းဝါသလားမသိဘူး။ ဆီးနဲ့ ေကျာက်ကပ်ဆရာဝန်နဲ့ ြပြကည့်မယ်ဆိုတာလည်း မနည်းလှပါဘူး။
“ဘယ်သူနဲ့သွားြပတာ ဘယ်ေလာက်ေတာင် ကုန်သွားတယ်” လို့ ပါးစပ်အရသာခံေြပာချင်တာကိုး။ အဲဒီလူမျိုးေတွဟာ သာမာန်ဆရာဝန်ေလးေတွကို ေသွးေပါင်ချိန်ခိုင်းဖို့၊ ဆရာဝန်ြကီး ေပးလိုက်တဲ့ ေဆးေတွက “ဘယ်ဟာ ဘာေဆးလဲ၊ ဘာအတွက်ေပးတာလဲ၊ ဘာေတွြဖစ်တတ်ေသးသလဲ” လို့ ထပ်ကာထပ်ကာ ေမးဖို့၊ “ေဆးေသာက်ကာနီး ဟိုဟာဒီဟာ စားထားတယ်။ အခုေဆးေသာက်လို့ ြဖစ်ရဲ့လား” လို့ ေမးဖို့ေလာက်သာ သေဘာထားပါတယ်။ အဲဒါ အမှားြကီး မှားတာပါ။ တကယ်ေတာ့ အဲဒိဆရာဝန်ကေလးေတွဟာ ေဆးေလာကမှာ ဘယ်ဆရာြကီးက ဘယ်လိုဆိုတာ အြပင်လူေတွထက် အများြကီး ပိုသိပါတယ်။ သူတို့ကို ဘယ်သူနဲ့ ြပသင့်သလဲ၊ ဘယ်သူက စိတ်ချရသလဲ လို့ ေမးရင် အြကံေကာင်း ဉာဏ်ေကာင်း ေပးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။
ကိဿေဂါတမီ မံုညင်းဆီရှာတဲ့ ဇာတ်ေတာ်ကို လူတိုင်းြကားဖူးြကမယ်ထင်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဒဘာသာ အယူဝါဒအရေတာ့ လူတစ်ေယာက်ရဲ့ အသက်တစ်ေချာင်းဟာ အြခားလူတစ်ေယာက်ေယာက်က သတ်ြဖတ်လုပ်ြကံလိုက်တိုင်း မေသနိုင်ပါဘူး။ သူ့အတိတ်ကံက ပါလာမှ၊ သူ့သက်တမ်းကုန်မှသာ ေသရပါတယ်။ ဒါေြကာင့်လည်း ေသကံမေရာက် သက်မေပျာက်တဲ့ အြဖစ်ေတွ အဖန်တလဲလဲ ြကံုေနြကရတာေပါ့။ တရားနဲ့ ေြဖတာဟာ မိမိ၊ သူတပါး၊ ြမင်ရြကားရေသာ ပုဂ္ဂိုလ်အားလံုး ြငိမ်းချမ်းေစပါတယ်။ အလုပ်သင်ဆရာဝန်ဘဝတုန်းက လူနာရဲ့ ေရာဂါလက္ခနာေတွကို ေသေသချာချာ ေမးြမန်းမထားမိလို့ ဆရာြကီး ဦးေမာင်ေမာင်ဝင့် ဆူခဲ့တဲ့စကားေလးတစ်ခွန်းကို ခုထိမှတ်မိေနပါေသးတယ်။
“သနားပါတယ်။ လူနာခမျာ ကံဆိုးရှာတယ်။ ေရာဂါြဖစ်လို့ ကံဆိုးတာကတစ်ခု၊ ေဝဒနာြပင်းထန်လို့ ေဆးရံုလာတက်ရတာကတစ်ခု၊ ေဆးရံုမှာ မင်းလို အူေြကာင်ြကားဆရာဝန်နဲ့ လာေတွ့ရတာကလည်း တစ်ခု” တဲ့။ မေြပာလား။ မေတာ်တဆ အဲဒီဆရာဝန်ေလးနဲ့ လာေတွ့မိမယ်ဆိုရင်လည်း ကံကိုသာ ယိုးမယ်ဖွဲ့လိုက်ပါကွယ်။ လူကိုေတာ့ ယံုလိုက်။ ဟုတ်ြပီလား။ ေကဂျာနူးသီချင်းေလး ဆိုြပမယ်ေနာ်။
“ မယံုရင် မချစ်နဲ့ မချစ်နဲ့ ေမာင်ရယ်။ မယံုတာ မချစ်လို့ မချစ်လို့ ပါကွယ်။ ယံုေအာင် ကိုယ်ေလ အပိုေတွ မေြပာတတ်တယ်။ ချစ်ချစ်ေရ ... ယံုကွယ်။”
