"Wise men always focus on the outcomes. But our wiser men never forget about their incomes whatever the outcomes come."

  • ''မင်း​​ြဖူ မှန်မှန်​​ေြပာ''

    ၅၅၅၅၅ ပိဿာ​​ေလး​​ပါတယ်ဆိုတဲ့​​ မင်း​​ကွန်း​​​ေခါင်း​​​ေလာင်း​​ြကီး​​ကို ပါး​​စပ်ထဲမှာငံုြပီး​​ ​​ေြပာရင်​​ေတာင် လွယ်လွယ်နဲ့​​ မယံုတတ်​​ေတာ့​​တဲ့​​အကျင့​်​ ရလာတာက​​ေတာ့​​ ခဏခဏအလိမ်ခံရတာ များ​​​ေနလို့​​ပါ။ ဆရာဝန်နဲ့​​ လူနာြကား​​မှာ ​​ေြပာတာ​​ေနာ်။ မည်သူ့​​ကိုမျှ မရည်ရွယ်ပါ။ တိုက်ဆိုင်မှုရှိလျှင် ခွင့​်​လွှတ်ပါ။ ဆရာဝန်သက်ြကာလာ​​ေလ​​ေလ လူနာ​​ေတွ​​ေြပာတဲ့​​စကား​​ကို ချင့​်​ြပီး​​ယံုတတ်လာ​​ေလ​​ေလပါပဲ။

    ြကာ​​ေတာ့​​လည်း​​ သူတို့​​ညာလာတဲ့​​အထိ​​ေတာင် မ​​ေစာင့​်​နိုင်​​ေတာ့​​ပါဘူး​​။ သား​​​ေလျှာ​​ေသွး​​သွန်လာတဲ့​​ မိန်း​​က​​ေလး​​​ေတွဆို ''​​ေရခပ်ရင်း​​နဲ့​​ ​​ေချာ်လဲလာြပီထင်တယ်'' ြကွက်သတ်​​ေဆး​​​ေသာက်လာတဲ့​​လူဆိုလည်း​​ ''​​ေဆး​​လံုး​​ချင်း​​ဆင်​​ေန​​ေတာ့​​ မှား​​​ေသာက်မိလာတာ မဟုတ်လား​​'' လို့​​ ကိုယ်ကအရင် စကား​​ဦး​​သန်း​​​ေပး​​ လိုက်ရင် ရယ်ကျဲကျဲနဲ့​​ ''ဟုတ်တယ်'' လို့​​ ​​ေြပာြကပါတယ်။ ယံု​​ေစချင်ရင်​​ေတာ့​​ ယံု​​ေပး​​လို့​​ရပါတယ်။
    ဘာမှအပန်း​​မြကီး​​ဘူး​​။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ အမှန်အတိုင်း​​သိဖို့​​က​​ေတာ့​​ လိုတာ​​ေပါ့​​။ လူနာကမ​​ေြပာလည်း​​ ကိုယ့​်​ဘာ သာ သိလာရတာ​​ေတွ အများ​​ြကီး​​ရှိပါတယ်။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ တခါတရံမှာ အ​​ေရး​​ြကီး​​တဲ့​​အချက်အလက်​​ေတွကို အသိ​​ေနာက်ကျရင် လူနာပဲထိခိုက်နစ်နာတတ်ပါတယ်ဆိုတာ နား​​လည်​​ေစချင်ပါတယ်။

    လူနာ​​ေတွဘက်က အလကား​​​ေနရင်း​​ ​​ေပျာ်လို့​​လိမ်ညာ​​ေနတာ​​ေတာ့​​ မဟုတ်ပါဘူး​​။ အမှုအခင်း​​နဲ့​​ပတ်သက်လာရင် ကိုယ်အမှတ်တမဲ့​​​ေြပာလိုက်တဲ့​​ စကား​​တစ်ခွန်း​​နဲ့​​ ြပဿနာ​​ေတွ ရှင်း​​​ေနရမှာ ​​ေြကာက်လို့​​။ ဒါမှမဟုတ် လူသိရှင်ြကား​​အြဖစ်မခံနိုင်တဲ့​​ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့​​သာ လိမ်ရညာရတာ​​ေနမှာပါ။ ရှင်ပါဂူ​​ေဆး​​ခန်း​​မှာ လုပ်​​ေနတုန်း​​က သား​​သား​​နား​​နား​​ အမျိုး​​သမီး​​တစ်​​ေယာက်ဟာ ရည်ရည်မွန်မွန်နဲ့​​
    အ​​ေမအိုတစ်​​ေယာက်ကိုတွဲလာပါတယ်။ ​​ေမ​​ေမ ပန်း​​ြခံထဲမှာလမ်း​​​ေလျှာက်ရင်း​​ ​​ေချာ်လဲသွား​​လို့​​တဲ့​​။

    ဓါတ်မှန်ရိုက်ြကည့​်​လိုက်​​ေတာ့​​ ​​ေပါင်ြခံရိုး​​ကထက်ပိုင်း​​ကျိုး​​​ေန​​ေတာ့​​ အရိုး​​ဆရာဝန်ကို​​ေခါ်ြပီး​​ြပ​​ေပး​​ဖို့​​ စီစဉ်​​ေပး​​ပါတယ်။ ဆရာဝန်​​ေစာင့​်​​ေနတုန်း​​မှာ လူနာက ​​ေခါင်း​​မူး​​တယ်ဆိုလို့​​ ​​ေသွး​​​ေပါင်ချိန်ြကည့​်​လိုက်​​ေတာ့​​ ​​ေစာင့​်​​ေနလို့​​မြဖစ်ဖူး​​ဆိုြပီး​​ အ​​ေရး​​​ေပါ်​​ေဆး​​ပုလင်း​​​ေတွချိန်ြပီး​​ ​​ေဆး​​ရံုြကီး​​ကိုလွှတ်ရပါတယ်။ ဘာမှစိတ်မပူနဲ့​​။

    ဟိုမှာလည်း​​ သူငယ်ချင်း​​ဆရာဝန်​​ေတွရှိတယ်ဆိုြပီး​​ ​​ေသ​​ေသချာချာ စာ​​ေရး​​​ေပး​​လိုက်တယ်။ ​​ေနာက်တစ်​​ေန့​​ ​​ေဆး​​ရံုမှာ ဂျူတီဝင်​​ေတာ့​​ မ​​ေန့​​ကလွှတ်လိုက်တဲ့​​လူနာ မြမင်ပါလား​​လို့​​​ေမး​​မှ ဂျူတီကျတဲ့​​သူငယ်ချင်း​​က ညကဆံုး​​သွား​​တယ်လို့​​​ေြပာပါတယ်။ ဆံုး​​သွား​​ြပီဆို​​ေတာ့​​မှ အမှုက​​ေတွ့​​တာ။ လူနာက ကား​​တိုက်ခံရသူ။ အမျိုး​​သမီး​​က ကား​​​ေမာင်း​​သူ။ ဒါမျိုး​​​ေတွက ခနခနပါပဲ။ ''​​ေြမာက်ဥက္ကလာ​​ေဆး​​ရံုမှာ လူနာ​​ေစာင့​်​​ေနတဲ့​​
    ​​ေမ​​ေမက လဘက်ရည်ထွက်အဝယ်မှာ ကား​​​ေရှ့​​မှာ မိုက်ကနဲြဖစ်ြပီး​​ လဲသွား​​ပါတယ်'' တဲ့​​။ လူနာ​​ေရာ လူနာရှင်သူ့​​​ေယာက်ျား​​က​​ေရာ​​ေြပာတာ။ ထမင်း​​စား​​ြပီး​​ြပီလား​​ဆို​​ေတာ့​​ မစား​​ရ​​ေသး​​ဘူး​​။ ညက အိပ်​​ေရး​​ဝဝ အိပ်လား​​ဆို​​ေတာ့​​ မအိပ်ရတာ သံုး​​ရက်ရှိြပီတဲ့​​။ ​​ေဆး​​ရံုတင် ဓါတ်မှန်ရိုက်​​ေနတဲ့​​အထိ​​ေတာ့​​ အ​​ေကာင်း​​ြကီး​​ပဲ။

    ည​​ေန​​ေစာင်း​​လို့​​ သတိလစ်ချင်လာ​​ေတာ့​​မှ ကွန်ပျူတာဓါတ်မှန်​​ေတာင်း​​လို့​​၊​ ရိုက်ဖို့​​ လူနာတင်ကား​​​ေစာင့​်​​ေနတုန်း​​ ဘုရား​​သခင်​​ေခါ်​​ေတာ်မူသွား​​ပါ​​ေလ​​ေရာ။ ဒီ​​ေတာ့​​မှ ခင်ပွန်း​​သည်က တယ်လီဖုန်း​​နဲ့​​ ကား​​ရှင်ကိုပင့​်​တယ်။ အစ်မြကီး​​ညီမ​​ေတာ့​​ဆံုး​​ြပီ ဘယ်လိုရှင်း​​ြကမလဲတဲ့​​။ သူတို့​​က ​​ေလျာ်​​ေြကး​​ယူထား​​မိ​​ေတာ့​​ ကား​​တိုက်ခံရပါတယ်လို့​​ တစ်ခွန်း​​မှ မဟရဲဘူး​​​ေလ။ အမှန်က ​​ေြမာက်ဥက္ကလာ​​ေဆး​​ရံု​​ေရှ့​​မှာ မူး​​လဲတဲ့​​လူနာက ရန်ကုန်​​ေဆး​​ရံုြကီး​​ကို​​ေရာက်လာတယ်ဆိုကတည်း​​က သ​​ေဘာ​​ေပါက်သင့​်​တာ။ ဒါ​​ေြကာင့​်​ အ​​ေရး​​​ေပါ်မှာ တာဝန်ကျဖူး​​တဲ့​​ ဆရာဝန်​​ေတွရဲ့​​ သံသယ​​ေရချိန်ဟာ သူများ​​ထက်ပိုနိုင်တယ်။ ​​ေတာ်ရံုတန်ရံုဆို မယံုတတ်ဘူး​​။

    ြကာ​​ေတာ့​​ သကင်္ာမကင်း​​ြဖစ်စရာလူနာဆိုရင် စိတ်ထဲကကို စနိုး​​စ​​ေနာင့​်​ြဖစ်လာပါတယ်။တစ်ခါက လက်​​ေကာက်​​ေတွ တံ​​ေတာင်ဆစ်​​ေလာက်ထိဝတ်ထား​​တဲ့​​ မိန်း​​မတစ်​​ေယာက်ဟာ သူ့​​တူမ​​ေလး​​အနာစိမ်း​​​ေတွ​​ေပါက်လို့​​တဲ့​​။ အရိုး​​ဆရာနဲ့​​ြပြပီး​​ ခွဲခန်း​​ထဲမှာ ြပည်​​ေတွ​​ေဖာက်ထုတ်ဖို့​​လုပ်ပါတယ်။ သူ့​​အနာ​​ေတွက ြပည်တည်နာ​​ေတာ့​​ ဟုတ်ပါရဲ့​​။ အနာစိမ်း​​နဲ့​​လည်း​​မတူဘူး​​။ ​​ေကျာြပင်အနှံ့​​၊​ တင်ပါး​​​ေအာက်၊​ လက်​​ေကာက်
    ဝတ်၊​ ​​ေတာ်​​ေတာ်များ​​​ေနတယ်။ က​​ေလး​​ကဆယ်နှစ်မြပည့​်​​ေသး​​ဘူး​​။ ဘယ်လို​​ေမး​​​ေမး​​မ​​ေြပာြပဘူး​​။ ဆီး​​စပ်ကြပည်တည်နာြကီး​​က​​ေတာ့​​ ​​ေတာ်​​ေတာ်ဆိုး​​​ေနလို့​​ အိုဂျီနဲ့​​ြပ​​ေတာ့​​ အတွင်း​​ကို တိုး​​လျှိုး​​​ေပါက်တယ်။

    ဒီလိုလူနာမျိုး​​မှာ ကျ​​ေတာ့​​ ြပဿနာထဲမှာ အမှုတွဲမပါချင်လို့​​၊​ ​​ေဆး​​ခန်း​​နဲ့​​ ဆရာဝန်​​ေတွကို အမှုပတ်မှာစိုး​​လို့​​သူတို့​​​ေြပာသမျှ ယံုချင်​​ေယာင်​​ေဆာင်ြပီး​​ ကိုယ်လုပ်စရာရှိတာ လုပ်​​ေပး​​ရံုနဲ့​​ ြပီး​​ပါ့​​မလား​​ဆိုတာ စဉ်း​​စား​​ြကည့​်​​ေစချင်ပါတယ်။ ဘယ်ကမှန်း​​မသိတဲ့​​ အိမ်​​ေဖာ်က​​ေလး​​မ​​ေလး​​တစ်​​ေယာက်ရဲ့​​လူမသိ သူမသိြပဿနာနဲ့​​ နာမည်ြကီး​​​ေဆး​​ခန်း​​ြကီး​​​ေရာ ဆရာဝန် ဆရာမြကီး​​ ငယ်​​ေတွပါ တသီြကီး​​အစစ်ခံရမယ့​်​ြပဿနာနဲ့​​ လဲစရာလိုလို့​​လား​​ဆိုတဲ့​​အ​​ေတွး​​ကို မ​​ေတွး​​ဘူး​​လို့​​ ထင်သလား​​။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ ဘယ်လိုအ​​ေြခအ​​ေနမျိုး​​မှာပဲြဖစ်ြဖစ် ဆရာဝန်ဆိုတာ လူနာရဲ့​​ အသက်ကိုကယ်ဖို့​​ဆိုတဲ့​​ အလုပ်ကို​​ေတာ့​​ မပျက်မကွက်လုပ်ြကရပါတယ်။ ​​ေနာက်ြပဿနာကို
    ​​ေနာက်မှ ရှင်း​​ရတာ​​ေပါ့​​။

    အမှု​​ေြကာင့​်​ လိမ်ြကညာြကတဲ့​​အထဲ မျက်နှာသိ​​ေတွပါလာတဲ့​​အခါ ပိုဆိုး​​ပါတယ်။ အ​​ေရး​​​ေပါ်မှာ တာဝန်ကျခဲ့​​တုန်း​​က အန်ဂျီအိုမှာလုပ်ပါတယ်ဆိုတဲ့​​ ဆရာဝန်မ​​ေလး​​တစ်​​ေယာက်က အသိအကျွမ်း​​​ေတွအမျိုး​​စပ်ြပီး​​သူ့​​​ေမာင်​​ေလး​​ကို ​​ေဆး​​ရံုတင်ထား​​​ေပး​​ဖို့​​ လာ​​ေတာင်း​​ဆိုပါတယ်။ သူ့​​ဦး​​​ေလး​​နဲ့​​ကား​​စီး​​လာရင်း​​ ယာဉ်တိုက်မှုြဖစ်လို့​​လန့​်​ြပီး​​ ​​ေရှာ့​​ခ်ရသွား​​တာပါတဲ့​​။ တစ်ကိုယ်လံုး​​​ေတာ့​​ ဘာဒဏ်ရာဒဏ်ချက်မှ မရှိပါဘူး​​။ အချင်း​​ချင်း​​​ေတွပဲ စိတ်ချရ​​ေအာင်တင်ထား​​ဆို​​ေတာ့​​လဲ တစ်ည​​ေလာက်တင်ြပီး​​ ​​ေစာင့​်​ြကည့​်​ရတာ​​ေပါ့​​၊​ ​​ေနာက်​​ေန့​​မနက်ကျ ဘာမှမြဖစ်လည်း​​ြပန်ဆင်း​​​ေပး​​လိုက်လို့​​ရသား​​ပဲ​​ေပါ့​​။ ​​ေနာက်​​ေန့​​မနက် ​​ေဆး​​ရံုက​​ေပး​​ဆင်း​​​ေတာ့​​ မမက ကိုယ်နဲ့​​စကား​​မ​​ေြပာ​​ေတာ့​​ဘူး​​။

    ဆရာြကီး​​​ေတွနဲ့​​ တိုက်ရိုက်ဝင်​​ေတွ့​​ြပီး​​ ဟိုဟာစစ်​​ေပး​​ပါ၊​ ဒီဟာရိုက်​​ေပး​​ပါ ပူဆာ​​ေနတယ်။ မသကင်္ာလို့​​ လူနာနား​​မှာ မတ်တပ်မတ်တပ်လုပ်​​ေနတဲ့​​ရဲကို တိုး​​တိုး​​တိတ်တိတ်​​ေမး​​ြကည့​်​​ေတာ့​​မှ အဲဒီက​​ေလး​​က ကား​​​ေမာင်း​​တဲ့​​သူပါတဲ့​​။''သူ့​​ဦး​​​ေလး​​က ဘယ်​​ေရာက်သွား​​လို့​​လဲ'' ဆို​​ေတာ့​​ ''ရင်ခွဲရံုမှာ'' တဲ့​​။ သ​​ေဘာ​​ေပါက်သွား​​ပါြပီ။ အချုပ်ထဲမ​​ေရာက်​​ေအာင် ြကိုး​​စား​​​ေနတာပဲ။ နား​​လည်နိုင်ပါတယ်။ ြပဿနာက ြပီး​​မသွား​​​ေသး​​ဘူး​​ဗျ။ အြပင်​​ေဆး​​ခန်း​​မှာမှ ကွန်ပျူတာဓါတ်မှန်ရိုက်ချင်ပါတယ်တဲ့​​။ လိုက်လာတဲ့​​ တာဝန်ကျရဲသား​​​ေလး​​ကို ''​​ေမာင်​​ေလး​​ ြပန်ချင်ြပန်နှင့​်​ မမတို့​​ ကား​​နဲ့​​
    လိုက်ခဲ့​​မယ်''လို့​​ မုန့​်​ဖိုး​​​ေပး​​ြပန်လွှတ်လိုက်ြပီး​​ လူနာက ထွက်​​ေြပး​​သွား​​ပါ​​ေလ​​ေရာ။ မဆီမဆိုင် ရဲသား​​​ေလး​​ခများ​​​​ေထာင်ကျသွား​​ရှာတယ်။ ခမျာမှာ ခုမှ သင်တန်း​​ဆင်း​​ကာစရှိ​​ေသး​​။ မှတ်ပလား​​။ ယံုချင်ဦး​​​ေလ။ ကာလာမသုတ်ထဲကလို​​ေြပာလိုက်မယ် ''ဆရာဝန်က​​ေြပာလို့​​လဲ မယံုလင့​်​''။

    ​​ေနာက်ထပ်မယံုနိုင်စရာတစ်ခုက​​ေတာ့​​ ဓါတ်ခွဲခန်း​​အ​​ေြဖ​​ေတွဟာလည်း​​ တခါတခါမယံုရဘူး​​ဆိုတာပါပဲ။ မြကာ​​ေသး​​ခင်က ​​ေဆး​​ရံုကို လူနာတစ်​​ေယာက်​​ေရာက်လာတယ်။ ''​​ေသွး​​​ေတွထွက်တယ် ဆရာရယ်အ​​ေပါ်က​​ေရာ ​​ေအာက်က​​ေရာ'' တဲ့​​။ ဘယ်အ​​ေဆာင်တင်ရမှာလဲ ​​ေသချာ​​ေအာင်​​ေမး​​ရတယ်။ ​​ေချာင်း​​ဆိုး​​​ေသွး​​ပါလား​​။​​ေသွး​​အန်တာ ​​ေသွး​​ဝမ်း​​သွား​​တာလား​​လို့​​ဆို​​ေတာ့​​ ​​ေချာင်း​​မဆိုး​​ဘူး​​တဲ့​​။ အန်လည်း​​မအန်ဘူး​​။ အဟတ်ဆို လုပ်လိုက်ရင်​​ေသွး​​စ​​ေတွပါတယ်တဲ့​​။ ဆီး​​ထဲက ​​ေသွး​​​ေတွပါတယ်တဲ့​​။ ​​ေသွး​​စစ်၊​ ဆီး​​စစ်၊​ ဓါတ်မှန်ရိုက်ြပီး​​ ​​ေဆး​​ရံုတင်ထား​​တဲ့​​အခါ
    ဆီး​​ထဲမှာ ​​ေသွး​​ပါတာကလွဲလို့​​ အကုန်​​ေကာင်း​​တယ်။ ဓါတ်ခွဲအ​​ေြဖ​​ေတွကလဲ ဘာ​​ေရာဂါမှ မရှိဘူး​​။ ​​ေသွး​​ထွက်လွန်တာ။ ​​ေသွး​​မခဲတာမရှိ။ ဆီး​​အိမ်ထဲမှာ​​ေတာ့​​ ​​ေသွး​​ခဲ​​ေနတဲ့​​ အလံုး​​ြကီး​​တစ်ခုရှိတယ်တဲ့​​။

    ဟုတ်တယ် ဆီး​​ထဲက​​ေသွး​​​ေတွက ရဲရဲ​​ေတာက်​​ေနတာ။ ဆီး​​ပိုက်​​ေတာင် ပိတ်ပိတ်သွား​​တယ်။ ပိုက်ဆံမရှိလို့​​ ကုတ်နဲ့​​​ေကာ်လွှဲ​​ေတာင်ဘယ်​​ေဆး​​ရံုမှ မသွား​​နိုင်တဲ့​​ လူနာဆို​​ေတာ့​​ ကိုယ့​်​ဘာသာပဲ တတ်သ​​ေလာက် မှတ်သ​​ေလာက် ခွဲ​​ေပး​​ရတာ​​ေပါ့​​လို့​​ြပင်ဆင်​​ေနရင်း​​ ကံ​​ေကာင်း​​ချင်​​ေတာ့​​ သား​​ဖွား​​​ေဆာင်က ​​ေကာ်ဖီ​​ေသာက်ဖို့​​​ေခါ်တယ်။ သမား​​​ေတာ်နဲ့​​ စကား​​စပ်မိ​​ေတာ့​​ အဲဒီလူနာကို ​​ေသွး​​မတိတ်တဲ့​​​ေရာဂါနဲ့​​​ေဆး​​ရံုတက်ခိုင်း​​တာ ြပန်မလာ​​ေတာ့​​ပဲ ဆင်း​​​ေြပး​​သွား​​တယ်လို့​​​ေြပာတယ်။ အဲဒီတုန်း​​က​​ေတာ့​​ ကိုယ်မှာ အစက်​​ေတွ​​ေပါ်​​ေနတာတဲ့​​။ အဆူခံရမှာစိုး​​လို့​​ မှတ်တမ်း​​​ေတွအကုန်​​ေဖျာက်ြပီး​​ လူနာအသစ်လုပ်ြပီး​​ ြပန်လာတက်တာ။ ဒီမနက်မှ စ ြဖစ်တာပါတဲ့​​။ ဒီတစ်ခါ လက်မတင်​​ေလး​​ကံ​​ေကာင်း​​သွား​​တာက သူမဟုတ်ဖူး​​။ ကိုယ်ပါ။ ခွဲရင်း​​တန်း​​လန်း​​နဲ့​​မှ ​​ေသွး​​မတိတ်​​ေတာ့​​ရင် ​​ေသရ​​ေချရဲ့​​။ ​​ေသွး​​အ​​ေြဖ​​ေတွက​​ေတာ့​​ ​​ေကာင်း​​သလား​​မ​​ေမး​​နဲ့​​။ ​​ေဒါင်​​ေဒါင်ြမည်။

    ဟိုလူ့​​ မယံုနဲ့​​၊​ ဒီလူ့​​ မယံုနဲ့​​ ​​ေလျှာက်​​ေြပာလာလိုက်တာ ကိုယ့​်​ကိုယ်ကို​​ေရာ ယံုရဲ့​​လား​​လို့​​ ​​ေမး​​ချင်လာပါြပီ။ ဒါ​​ေြကာင့​်​မို့​​ ဗိုက်ြပန်ပိတ်တဲ့​​အခါတိုင်း​​ ကတ်​​ေြကး​​​ေတွ၊​ အဝတ်စ​​ေတွ စံုြပီလား​​လို့​​ ြပန်ြပန်စစ်ခိုင်း​​ ရတာ​​ေပါ့​​။ ဒါနဲ့​​များ​​​ေတာင် ကိုယ်​​ေရး​​သမျှအဟုတ်မှတ်ြပီး​​ လိုက်ဖတ်​​ေနတဲ့​​သူကရှိ​​ေသး​​။ သတိ​​ေပး​​လိုက်မယ်​​ေနာ်။

    ဘီဘီစီ ညာ​​ေနသည်။ ဗီအို​​ေအ လိမ်​​ေနသည်။ အာရ်အက်ဖ်​​ေအ ​​ေသွး​​ထိုး​​​ေပး​​​ေနသည် . . . တဲ့​​။

  • “နိုင်ငံ​​ေကျာ်ြကီး​​ပါရှင် ... ရှင့​်​။ နန်း​​​ေတာ်​​ေရှ့​​က တင်”

    ဆရာဝန်​​ေတွထဲမှာ တိုင်း​​သိြပည်သိ နိုင်ငံ​​ေကျာ်အနုပညာသည်​​ေတွရှိ​​ေနခဲ့​​တာ ဟိုး​​​ေရှး​​​ေရှး​​ ဆရာဝန် ​​ေမာင်သင်တို့​​ ​​ေခတ်ကတည်း​​ကပါပဲ။ စာ​​ေရး​​ဆရာအြဖစ်နဲ့​​​ေရာ ရုပ်ရှင်မင်း​​သား​​အြဖစ်နဲ့​​ပါ ​​ေတာ်လည်း​​​ေတာ် ​​ေကျာ်လည်း​​​ေကျာ်ခဲ့​​တဲ့​​​ေမာင်သင်ဟာ ဆရာဝန်အြဖစ်နဲ့​​လည်း​​မညံ့​​ဘူး​​ဆိုတာ သူ​​ေရး​​တဲ့​​ ဆရာဇာတ်လမ်း​​စံု​​ေတွ ဖတ်ဖူး​​ရင် သိပါလိမ့​်​မယ်။

    ဒါ​​ေပမယ့​်​ ဆရာဝန်ဆိုတဲ့​​အသက်​​ေမွး​​မှုဟာ အြခား​​ တပါး​​​ေသာ အသက်​​ေမွး​​မှုတစ်ခုခုနဲ့​​ အတူယှဉ်တွဲမလုပ်သင့​်​ဘူး​​လို့​​ အြငင်း​​ပွား​​စရာြဖစ်လာရာက​​ေန အရပ်ထဲ မှာ​​ေတာ့​​ ဆရာဝန်​​ေတွ ရုပ်ရှင်မင်း​​သား​​ လုပ်လို့​​မရဘူး​​ရယ်လို့​​ ဗူး​​လံုး​​နား​​မထွင်း​​မှတ်သား​​ထား​​လိုက်ြကပါ ​​ေတာ့​​တယ်။ အဲဒီ​​ေနာက်ပိုင်း​​မှာ​​ေတာ့​​ မသိချင်​​ေယာင် ​​ေဆာင်တဲ့​​အခါ​​ေဆာင်​​ေနလိုက်၊​။ ​​ေရွှ​​ေဖာ့​​လံုး​​​ေလး​​​ေတွနဲ့​​ တို့​​လိုက် ဆိတ်လိုက်။အဆင်​​ေြပသလို​​ေနလာြကရာက​​ေန မြကာ​​ေသး​​ခင်က​​ေတာ့​​ ဒီလိုအြပစ်မျိုး​​ကို လံုး​​ဝ ခွင့​်​မလွှတ်နိုင်လို့​​ ဆမလိုင်စင်​​ေတာင် မ​​ေပး​​ဘူး​​လို့​​ ြဖစ်လာပါ​​ေတာ့​​တယ်။

    တကယ်​​ေတာ့​​ ဆရာဝန်ဆိုတဲ့​​အသက်​​ေမွး​​မှုနဲ့​​ ​​ေဆး​​ပညာဘာသာရပ်ြကီး​​​ေတွဟာ အစဉ်အဆက်​​ေသာ သမား​​ဆရာြကီး​​များ​​ တစ်ဘဝလံုး​​ြမှုပ်နှံလို မ​​ေရမတွက်နိုင်​​ေသာ လူနာ့​​အသက်များ​​အ​​ေပါ်မှာ ​​ေလ့​​လာဆည်း​​ပူး​​ မှတ်သား​​ လက်ဆင့​်​ကမ်း​​လာြကတဲ့​​အတတ်ြကီး​​ဆို​​ေတာ့​​ အြခား​​အလုပ်​​ေတွနဲ့​​တွဲြပီး​​ က​​ေရာ်ကမယ် ဆန်​​ေဆး​​ရင်း​​ ​​ေသး​​​ေပါက်လုပ်လို့​​မရဘူး​​လို့​​ ဆိုချင်ပံုပါ။ ဒါ​​ေမမယ့​်​ ​​ေစာ​​ေစာကနိုင်ငံ​​ေကျာ်ြကီး​​​ေတွများ​​က​​ေတာ့​​လည်း​​ ​​ေခါင်း​​ တစ်လံုး​​နဲ့​​ ​​ေရအိုး​​နှစ်လံုး​​ရွက်နိုင်ရံုအြပင် ​​ေကွး​​​ေန​​ေအာင်​​ေတာင် က ြပြကပါလိမ့​်​ဦး​​မယ်။ ပါရမီချင်း​​မှမတူပဲကိုး​​။

    အြခား​​အတက်မှာ ကျွမ်း​​ကျင်သလို ဆရာဝန်အတတ်မှာ​​ေတာ့​​ ​​ေတာ်ရိ​​ေရာရိ​​ေလာက်ပဲရှိလိမ့​်​မယ်လို့​​လည်း​​ တရား​​​ေသ​​ေတွး​​လို့​​မရပါဘူး​​။ အကယ်ဒမီဆုရှင် ​​ေဒါ်ဝင်း​​မာ​​ေလး​​ဆိုရင် ပါ​​ေမာက္ခ၊​ ဌာနမှူး​​ြဖစ်တဲ့​​အထိ ​​ေဆး​​​ေလာကမှာ ထူး​​ထူး​​ချွန်ချွန် တာဝန်ထမ်း​​​ေဆာင်ခဲ့​​တာပဲ။ (အတူတူတွဲလုပ်တာ​​ေတာ့​​ မဟုတ်ဘူး​​​ေပါ့​​​ေလ) ​​ေဆး​​​ေကျာင်း​​တဘက်နဲ့​​ အြပင်အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုကတည်း​​က ဒါဟာ လူသာမန်​​ေတွလုပ်နိုင်ခဲတဲ့​​အလုပ်ပါပဲ။

    ​​ေဆး​​​ေကျာင်း​​က စာ​​ေမး​​ပွဲ​​ေတွရဲ့​​စိတ်ဖိစီး​​မှုဟာ စိတ်မခိုင်သူ​​ေတွ​​ေဆး​​ကုယူရတဲ့​​အထိ ပင်ပန်း​​ဆင်း​​ရဲပါတယ်။ တခုြပီး​​တခု ဆက်ြပတ်တာလည်း​​ မဟုတ်ပါဘူး​​။ ဒီစာ​​ေမး​​ပွဲ​​ေတွကို နိုင်ငံ​​ေကျာ်အနုပညာရှင်မို့​​လိုဆိုြပီး​​ လူြကီး​​ သား​​သမီး​​များ​​လို ​​ေအာင်​​ေအာင်၊​ မ​​ေအာင်​​ေအာင် အတင်း​​​ေအာင်​​ေပး​​လို့​​ မရပါဘူး​​။ ​​ေအာင်ချင်ရင် မ​​ေအာင်မချင်း​​ မ​​ေအာင် ​​ေအာင်​​ေအာင်​​ေြဖ​​ေပ​​ေရာ့​​ပဲ။ တချို့​​က အဲဒီစာ​​ေမး​​ပွဲ​​ေတွကို အလူး​​အလိမ့​်​​ေကျာ်ြဖတ်ရရှာသလို တချို့​​ ကျ​​ေတာ့​​လည်း​​ အသာ​​ေလး​​​ေပါ့​​။ လူ​​ေပါ်မှာပဲတည်တယ်။ ဘယ်လိုပဲြဖစ်ြဖစ်​​ေဆး​​ပညာဘွှဲ့​​ရလာြပီဆိုရင်​​ေတာ့​​ တကယ်ထိုက်တန်လိုရြကတာပါ။ သိဖူး​​သ​​ေလာက်ကို ​​ေြပာတာ​​ေနာ်။

    ဘွဲ့​​​ေပး​​ဖို့​​အထိ​​ေတာ့​​ ြပသနာမရှိဘူး​​​ေပါ့​​။ ဒါ​​ေမမယ့​်​ ​​ေဆး​​ကုသခွင့​်​လိုင်စင်(ဆမ လက်မှတ်) ထုတ်​​ေပး​​တဲ့​​ ​​ေနရာမှာ​​ေတာ့​​ စဉ်း​​စား​​စရာြဖစ်လာပါတယ်။ လူတချို့​​က အဲဒီလက်မှတ်ကို ၀၀၇ လိုင်စင်​​ေလာက် ​​ေအာက်​​ေမ့​​​ေန ြကတာကိုး​​။ ြပဿနာ တက်လာရင် သူတို့​​​ေခါင်း​​​ေပါ်​​ေရာက်လာမှာစိုး​​တာ​​ေပါ့​​။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ အိုး​​ကမပူ စ​​ေလာင်း​​က ပူ​​ေနြကတာပါ။ “ကိုကို စိုး​​သူက ​​ေဆး​​ကု​​ေပး​​မယ်ဆိုရင် မီး​​က​​ေတာ့​​ ဆယ်ခါြပန်​​ေသလို့​​ရတယ်” ဆိုတဲ့​​ က​​ေလး​​မ ​​ေလး​​​ေတွက ရိုက်သတ်လို့​​မကုန်။ ဟိုဆရာများ​​ကလည်း​​ ငါများ​​မ​​ေတာ်တဆ က​​ေရာ်ကမယ် လုပ်လိုက်မိလို့​​က​​ေတာ့​​ ဂျာနယ်ထဲတန်း​​ပါြပီး​​သား​​ပဲဆို ​​ေနာက်မှာ ကူစရာလူမရှိရင် အပ်​​ေတာင် ရမ်း​​သမ်း​​မထိုး​​ရဲဘူး​​။ လူ​​ေရှ့​​သူ့​​​ေရှ့​​မှာ အ​​ေနအထိုင်အ​​ေြပာအဆိုမမှား​​​ေအာင်ထိန်း​​ရတဲ့​​ အကျင့​်​က သူ့​​တို့​​အသက်​​ေမွး​​ဝမ်း​​​ေကျာင်း​​အရ အလိုလိုပါြပီး​​သား​​ပါ။

    ဘာလုပ်လုပ် “ငါလုပ်တာ ဘယ်သူမှမသိဘူး​​ကွ” လိုမှလုပ်လို့​​မရပဲနဲ့​​။

    ​​ေနာက်အ​​ေြကာင်း​​တခုက ဘာသာရပ်နဲ့​​ အသက်​​ေမွး​​မှုနယ်ပယ်အ​​ေပါ်မှာ ရိုး​​သား​​​ေလး​​စား​​ တန်ဖိုး​​ထား​​မှုပါ။ ဘယ်​​ေယာကျာ်း​​ကမှ နင်လုပ်စာက ငါ့​​ရဲ့​​ဘာဖိုး​​ညာဖိုး​​ပဲရှိတယ်ဆိုတဲ့​​မိန်း​​မမျိုး​​ကို သည်း​​ညည်း​​ မခံနိုင်သလိုပဲ ဆရာဝန်လစာနဲ့​​ ဝင်​​ေငွကို တဘက်က မယှဉ်သာ​​ေအာင်ြမင့​်​မား​​တဲ့​​ အြခား​​ဝင်​​ေငွနဲ့​​ နှိုင်း​​ဆြပီး​​ ​​ေပါ့​​တီး​​ ​​ေပါ့​​ပျက်လုပ်ရင် ဒါမှမဟုတ် သ​​ေရာ်​​ေစာ်ကား​​​ေြပာလာရင် ဘယ်ခံနိုင်ပါ့​​မလဲ။ အဲဒီကိစ္စက​​ေတာ့​​ လူအ​​ေပါ်မှာနဲ့​​ အ​​ေြခအ​​ေနအချိန်အခါ​​ေပါ်မှာ မူတည်ပါလိမ့​်​မယ်။ ​​ေဆး​​​ေကျာင်း​​မှာ သံုး​​​ေလး​​နှစ်​​ေလာက် အနီး​​ကပ်​​ေပါင်း​​ဖူး​​သ​​ေလာက်​​ေတာ့​​ ကိုစိုး​​သူဟာ ​​ေဆး​​​ေလာက ဆရာြကီး​​ ဆရာမြကီး​​များ​​ကို သူ့​​ကို သွန်သင် သင်ြပ​​ေပး​​တဲ့​​ ဒါရိုက်တာများ​​ထက် ​​ေလး​​​ေလး​​စား​​စား​​ ကျိုး​​ကျိုး​​ နွံနွံရှိပါတယ်။ စာ​​ေမး​​ပွဲ​​ေအာင်ချင်စိတ်​​ေြကာင့​်​ ဆိုတာထက် သူတို့​​ရဲ့​​ပညာ​​ေတွကို အထင်ြကီး​​အား​​ကျတဲ့​​စိတ်က ပိုပါတယ်။ ဆရာဝန်ဆိုတဲ့​​ အသက်​​ေမွး​​မှုကို သူစိတ်ထဲမှာ လိုလိုချင်ချင် ြမတ်ြမတ်နိုး​​နိုး​​ ရှိခဲ့​​ပါတယ်။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ ဘာြဖစ်လို့​​ ဆရာဝန်လုပ်ခွင့​်​မရှိသလဲဆိုတာ ကို​​ေတာ့​​ အတွင်း​​သိမို့​​ မ​​ေြပာြပဘူး​​။ သတ်ရင်သတ်။ သူဆရာဝန်ြဖစ်ချင်တယ်။ ဒါ​​ေလာက်ဆိုရြပီ။

    ြဖူြဖူ​​ေကျာ်သိန်း​​ကျ​​ေတာ့​​ အလုပ်သင်ဆရာဝန်လာဆင်း​​တုန်း​​က ဆံုခဲ့​​ဖူး​​ပါတယ်။ သူလည်း​​ ​​ေဆး​​​ေကျာင်း​​မှာ ညံ့​​တဲ့​​​ေကျာင်း​​သား​​ထဲမပါပါဘူး​​။ သူ့​​ဟာသူ စင်​​ေပါ်မှာ စစ်ကိုင်း​​​ေချာင်က သီလရှင်လူထွက်ြကီး​​ ​​ေခွး​​လိုက်ဆွဲခံရသလို ဘုရား​​သခင်​​ေပး​​တဲ့​​အသံဝါြကီး​​နဲ့​​ ​​ေအာ်ဟစ်​​ေြပး​​လွှား​​​ေနချင်​​ေနမယ်(သူ​​ေြပာတာ​​ေတာ့​​ အဲဒါ ပါ​​ေဖာမင့​်​တဲ့​​)။ ​​ေဆး​​ရံုမှာ​​ေတာ့​​ သာမန်​​ေဆး​​​ေကျာင်း​​သူတစ်​​ေယာက်လိုပဲ​​ေနရှာပါတယ်။

    တတ်ချင်သိချင် လုပ်ချင်ကိုင်ချင်စိတ်ရှိပါတယ်။ (​​ေလလံုး​​ထွား​​တာက​​ေတာ့​​ ခွင့​်​လွှတ်ရတာ​​ေပါ့​​ကွယ်။ ဒါက သူ့​​ဝသီြဖစ်​​ေနြပီကိုး​​)။ လုပ်ငန်း​​ခွင်မှာ သူနဲ့​​အလုပ်အတူလုပ်​​ေနသူ​​ေတွကသိက​​ေအာက် အ​​ေနှာက်အယှက်ြဖစ်​​ေလာက်စရာ ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ရှာပါဘူး​​။ သူလည်း​​ပဲ ​​ေဆး​​ပညာကို ြမတ်နိုး​​လိုက်တာမှ ဘွဲ့​​လွန်​​ေတွဘာ​​ေတွ တက်ချင်​​ေြဖချင်တဲ့​​အထိပါပဲ။ (သတိ​​ေပး​​လိုက်မယ်​​ေနာ်။အင်တာဗျူး​​မှာ​​ေတာ့​​ အဲဒါဟုတ်သလား​​ သွား​​မ​​ေမး​​​ေလနဲ့​​ “ြဖူြဖူက အရမ်း​​ကို ြဖူြဖူ ြဖူြဖူ နဲ့​​ ြဖစ်​​ေနတဲ့​​အခါကျ​​ေတာ့​​​ေလ . . . ” ဆိုြပီး​​​ေချလိုက်လို့​​ “ သွား​​ပါရ​​ေစ​​ေတာ့​​ ကျုပ်သွား​​ပါရ​​ေစ​​ေတာ့​​” လို့​​ ြပန်​​ေြပး​​လာရဦး​​မယ်)။

    ချစ်သု​​ေဝက​​ေလး​​လည်း​​ ဆမလက်မှတ်မရလို့​​ အရမ်း​​ကိုစိတ်မ​​ေကာင်း​​​ေတွြဖစ်​​ေနရှာသတဲ့​​ကွယ်။ သနား​​စရာ။ တကယ်​​ေတာ့​​ ​​ေဆး​​​ေလာကမှာ အဲသလိုအြပံုး​​ချိုချိုနဲ့​​ ချစ်စရာဆရာဝန်မ​​ေလး​​တစ်​​ေယာက်​​ေလာက် ​​ေတာ့​​ ရှိဖို့​​မ​​ေကာင်း​​လို့​​လား​​။ (ဆာဂျရီ ​​ေြဖချင်တယ်ဆို ​​ေသချာကို သင်​​ေပး​​ပလိုက်မယ်)။ ​​ေြပာချင်တာက သူတို့​​ခမျာ ဆရာဝန်အလုပ်ြကီး​​ကို တ​​ေလး​​တစား​​ တက်​​ေြမာက်​​ေအာင်သင်ထား​​ရဲ့​​သား​​နဲ့​​ ဆရာဝန်အြဖစ် ဣ​​ေြန္ဒရရ ရပ်တည်အသက်​​ေမွး​​ချင်စိတ်လည်း​​ရှိပါလျက်နဲ့​​ လုပ်ခွင့​်​မရတာ စိတ်မ​​ေကာင်း​​စရာပါ။ မူအရကိုး​​။

    လူကိုခင်တိုင်း​​ မူကိုြပင်တာမ​​ေကာင်း​​ဘူး​​ဆို​​ေပမယ့​်​ လူအမျိုး​​မျိုး​​ နတ်အ​​ေထွ​​ေထွရှိတဲ့​​​ေခတ်မှာ အဲဒီ ​​ေလှနံဓား​​ထစ်မူြကီး​​ကိုကိုင်ထား​​ြပီး​​ နွား​​ထီး​​ငါး​​ကျပ် နွား​​မငါး​​ကျပ် လုပ်​​ေနတာ မသင့​်​​ေတာ်ဘူး​​လို့​​ ​​ေြပာချင် တာပါကွယ်။ သူတို့​​​ေလာက် ​​ေကျာ်ြကား​​တဲ့​​နာမည်နဲ့​​ အနုပညာဝမ်း​​စာလည်း​​မရှိပဲနဲ့​​ အနုပညာအလုပ်ကို သူတို့​​ ​​ေဈး​​ကွက်မှာ ​​ေဈး​​ပို​​ေကာင်း​​လို့​​ ရယံု၊​ ဆရာဝန်ဘွဲ့​​ကိုလူရှိန်ရံုယူြပီး​​ ထင်တိုင်း​​ြကဲ​​ေနတဲ့​​ ဟိုမ​​ေရာက်ဒီမ​​ေရာက် ​​ေတွ​​ေရာ ​​ေဆး​​​ေကျာင်း​​မှာ မရှိဘူး​​လိုများ​​ ထင်​​ေနသလား​​။ လက်​​ေတွ့​​ခန်း​​ထဲက မိုက်ကရိုစကုပ်ြကီး​​ကို အရက်​​ေြကာ်ြငာထဲက ​​ေမာ်ဒယ်ဂဲလ်​​ေတွ ကိုင်သလို ကုန်း​​ကုန်း​​ ​​ေကာ့​​​ေကာ့​​ြကီး​​ အြမဲကိုင်​​ေနတဲ့​​၊​ ဘယ်လိုရပ်ရပ် တင်ပစ်ရင်ပစ်ြကီး​​နဲ့​​ ​​ေစာင်း​​​ေစာင်း​​ခါး​​လိမ် ချာဝန်မ​​ေတွကို ငါ​​ေလ ြမင်နိုင်ရင် မင်း​​ကို ြပချင်တယ်ပဲ။

    ဘွဲ့​​နှင်း​​သဘင်ခန်း​​မထဲကို အ​​ေဖအ​​ေမ​​ေတွမ​​ေခါ်ပဲမိတ်ကပ်ြပင်တဲ့​​အ​​ေြခာက်မ​​ေတွ​​ေခါ်သွင်း​​ြပီး​​ စင်​​ေပါ်တက်ခါနီး​​ ​​ေလှကား​​ရင်း​​အထိ မှန်တချပ်နဲ့​​ တို့​​ပတ်ပုတ်​​ေနတဲ့​​ ဘာဘာညာညာ မယ်ပါ ဆိုတာ​​ေတွလည်း​​ ​​ေတွ့​​ခဲ့​​ ဖူး​​တာပဲ။ ဒီလူ​​ေတွကျ​​ေတာ့​​ ြကည့​်​​ေကာင်း​​​ေကာင်း​​နဲ့​​များ​​ လွှတ်ထား​​​ေလသလား​​ မသိပါဘူး​​။ ကိုယ့​်​သ​​ေဘာကို​​ေြပာရရင်​​ေတာ့​​ တကယ်ပညာသည်အစစ်​​ေတွကို သူတို့​​ကမှလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်
    ခွင့​်​​ေပး​​သင့​်​ထင်တာပါပဲ။ ဒီအလုပ်ကိုလုပ်ချင်တယ်ဆိုကတည်း​​က ဆရာဝန်အလုပ်ဟာ သူတို့​​ အလုပ်ထက် ဂုဏ်ရှိတယ်လို့​​ လက်ခံလို့​​​ေပါ့​​။ ​​ေနာက်တခုက အဲဒီဆရာဝန်အတတ်နဲ့​​ သူတို့​​ ပိုက်ဆံရှာမစား​​ဘူး​​။ စား​​မှ မစား​​​ေလာက်ပဲနဲ့​​။ ဒါ​​ေြကာင့​်​ သူတို့​​ ဒီအလုပ်ကိုလုပ်ရင် ကုသိုလ်ြဖစ်ပဲလုပ်မှာ အိပ်စိုက်ကု​​ေပး​​မယ့​်​ဆရာဝန်ဆိုတာ ဒီ​​ေခတ်ြကီး​​မှာ ရှား​​ပါဘိသနဲ့​​။

    သူတို့​​ရဲ့​​တိုင်း​​သိြပည်သိ နာမည်ြကီး​​အပွန်း​​ခံြပီး​​ သိက္ခာကျစရာအလုပ်​​ေတွကို လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး​​​ေလ။ အနည်း​​ဆံုး​​​ေတာ့​​သူတို့​​သရုပ်​​ေဆာင်တဲ့​​ဇာတ်ကား​​​ေတွမှာ ဆရာဝန်ရုပ် ပီပီြပင်ြပင် ခန့​်​ခန့​်​ညား​​ညား​​ ြမင်ရမှာ​​ေပါ့​​။ ​​ေနာက် ၅ နှစ်ြကာလို့​​ မဲဆွယ်တဲ့​​အခါကျရင်လည်း​​ အြပင်လူ လွင်မိုး​​တို့​​၊​ မိုး​​ဒီတို့​​ လိုက်​​ေခါ်​​ေနစရာမလို​​ေတာ့​​ဘူး​​။ သီချင်း​​လည်း​​ ဆိုခိုင်း​​လို့​​ရတယ်။ ​​ေဆး​​လည်း​​ ကုခိုင်း​​လို့​​ရတယ်။ ဇာတ်ထုပ်လည်း​​ ခင်း​​ြပဦး​​မယ်။ တစ်ကျပ်ဖိုး​​မှ သံုး​​ထုပ်ထဲရယ်။

    ဝယ်​​ေနာ် . . . အဲ​​ေလ ထည့​်​​ေနာ်။ မဲ ကို​​ေြပာတာ။

  • “​​ေမာင်တို့​​ရွာမှာကွယ် ဘာ ဘာ​​ေတွ​​ေပါပါတယ်”

    ​​ေလာက်ကိုင်အ​​ေြကာင်း​​​ေတွ​​ေရး​​လိုက်၊​ ဘူတန်အ​​ေြကာင်း​​​ေတွ​​ေရး​​လိုက်နဲ့​​ စား​​​ေကာင်း​​​​ေသာက်​​ေကာင်း​​ ​​ေနာက်လူ​​ေတွလာချင်​​ေအာင် ​​ေရး​​​ေရး​​​ေနလိုက်တာ ခု​​ေတာ့​​ ဘယ်နှယ်ရှိစ။အမ်း​​ကို​​ေရာက်သွား​​​ေတာ့​​ ဘာစာ​​ေတွ​​ေရး​​ြပီး​​လွမ်း​​ခိုင်း​​ဦး​​မှာလဲ။ မ​​ေကျနပ်ချက်​​ေတွချည်း​​ လွင့​်​အံလာမှာ​​ေပါ့​​လို့​​ ထင်ရင်ြဖင့​်​မှား​​ပါလိမ့​်​မယ်။ ​​ေရာက်ကာစမို့​​ ​​ေသချာမသိပဲ ထင်ရာြမင်ရာ​​ေတွ ​​ေတာရမ်း​​မယ်ဘွဲ့​​​ေရး​​မိမှာစိုး​​လို့​​ ​​ေစာင့​်​​ေနတာ။ အခု​​ေတာ့​​ အမ်း​​ သက်လည်း​​ ​​ေလး​​လြပည့​်​​ေတာ့​​မယ်။ ​​ေလး​​နှစ်ြပည့​်​​ေအာင်​​ေနလည်း​​ ဒီအတိ်ုင်း​​ပဲ ဆက်ရှိ​​ေနဦး​​မှာသိလို့​​ အမ်း​​ရွာကို လွမ်း​​စာ​​ေရး​​လိုက်ရပါတယ်​​ေလ။

    ဆရာဝန်လက်​​ေရး​​သီရင် ခွင့​်​လွှတ်​​ေစချင်​​ေပါ့​​​ေနာ့​​။

    အမ်း​​မှာတာဝန်ကျတယ်လို့​​သိ​​ေတာ့​​ ပထမဦး​​ဆံုး​​အလုပ်က ​​ေလာက်လိုင်သွား​​တုန်း​​ကလိုပဲ​​ေြမပံု​​ေပါ်မှာ မှန်ဘီလူး​​နဲ့​​ လိုက်ရှာတယ်​​ေပါ့​​။ ဒုတိယက​​ေတာ့​​ တရုတ်တန်း​​မှာ​​ေတွ့​​တဲ့​​ မျက်စိဆရာဝန်တပည့​်​မ​​ေလး​​က​​ေြပာြပလို့​​ ြကား​​လိုက်မိတာ “ြမို့​​​ေသး​​​ေသး​​​ေလး​​ဆရာ။ ​​ေတာင်ကုန်း​​က​​ေလး​​​ေပါ်မှာ​​ေဆး​​ရံု​​ေသး​​​ေသး​​​ေလး​​​ေဆာက်ထား​​တယ်။ အဲဒါပဲ။ ကျန်တာ ဘာမှမရှိဘူး​​။ ဘာဆိုဘာမှမရှိဘူး​​ ”တဲ့​​။

    အား​​တက်စရာြကီး​​။ သူ​​ေြပာတာ မဟုတ်ဘူး​​လား​​ဆို​​ေတာ့​​ ဟုတ်တယ်။ ငယ်ငယ်က ပထဝီသင်တုန်း​​ကမှတ်မိသ​​ေလာက်​​ေတာ့​​ ရခိုင်ရိုး​​မကိုြဖတ်လို့​​ရတာ အမ်း​​​ေတာင်ြကား​​လမ်း​​နဲ့​​ ​​ေတာင်ကုတ်​​ေတာင်ြကား​​လမ်း​​နှစ်ခုပဲရှိတယ်ဆိုတာ။ ဘာပဲ​​ေြပာ​​ေြပာ ​​ေလယာဉ်ပျံတိုက်ရိုက်ဆင်း​​တယ်။ တစ်ပါတ်မှာ နှစ်ရက်လို့​​ဆို​​ေတာ့​​​ေကျး​​ဇူး​​တင်လိုက်တာ။ မိုး​​နတ်မင်း​​ြကီး​​ကို မဟုတ်ပါဘူး​​။ နိုင်ငံ​​ေတာ်ရဲ့​​​ေစတနာ​​ေတွကို​​ေလ။
    အဟုတ်​​ေြပာတာပါ။

    ရခိုင်ရိုး​​မ​​ေတာင်တန်း​​ြကီး​​​ေတွဟာ ​​ေပ(၃၀၀၀)​​ေကျာ်က​​ေန ​​ေပ(၅၀၀၀)​​ေလာက်အထိပဲြမင့​်​ြကတာမို့​​ ​​ေပ(၇၀၀၀)​​ေကျာ်အထက်မှာ​​ေနခဲ့​​တဲ့​​ ဘူတန်နဲ့​​စာရင် စာမဖွဲ့​​​ေလာက်ပါဘူး​​​ေလလို့​​ထင်​​ေပမယ့​်​လမ်း​​ပန်း​​ဆက်သွယ်​​ေရး​​ကျ​​ေတာ့​​ ဘာမှမဆိုင်​​ေအာင်ကွာပါတယ်။ ဟိုက ဘယ်​​ေလာက်​​ေဝး​​​ေဝး​​ ​​ေခါင်​​ေခါင်ကတ္တရာခင်း​​လမ်း​​ ကား​​တစီး​​စာ​​ေချာ​​ေချာ​​ေြဖာင့​်​​ေြဖာင့​်​​ေတာ့​​ရှိတယ်။ ဒီမှာက ​​ေလး​​လမ်း​​သွား​​​ေလာက်​​ေတာ့​​
    ​​ေဖာက်​​ေနပါတယ်။ အခုမှ ​​ေြမတူး​​လို့​​​ေကာင်း​​တုန်း​​။ ​​ေကျာက်​​ေတာင်မခင်း​​နိုင်​​ေသး​​။ အခုလိုမိုး​​ကျလာြပီဆိုရင်ြဖင့​်​ ​​ေြမ​​ေတွ​​ေပျာ်ဆင်း​​သွား​​ြပီး​​ ​​ေချာင်း​​​ေရ​​ေတွလည်း​​ ကိုကိုလာမယ်ဆိုလို့​​ ကာဖီရည်​​ေတွ ြကိုလို့​​ ြဖစ်ကုန်တယ်။ ကား​​​ေတွသွား​​လို့​​မရ​​ေတာ့​​ဘူး​​။ ပံုမှန်​​ေြခာက်နာရီ​​ေလာက်​​ေမာင်း​​ရတဲ့​​ မင်း​​ဘူး​​ - အမ်း​​လမ်း​​မှာနှစ်ညအိပ်ချင်အိပ်​​ေနရတတ်တယ်။

    အမ်း​​ - စစ်​​ေတွလမ်း​​အပိုင်း​​လည်း​​ထိုနည်း​​လည်း​​​ေကာင်း​​။ ဒီမှာခရီး​​သွား​​ရင် လမ်း​​စား​​ရိတ် တိုင်း​​ယူလာမိလို့​​က​​ေတာ့​​ ​​ေတာင်း​​စား​​ရမယ်မှတ်။ရန်ကုန် - မန္တ​​ေလး​​​ေြပး​​တဲ့​​အဲယား​​ကွန်း​​နဲ့​​ အဆင့​်​ြမင့​်​ ​​ေလအိတ်ကား​​ြကီး​​​ေတွဟာ လူတစ်​​ေယာက် ကိုး​​​ေထာင်​​ေလာက်ပဲ​​ေပး​​ရ​​ေပမယ့​်​သူ့​​အကွာအ​​ေဝး​​က တစ်ဝက်​​ေလာက်ပဲသွား​​ရတဲ့​​ ရန်ကုန် - အမ်း​​​ေြပး​​တဲ့​​ဟီး​​နိုး​​ကား​​အစုတ် ြကပ်ြကပ်သပ်သပ်ြကီး​​​ေတွဟာ (၁ဂဝဝဝိ/-) ​​ေပး​​ရတယ်။ ကုန်တင်ခလည်း​​(၂)ဆ​​ေလာက်ကွာတယ်။ ဒါ​​ေြကာင့​်​ ​​ေြမပံု​​ေပါ်မှာ အြမင်နီး​​​ေပမယ့​်​ အမ်း​​ဟာ ​​ေဝး​​လံ​​ေခါင်ဖျား​​တဲ့​​ အရပ်​​ေဒသ​ ​ေတွထဲမှာပါတယ်​​ေလ။

    ​​ေတာ်ရံုတန်ရံု ဆရာဝန်​​ေတွကို​​ေတာ့​​ အမ်း​​ကို လွှတ်​​ေလ့​​မရှိပါဘူး​​။ သံုး​​နှစ်ပဲအလုပ်ဝင်မှာ ြပီး​​ရင်ြပန်လွှတ်မယ်ဆိုတဲ့​​ ဆရာဝန်သစ်လွင်​​ေတွ။ ြပစ်ဒဏ်ရှိလို့​​ အတိုင်အ​​ေတာရှိလို့​​ ဌာနတွင်း​​စစ်​​ေဆး​​ထား​​တဲ့​​ဆရာဝန်​​ေတွ။ ရာထူး​​တိုး​​​ေပး​​မယ်​​ေနာ်၊​ လိမ္မာတယ်၊​ တစ်နှစ်နှစ်နှစ်​​ေလာက်​​ေတာ့​​သွား​​လိုက်ပါဦး​​ကွယ်လို့​​​​ေချွး​​သိပ်လွှတ်လိုက်တဲ့​​သူ​​ေတွ။ ​​ေနာက်ဆံုး​​တမျိုး​​က​​ေတာ့​​ ကံဆိုး​​သူ​​ေမာင်ရှင် “ဟိုမှာဆရာဝန်မရှိဘူး​​၊​ြပဿနာမရှာနိုင်​​ေလာက်တဲ့​​တစ်​​ေယာက်​​ေယာက် ြမန်ြမန်​​ေကာက်ထည့​်​လိုက်” ဆိုတဲ့​​ ဆရာဝန်မျိုး​​​ေတွပါ။

    ကိုယ်က​​ေတာ့​​ “​​ေမာင်မင်း​​ြကီး​​သား​​ ဘူတန်မှာ နှစ်နှစ်လံုး​​လံုး​​ ​​ေဒါ်လာ​​ေတွစား​​လာတယ်။ ြပန်လာရင်တိုင်း​​ြပည်အတွက်လည်း​​ တလှည့​်​ြပန်အကျိုး​​ြပု​​ေချဦး​​”ဆိုြပီး​​ ြပစ်မှု​​ေြကွး​​ကို ​​ေချွး​​ြဖင့​်​ဆပ်ရတဲ့​​ ဆရာဝန်အမျိုး​​အစား​​​ေပါ့​​။ သူတို့​​ခမျာလည်း​​ တကယ်သွား​​မယ့​်​ဆရာဝန်ကို ချည်ြပီး​​တုပ်ြပီး​​လွှတ်ရတာ လွယ်တာမဟုတ်ပါဘူး​​။ နှစ်​​ေယာက်ခန့​်​ရင် တစ်​​ေယာက်​​ေလာက်ကအလုပ်ထွက်ြပီး​​ မ​​ေလး​​ရှား​​​ေရာက်​​ေရာက်
    သွား​​လို့​​ လူသစ်ြပန်ြပန်ရှာရတာ ပိုအလုပ်ရှုပ်တာကိုး​​။

    ဒါြဖင့​်​ ​​ေမာင်ရင်​​ေလး​​ အမ်း​​မှာ​​ေပျာ်သလား​​​ေမး​​ရင်ြဖင့​်​ တကယ်​​ေပျာ်ပါသဗျာ။ အဟုတ်​​ေပျာ်ပါသဗျား​​။ တစ်သက်လံုး​​​ေတာ့​​မထား​​ပါနဲ့​​။ ဒီထက်ဆိုး​​တဲ့​​​ေနရာ​​ေလး​​များ​​ရှိရင်ပို့​​​ေပး​​ပါဦး​​။

    သွား​​ချင်ပါ​​ေသး​​တယ်။

    ပထမဦး​​ဆံုး​​ ပထဝီအ​​ေနအထား​​က စ ရှင်း​​ရမှာြဖင့​်​ ြမို့​​က ဖုန်တ​​ေသာ​​ေသာ၊​ကုန်း​​ဆင်း​​ကုန်း​​တက်​​ေတွနဲ့​​ ​​ေတာင်ကုန်း​​ြကီး​​တစ်ခုရဲ့​​ တဘက်တချက်မှာ ြမို့​​​ေဟာင်း​​နဲ့​​ ြမို့​​သစ်ဆိုြပီး​​ ဆိုင်ကယ်နဲ့​​(၁၅)မိနစ်စာ​​ေလာက်ခွာထား​​တယ်။ ြမို့​​​ေဟာင်း​​မှာ ​​ေဈး​​ဆိုင်၊​ ကုန်သည်နဲ့​​ ြမို့​​ခံ​​ေတွ​​ေနြကြပီး​​ ြမို့​​သစ်မှာ​​ေတာ့​​ ဝန်ထမ်း​​​​ေတွသူ့​​အစုတွက် ကုန်း​​ြမင့​်​က​​ေလး​​​ေတွနဲ့​​ ​​ေနြကတယ်။ ြမို့​​​ေဟာင်း​​မှာ​​ေလယာဉ်ကွင်း​​ရှိြပီး​​ ြမို့​​သစ်မှာ​​ေတာ့​​
    ကား​​ဂိတ်ရှိတယ်။ ခင်း​​လက်စ လမ်း​​စီမံကိန်း​​ြကီး​​​ေတွနဲ့​​ ​​ေရအား​​လျှပ်စစ်စီမံကိန်း​​ြကီး​​လည်း​​ရှိတယ်။

    ​​ေဂါက်ကွင်း​​ရဲ့​​တဘက်မှာ​​ေတာ့​​ စစ်တိုင်း​​ြကီး​​လည်း​​ရှိပါတယ်ဗျား​​။ ြမို့​​အဂင်္ါရပ်နဲ့​​အညီ ​​ေစတီ၊​ ဘုန်း​​ြကီး​​​ေကျာင်း​​၊​အထက၊​​ေဘာလံုး​​ကွင်း​​တို့​​လည်း​​ ရှိတာ​​ေပါ့​​။ ြမို့​​အ​​ေနာက်ဘက်မှာ အမ်း​​​ေချာင်း​​ထဲကို သယု​​ေချာင်း​​ကစီး​​ဝင်ြပီး​​ြမို့​​ပတ်လည် ဘယ်​​ေနရာရချိုး​​ချိုး​​ အဆင်​​ေြပတယ်။ အမ်း​​ကလူ​​ေတွက ည​​ေန​​ေစာင်း​​ရင် ဆိုင်ကယ်​​ေလး​​​ေတွနဲ့​​ပုဆိုး​​​ေလး​​ပုခံုး​​တင်၊​ ဆပ်ြပာခွက်​​ေလး​​လက်ဆွဲြပီး​​ ​​ေချာင်း​​​ေရဆင်း​​ချိုး​​ြကတာချည်း​​ပဲ။ မိုး​​မကျ​​ေသး​​လို့​​ ​​ေရကတိမ်​​ေပမယ့​်​ ​​ေရစီး​​​ေတာ့​​သန်တယ်။ ​​ေတာင်ကျ​​ေရမဆင်း​​လို့​​ ​​ေချာင်း​​​ေရြကည်ရင် ငါး​​က​​ေလး​​​ေတွအများ​​ြကီး​​ပါပဲ။

    ​​ေချာင်း​​ထဲမှာတခါခါလာလာတွတ်ရင် ယိုး​​ဒယား​​က ငါး​​အနှိပ်ခန်း​​အတိုင်း​​ပဲ။ ​​ေမျာလာတဲ့​​ ဝါး​​​ေဖာင်​​ေလး​​​ေတွ​​ေပါ်တက်​​ေဆာ့​​တဲ့​​ က​​ေလး​​တသိုက်ရယ်၊​ အဝတ်​​ေလျှာ်​​ေရခပ်လာြကတဲ့​​ မိန်း​​မပျို မိန်း​​မလတ်​​ေတွရယ်၊​ ဆိုင်ကယ်​​ေရ​​ေဆး​​၊​ လူ​​ေရ​​ေဆး​​လာတဲ့​​ လူငယ်​​ေတွရယ်နဲ့​​ စည်​​ေတာ့​​အစည်သား​​။ နွား​​လှည်း​​​ေလး​​​ေတွနဲ့​​ ​​ေရစည်လှည်း​​လာတိုက်တာ​​ေတွလည်း​​အများ​​ြကီး​​။ ြမို့​​က ဒီ​​ေရကိုပဲသံုး​​တယ်။ ​​ေရသန့​်​စက်​​ေတာင် အမ်း​​​ေချာင်း​​​ေရနဲ့​​ပဲစစ်တာ။

    ​​ေချာင်း​​စပ်မှာ ငှက်​​ေပျာ​​ေတာ​​ေတွနဲ့​​ ဘူး​​စင်အခင်း​​​ေတွရှိတယ်။ ဘူး​​သီး​​မတရား​​​ေပါတယ်။ဟင်း​​ခါး​​ချက်လည်း​​ ချို၊​ချည်ရည်ချက်လည်း​​ ချို၊​ လက်သီး​​ဆုပ်​​ေလာက် ဘူး​​သီး​​နုနု​​ေလး​​ ြပုတ်တို့​​တာလည်း​​ ချိုတယ်။ ဘူး​​ညွန် စိမ်း​​စိမ်း​​​​ေလး​​​ေတွ​​ေရ​​ေနွး​​​ေဖျာ၊​ ​​ေြမပဲဆံနဲ့​​သုပ်​​ေတာ့​​လည်း​​ ချိုတာပဲ။ ရန်ကုန်ဘူး​​သီး​​​ေတွ ထက်ကိုချိုတာ၊​ လတ်ဆတ်လို့​​ထင်ပါရဲ့​​။ ပိန္နဲသီး​​နုနု​​ေလး​​​ေတွကို ငရုတ်သီး​​​ေတာင့​်​နဲ့​​ ​​ေထာင်း​​ကာ ဆူး​​ပုပ်ညွန့​်​​ေလး​​​ေတွကို ဘဲဥနဲ့​​ြကာ်လိုက်၊​ပဲြကီး​​နဲ့​​နှပ်လိုက်၊​ ဥသျှစ်ရွက်​​ေတာင် တို့​​စား​​လို့​​ရမှန်း​​ ဒီ​​ေရာက်မှပဲ သိ​​ေတာ့​​တယ်။ တယ်​​ေမွှး​​သကိုး​​။ ြကက်သား​​၊​
    ဝက်သား​​၊​ အမဲသား​​၊​ ဆိတ်သား​​က​​ေတာ့​​ ဘူတန်မှာလိုမဟုတ်ဘူး​​။ ​​ေန့​​တိုင်း​​ရတယ်။ ​​ေဈး​​လည်း​​ချိုတယ်။

    တခါတခါ ဆတ်သား​​လည်း​​ရတယ်။ ပုဇွန်၊​ ခရု၊​ ကမာ၊​ ပင်လယ်စာ​​ေတွလည်း​​ တခါတ​​ေလရတယ်။ ထမင်း​​ဆိုင်မှာလ​​ေပး​​စား​​ရင် ည မနက်စာ ဆိုင်မှာရှိတဲ့​​ဟင်း​​​ေတွနဲ့​​ အဝစား​​၊​ တစ်လကို သံုး​​​ေသာင်း​​ခွဲပဲ​​ေပး​​ရတယ်။ စား​​ကုန်​​ေသာက်ကုန် ​​ေဈး​​မြကီး​​ဘူး​​။ ဒီမှာမရှိလို့​​ ရန်ကုန်ကမှာရတဲ့​​ ပစ္စည်း​​​ေတွပဲ စား​​ရိတ်ြကီး​​လို့​​​ေဈး​​ြကီး​​တယ်။ သူတို့​​ဆီကသစ်အရိုင်း​​နဲ့​​ စား​​ပွဲတလံုး​​ကျကျနနလုပ်ရင် တစ်​​ေသာင်း​​ခွဲ​​ေလာက်ဆို အြကီး​​ြကီး​​ရတယ်။ တီဗီတင်တဲ့​​ စင်​​ေသး​​​ေသး​​​​ေလး​​ဆို ခုနှစ်​​ေထာင်ကျတယ်။

    အမ်း​​မှာ​​ေကာင်း​​တာ ရခိုင်မုန့​်​တီဆိုင်​​ေလး​​​ေတွလည်း​​ရှိတယ်။ ဘယ်မှာစား​​စား​​ အရသာသိပ်မကွာဘူး​​။

    စား​​​ေကာင်း​​​ေကာင်း​​နဲ့​​နင်း​​ကန်စား​​မိရင် ​​ေနာက်​​ေန့​​မျက်ရည်လည်ရွဲနဲ့​​ ဖင်ဝ ​​ေရစိမ် ​​ေနရလိမ့​်​မယ်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်​​ေလး​​​ေတွမှာ အီြကာ​​ေကွး​​၊​ ပလာတာ၊​ စမူဆာ၊​ ​​ေပါက်စီလည်း​​ ရတတ်ပါတယ်။ သိပ်မတရား​​ြကီး​​ ​​ေတာကျတာ​​ေတာ့​​မဟုတ်ဘူး​​​ေပါ့​​။ စည်ဘီယာဆိုင်​​ေတာင် တစ်ဆိုင်တိတိရှိ​​ေသး​​။ ဒါနဲ့​​များ​​ ဘာဆိုဘာမှမရှိဘူး​​လို့​​ ဘယ်သူ​​ေြပာတာပါလိမ့​်​​ေနာ်။ ဘာ​​ေတွရှိရှိ၊​ မရှိရှိ၊​ အ​​ေရး​​ြကီး​​တာ ​​ေဆး​​ရံုမှာ လူနာရှိဖို့​​လိုတယ်။ ကိုယ့​်​အလုပ်က​​ေဆး​​ရံုမှာဆို​​ေတာ့​​လူနာမရှိရင် အသက်မရှိဘူး​​​ေလ။ ဒါ​​ေတာ့​​ ပူစရာမလိုပါဘူး​​။ ရှိလွန်း​​လို့​​။ ဒီအရပ် ဒီ​​ေဆး​​ရံုမှာ ကိုယ်ရှိ​​ေနြခင်း​​ဆိုတဲ့​​အတ္တိပစ္စ​​ေယာြကီး​​ကလည်း​​ သူတို့​​ကိုအကျိုး​​ြပုတယ်။ သူတို့​​ခမျာ ကိုယ်ကလွဲရင် ဘယ်သူ့​​ကိုမှ သွား​​ြပစရာမရှိဘူး​​။

    ပိုက်ဆံလည်း​​မရှိဘူး​​ဆိုတဲ့​​ နတ္တိပစ္စ​​ေယာြကီး​​ကလည်း​​ ကိုယ့​်​ကိုအကျိုး​​ြပုတယ်။ ဆရာြပုသမျှ အား​​လံုး​​ ​​ေကျနပ်ပါတယ်။ ဆိုး​​လည်း​​ခံ၊​ ​​ေကာင်း​​လည်း​​ကံ​​ေပါ့​​လို့​​ ယံုယံုြကည်ြကည် ရှိြကတယ်။ အား​​ြကီး​​စိတ်ချမ်း​​သာစရာ​​ေကာင်း​​တယ်။ တခါတခါ စိတ်​​ေတာင်မ​​ေကာင်း​​ဘူး​​။ ​​ေမး​​​ေစ့​​​ေအာက်မှာ အကျိတ်ြကီး​​ ထွက်​​ေနတာကို ဆံထံုး​​လည်း​​စိုက်၊​ ဆီလည်း​​စိုက် ခွဲ​​ေပး​​မယ်။ ​​ေဆး​​လည်း​​ ​​ေပး​​မယ်။ ကင်ဆာဟုတ်မဟုတ်သိရ​​ေအာင်။ အသား​​စပို့​​ြပီး​​စစ်​​ေပး​​၊​ လမ်း​​စရိတ်နဲ့​​ လူြကံု​​ေတာင် ရှာ​​ေပး​​တယ်။ ဓါတ်ခွဲစစ်ခ တစ်​​ေသာင်း​​​ေလာက်ပဲ ရှာလာခဲ့​​ပါလို့​​​ေြပာတာ
    မျက်စိပျက်မျက်နှာပျက်။ ဟယ် .. အပါး​​ခိုရန်​​ေကာ “နင့​်​အသက် ပိုက်ဆံတစ်​​ေသာင်း​​​ေလာက်မှ မတန်ရာလား​​ ”လို့​​ ​​ေြပာမိ​​ေတာ့​​..တန်​​ေတာ့​​တန်တာ​​ေပါ့​​၊​ ဒါ​​ေပမယ့​်​ ပိုက်ဆံက ရှာလို့​​မှမလွယ်တာတဲ့​​။ ဒါြဖင့​်​လည်း​​ လာသာလာပါ၊​ ခွဲ​​ေပး​​မယ်ဆိုတာ​​ေတာင် ​​ေပါ်မလာ​​ေတာ့​​ဘူး​​။

    လူ့​​အသက်​​ေတွဟာ တချို့​​​ေနရာမှာ တယ်လည်း​​​ေဈး​​​ေပါသကိုး​​။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ ဆရာဝန်​​ေတွကို ရို​​ေသတဲ့​​၊​​​ေကျး​​ဇူး​​တင်တဲ့​​​ေနရာမှာ​​ေတာ့​​ အမ်း​​ကလူ​​ေတွကိုမှီတဲ့​​သူ ​​ေတာ်​​ေတာ်ရှား​​မယ်ထင်ပါတယ်။ (​​ေကျး​​ဇူး​​တင်တယ်ဆိုတာကို သူက ြပန်​​ေကျး​​ဇူး​​ြပုတဲ့​​ ပိုက်ဆံနဲ့​​ မတိုင်း​​ဘူး​​​ေနာ်) ဆရာရယ်လို့​​ ြမင်လိုက်ရင် ြပံုး​​ြပံုး​​ရွှင်ရွှင်၊​ ရိုရို​​ေသ​​ေသ၊​လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲနဲ့​​ ဘယ်သူမဆိုပဲ။ လူ​​ေတွရိုး​​သား​​ချက်ကလည်း​​ ဘူတန်ရှံုး​​တယ်။ အိမ်တံခါး​​​ေသာ့​​ခတ်စရာမလို။

    တစ်အိမ်လံုး​​ ဘယ်ြပတင်း​​​ေပါက်မှမပိတ်တာ ​​ေလး​​လရှိြပီ။ ​​ေပျာက်ရိုး​​ထံုး​​စံမရှိဘူး​​တဲ့​​။ တခါ​​ေတာ့​​ ​​ေဆး​​ရံုကဆရာဝန်​​ေတွကို အိမ်တအိမ်ကဆွမ်း​​​ေကျွး​​ဖိတ်ပါတယ်။ လူကိုယ်တိုင်လာ​​ေခါ်​​ေတာ့​​ အား​​နာတာနဲ့​​ပဲ ဆရာဝန်​​ေတွစုြပီး​​ ​​ေဆး​​ရံုတီး​​ဝိုင်း​​အြဖစ် လိုက်တီး​​ြကပါတယ်။ ဆရာဝန်​​ေတွြမင်​​ေတာ့​​ ဘုန်း​​ြကီး​​​ေတွလည်း​​အား​​နာြပီး​​ အချိုပွဲ​​ေတွဘုန်း​​မ​​ေပး​​​ေတာ့​​ပဲ ြပန်ြကွသွား​​တယ်။ အိမ်ရှင်​​ေတွကလည်း​​အား​​နာြပီး​​ ဆရာဝန်​​ေတွကို ဘုန်း​​ြကီး​​ဝိုင်း​​ပင့​်​သွား​​​ေရာ။အချိုပွဲ​​ေတွသိမ်း​​ြပီး​​ ထမင်း​​ြပင်မလို့​​အလုပ်မှာ ဆရာဝန်​​ေတွ​​ေရှ့​​က မုန့​်​​ေတွြပန်သိမ်း​​ရမှာ ရှက်လို့​​ထင်ပါရဲ့​​။

    မုန့​်​​ေတွစား​​ပါ။ ​​ေကာ်ဖီ​​ေသာက်ပါ။ ​​ေရ​​ေနွး​​​ေသာက်ပါ တည်​​ေန​​ေရာ။ ကိုယ်ကလည်း​​အား​​နာြပန်​​ေရာ။ သူတို့​​ခမျာထမင်း​​မ​​ေကျွး​​နိုင်လို့​​ မုန့​်​အချိုပွဲ​​ေတွကိုပဲ မိန်း​​မီနျူး​​အြဖစ်နဲ့​​ ​​ေကျွး​​ရရှာတာကိုး​​ဆိုြပီး​​ စား​​ပွဲြကီး​​အြပည့​်​အချိုပွဲ​​ေတွကို ထမင်း​​လွတ်တွယ်မိြကတာ​​ေပါ့​​။ တဝက်​​ေလာက်လည်း​​ကျိုး​​​ေရာ ထမင်း​​ြပင်ြပီး​​ပါြပီတဲ့​​။ ဗု​​ေဒ္ဓါ၊​ ​​ေြပာင်း​​ြပန်ြကီး​​ပါလား​​ကွယ်။ ဒီလိုမှန်း​​သိ ဗိုက်ထဲ​​ေနရာချန်ထား​​တာ​​ေပါ့​​။ စား​​တုန်း​​ ​​ေသာက်တုန်း​​မှာလည်း​​ အိမ်နီး​​နား​​ချင်း​​​ေတွပါ ြပာြပာသလဲဧည့​်​ခံလိုက်ြကတာ။ နင်တို့​​စား​​ရင် ငါတို့​​အတွက်မကျန်သလိုပါပဲကွယ်လို့​​ ​​ေြပာ​​ေနသလိုပါပဲ။

    အမ်း​​မှာက ဘာပွဲလုပ်လုပ် ဆရာဝန်​​ေတွကိုဖိတ်မှ ြပည့​်​စံုတာ။ ကျက်သ​​ေရရှိ​​ေသာ၊​ မဂင်္လာရှိ​​ေသာလူသား​​များ​​အြဖစ်ဆက်ဆံတာ။ ဒီ​​ေန့​​​ေတာင် ​​ေဆး​​ရံုတီး​​ဝိုင်း​​က ဘုန်း​​ြကီး​​​ေကျာင်း​​မှာ ဒန်​​ေပါက်ထမင်း​​ အဝတီး​​လာခဲ့​​​ေသး​​တယ်။

    ဆရာ​​ေတာ်က​​ေတာင် ဖုန်း​​နံပါတ်​​ေတာင်း​​ထား​​လိုက်​​ေသး​​တယ်။ ​​ေနာက်​​ေန့​​ ဆွမ်း​​ဟင်း​​​ေကာင်း​​​ေကာင်း​​ချက်တဲ့​​​ေန့​​ဆို ​​ေခါ်လိုက်မယ်တဲ့​​။ ရှက်စရာြကီး​​။ အဲ​​ေလ .... ​​ေပျာ်စရာြကီး​​။

  • “အာဆီယံ ​​ေဒါက်တာ”

    ကမ္ဘာြကီး​​ဟာ ရွာြကီး​​ြဖစ်သွား​​ြပီ။ အရင်တုန်း​​ကလို မန္တ​​ေလး​​၊​ အမရပူရမှာထိုင်​​ေနြပီး​​ ကိုယ့​်​ကိုယ်ကို ​​ေရွှတွင်း​​၊​ ​​ေငွတွင်း​​၊​ ပယင်း​​၊​ ဒုတ္ထာ​​ေတွပိုင်သ​​ေသာ တစ်ရာ့​​တစ်ပါး​​​ေသာ ထီး​​​ေဆာင်း​​မင်း​​တို့​​ရဲ့​​ အရှင်ြကီး​​ပါကွဲ့​​ လို့​​ မှတ်​​ေနလို့​​မရ​​ေတာ့​​ဘူး​​။ တစ်နိုင်ငံ၊​ တစ်ဗိုလ်၊​ တစ်မင်း​​နဲ့​​​ေတာင် မစွမ်း​​​ေဆာင်နိုင်​​ေတာ့​​လို့​​ မင်း​​​ေပါင်း​​စုကာ ​​ေရွှညီလာြကီး​​​ေတွနဲ့​​ အုပ်စု​​ေတွဖွဲ့​​လာလိုက်တာ ဥ​​ေရာပဘံု​​ေဈး​​တို့​​ အာဆီယံတို့​​ဆိုတာ​​ေတွ​​ေပါ်​​ေပါက်လာ တာ​​ေပါ့​​။

    သူ့​​ဟာသူ ဘာြကီး​​ပဲြဖစ်​​ေန​​ေန ြမန်မာဆိုတာလည်း​​ ကမ္ဘာ့​​​ေြမပံု ပထဝီထဲပါတာမို့​​လို့​​ အာဆီယံနိုင်ငံ ​​ေတွထဲမှာ မထည့​်​ချင် ထည့​်​ချင် ထမင်း​​သုပ် ဟင်း​​သုပ်အဆင့​်​​ေလာက်​​ေတာ့​​ ထည့​်​လာရြပီ​​ေလ။ လိုချင်တာရှိရင် ​​ေခါ်​​ေခါ်ဆင့​်​လိုက်၊​ ထမင်း​​ရည်ပူလာ​​ေတာ့​​ လျှာလွှဲလိုက်နဲ့​​ ဒကာမ ဟာဆိုအတူတူ ကိုယ်​​ေတာ့​်​ဆီယူရင် ခွဲြခား​​ခွဲြခား​​ မူဝါဒနဲ့​​ တို့​​ြမန်မာ​​ေလး​​​ေတွကို လူရာသွင်း​​လာြကပါြပီ။ ကျုပ်တို့​​ ြမန်မာဆရာဝန်က​​ေလး​​​ေတွကို​​ေရာ သူတို့​​ အာဆီယံများ​​ ဘယ်လိုများ​​သ​​ေဘာထား​​ြကပါလိမ့​်​လို့​​ မသိချင်ဘူး​​လား​​။

    အရင်ဆံုး​​က​​ေတာ့​​ ကိုယ်​​ေတွက သူတို့​​ကို ဘယ်လိုသ​​ေဘာထား​​သလဲဆိုတာကို စ ​​ေြပာြကတာ​​ေပါ့​​။ ​​ေကျာင်း​​ြပီး​​လို့​​ အဂင်္လန်၊​ ဥ​​ေရာပ၊​ အ​​ေမး​​ြကီး​​က ​​ေလာက်ကို ​​ေြခလှမ်း​​မြပင်နိုင်​​ေသး​​တဲ့​​ သူ​​ေတွအဖို့​​မှာ​​ေတာ့​​ ြဖစ်သလို​​ေလး​​ ​​ေတာ်ရိ​​ေရာ်ရိ စကင်္ာပူ၊​ မ​​ေလး​​ရှား​​၊​ ဩစ​​ေတး​​လျား​​​ေလာက်မှာပဲ ​​ေကျနပ်လိုက်​​ေတာ့​​မယ်ဆိုြပီး​​ အလိုက်​​ေတာ်တန်သင့​်​ရံုပ ခံပွင့​်​ကို ကံုး​​ြကတာ​​ေပါ့​​။ ဘာ​​ေတွလိုအပ်သလဲဆိုရင်​​ေတာ့​​ အဂင်္လိပ်စကား​​​ေြပာ က​​ေလး​​ကို ​​ေခွး​​အ လှည်း​​နင်း​​ မြဖစ်​​ေအာင် သင်တန်း​​​ေလး​​ဘာ​​ေလး​​တက်။ အ​​ေခွက​​ေလး​​​ေတွနဲ့​​ကျင့​်​၊​ စာ​​ေမး​​ပွဲ
    ​​ေလး​​ဘာ​​ေလး​​ဝင်​​ေြဖ​​ေပါ့​​။ ြပီး​​ရင် ြဗိတိသျှ​​ေကာင်စီ၊​ အ​​ေမရိကန်စင်တာတို့​​ကို ​​ေချာင်း​​​ေပါက်​​ေအာင်သွား​​ြပီး​​ ​​ေပတစ်ရာဆီ​​ေလျှာက်ပါလို့​​ ြမင်သ​​ေလာက်ြပ​​ေချ​​ေတာ့​​။ တချိန်မဟုတ်တချိန် အာဆီယံဆိုတဲ့​​ ​​ေခါင်း​​စဉ်ြကီး​​နဲ့​​ စ​​ေကာ်လာ ဘာြဖစ်တယ် ညာြဖစ်တယ် ဆိုတဲ့​​ လက်ကမ်း​​​ေြကာ်ြငာြကီး​​​ေတွ ရလာလိမ့​်​မယ်။ ကိုယ်လိုချင်တာ ဟုတ်ဟုတ်မဟုတ်ဟုတ်၊​ ကိုယ်နဲ့​​ ဆိုင်မဆိုင်ဆိုင် အ​​ေတွ့​​အြကံုရ​​ေအာင်​​ေတာ့​​ ဝင်​​ေြဖြကည့​်​​ေလဦး​​ကွယ်။

    တခါနှစ်ခါနဲ့​​ ပါ​​ေသး​​တာမှ မဟုတ်တာ။ အ​​ေခါ်အ​​ေြပာ​​ေလး​​​ေတွ ညက်လာလိမ့​်​မယ်။ တကယ်​​ေတာ့​​ အဲဒီပညာ သင်ဆု​​ေတွဆိုတာ သူတို့​​နိုင်ငံမှာ ဘယ်သူမှမတက်ချင်တဲ့​​ ဘာသာရပ်​​ေတွကို ခိုင်း​​စရာလူမရှိလို့​​ သတင်း​​စာထဲ က​​ေလး​​ထိန်း​​အိမ်​​ေဖာ်​​ေခါ်သလို ​​ေြကာ်ြငာထည့​်​တာပါကွယ်။ ​​ေပး​​တဲ့​​လခကလည်း​​ သူတို့​​အတွက် မုန့​်​ဖိုး​​ပဲဖိုး​​ပဲ ရှိတာ၊​ ကိုယ့​်​မှာသာ မက်​​ေလာက်စရာ။ ဒီ​​ေတာ့​​လည်း​​ ​​ေကာက်သင်း​​​ေကာက်က အနှံြကီး​​ြကိုက်လို့​​ မရဘူး​​​ေပါ့​​။

    ကုသ​​ေရး​​ ​​ေဆး​​ပညာ​​ေတွဘာ​​ေတွ မှန်း​​မ​​ေနနဲ့​​။ ​​ေမာ်လီကျူလာ ဘိုင်အိုလိုဂျီြဖစ်ြဖစ်၊​ အပူပိုင်း​​​ေဆး​​ပညာြဖစ်ြဖစ်၊​ ငှက်ဖျား​​​ေဗဒြဖစ်ြဖစ်၊​ အ​​ေရး​​ြကီး​​တာ သူတို့​​ဆီမှာ ​​ေကျာင်း​​တက်လက်မှတ်ရဖို့​​​ေလ။ အခု​​ေလာ​​ေလာဆယ်ပွင့​်​​ေနတဲ့​​ လမ်း​​နှစ်လမ်း​​က​​ေတာ့​​ ဘန်​​ေကာက်က မဟီ​​ေဒါတက္ကသိုလ်ရယ်၊​ စကင်္ာပူက အမျိုး​​သား​​တက္ကသိုလ်ရယ် နှစ်ခုရှိတယ်။ မင်နဲ့​​ ​​ေမာင်း​​နဲ့​​ ဟိတ်နဲ့​​ ဟန်နဲ့​​သာ ဝင်​​ေြဖ ပါကွယ်။ သူတို့​​လည်း​​ ကိုယ့​်​အ​​ေြကာင်း​​ဘာမှမသိဘူး​​။ ကိုယ်လည်း​​ သူတို့​​အ​​ေြကာင်း​​ဘာမှမသိဘူး​​။ ရှမ်း​​ပွဲမှာ နွား​​ဝယ်သလို ြကည့​်​ချင်တာြကည့​်​ြပီး​​ ဝယ်သွား​​မှာ။ ြပည်တွင်း​​က ဘွဲ့​​ဝင်ခွင့​်​၊​ အလုပ်ဝင်ခွင့​်​​ေတွလို အာရ​​ေကမရှိဘူး​​။

    အရည်အချင်း​​အ​​ေတွ့​​အြကံု စတဲ့​​ ကိုယ့​်​ဘက်ကြပည့​်​စံုမှုရှိတာ မရှိတာထက် သူတို့​​ဘက်က လိုအပ်ချက်အရ အဓိကထား​​ြပီး​​ ​​ေရွး​​သွား​​လိမ့​်​မယ်။ ပါသွား​​ရင်​​ေတာ့​​ ဘာပဲ​​ေြပာ​​ေြပာ၊​ တစ်နှစ်စာ နှစ်နှစ်စာ စိတ်​​ေအး​​​ေအး​​ထား​​လို့​​​ေပျာ်​​ေပျာ်ြကီး​​​ေကျာင်း​​တက် ပါ​​ေလ။ မနှစ်က နှစ်သစ်ကူး​​မှာတုန်း​​က​​ေတာင် စိတ်ကူး​​မိ​​ေသး​​တယ်။ တကယ်လို့​​များ​​ ၂၀၁၂ မှာ ကမ္ဘာြကီး​​ပျက်မယ် ဆိုရင်ဘာလုပ်မလဲဆို​​ေတာ့​​ မဟီ​​ေဒါမှာ ဘွဲ့​​လွန်သွား​​တက်မယ်လို့​​။ အတန်း​​က​​ေလး​​​ေတွ အာကရံ ပါကရံ တက်လိုက်၊​ အဂင်္လိပ်စာကျူရှင်​​ေလး​​ြပန်​​ေပး​​လိုက်၊​ ည​​ေနည​​ေန ဘန်​​ေကာက်ြမို့​​ြကီး​​ လည်လိုက်ပတ်လိုက်၊​ ​​ေကျာင်း​​သား​​ကဒ်နဲ့​​ မိုး​​ပျံရထား​​ြကီး​​ အလကား​​ပတ်စီး​​လိုက်၊​ ​​ေကျာင်း​​ပိတ်ရက်မှာ အဆိုင်း​​မင့​်​နဲ့​​ ခရီး​​တိုရှည်​​ေလး​​​ေတွသွား​​လိုက်၊​ အိုင်ဖုန်း​​​ေတွ အီး​​ဘုတ်​​ေတွဆိုတာ ​​ေကျာက်သင်ပုန်း​​ ​​ေကျာက်တံ​​ေလာက်ြဖစ်သွား​​မယ်။ လူြဖစ်ကျိုး​​နပ်လိုက်ပါ ဘိ​​ေတာ့​​။

    ​​ေကျာင်း​​ြပီး​​လို့​​ အလုပ်ရှာရတဲ့​​အခါမှာ​​ေတာ့​​ နည်း​​နည်း​​ခက်လိမ့​်​မယ်။ ဒါလည်း​​ စိတ်ပူစရာမရှိပါဘူး​​။

    သူတို့​​ဆီက လူ​​ေတွမသွား​​ချင်တဲ့​​ ​​ေြမာက်ပိုင်း​​ဇင်း​​မယ်ဘက်တက်လိုက်။ လွယ်လွယ်​​ေလး​​။ ယပက်လက်ဆိုတာ ဟန်​​ေလး​​နဲ့​​သာ​​ေနချင်ြကတာ ဘယ်သူမှ လက်​​ေြကာမတင်း​​ဘူး​​။ ကိုယ့​်​ဆီက ​​ေြခာက်ပျင်း​​ြကီး​​​ေတွ​​ေတာင် သူတို့​​ ဆီ​​ေရာက်သွား​​ရင် ဗဲဒီး​​စမတ်ြဖစ်တယ်။ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့​​ ရှာနိုင်ရင်​​ေတာ့​​ လခ​​ေကာင်း​​​ေကာင်း​​ ရာထူး​​ြကီး​​ြကီး​​​ေတွရ တတ်တယ်။ သူတို့​​ဆီမှာ ဘတ်စကား​​စပါယ်ယာမ​​ေတွ​​ေတာင် မိတ်ကပ်၊​ နှုတ်ခမ်း​​နီ၊​ ယူနီ​​ေဖာင်း​​နဲ့​​ လူလူသူသူ ​​ေချွး​​မထွက်ပဲ လုပ်စား​​​ေနြကတဲ့​​ဟာ။ ဆရာဝန်အလုပ်များ​​ရလို့​​က​​ေတာ့​​ ဘာ​​ေြပာ​​ေကာင်း​​မလဲ​​ေမာင်။ ကွန်ဒိုမီနီယံ ြကီး​​တစ်ခုက ​​ေဟာ်တယ်လိုအခန်း​​ထဲမှာ သရီး​​ဒီတီဗီြကီး​​နဲ့​​ သီချင်း​​​ေတွဆိုနိုင်တဲ့​​ သူငယ်ချင်း​​ တစ်​​ေယာက်ရဲ့​​ အပတ်တ်မင့​်​ကို လိုက်လည်ဖူး​​ပါရဲ့​​။ ​​ေရကူး​​ကန်နဲ့​​၊​ ​​ေယာဂ ကျင့​်​တဲ့​​အခန်း​​၊​ ​​ေချွး​​ထုတ်တဲ့​​အခန်း​​​ေတွနဲ့​​ ရုပ်ရှင်​​ေတွ ထဲကလိုမျိုး​​ ​​ေနြက​​ေလရဲ့​​။ ​​ေကာင်း​​​ေလှာင့​်​​ေတး​​ . . . ​​ေကာင်း​​​ေလှာင့​်​​ေတး​​။

    အဲဒီဟိုဘက် စကင်္ာပူ၊​ မ​​ေလး​​ရှား​​နဲ့​​ ဘရူနိုင်း​​မှာလည်း​​ ြမန်မာဆရာဝန်​​ေတွ သိုင်း​​သိုင်း​​ဝိုင်း​​ဝိုင်း​​နဲ့​​ကို အလုပ်လုပ်​​ေနြကတာ​​ေတွရှိပါတယ်။ သူတို့​​လည်း​​ ယိုး​​ဒယား​​ထက်မသာပဲ ဘယ်​​ေနပါ့​​မလဲ။ တတ်ကျွမ်း​​တဲ့​​ပညာ အား​​​ေလျာ်စွာ ဣ​​ေြန္ဒရရ လူတန်း​​​ေစ့​​​ေအာင် အသက်​​ေမွး​​နိုင်ြကပါတယ်။ ြမန်မာြပည်မှာလို ရွာငယ်ဇနပုဒ် မီး​​က​​ေလး​​ မှိတ်တုတ်မှာ ဂျီပီ​​ေလး​​ တငုတ်တုတ်တုတ် လုပ်​​ေနစရာမလိုဘူး​​။ ငါ့​​နှယ် ... အလည်အပတ်က​​ေလး​​မှ မ​​ေရာက် ဖူး​​လိုက်ရ။ ြဖစ်ရ​​ေလြခင်း​​။ အဲဒီမှာ အလုပ်လုပ်တာြကာလာတဲ့​​ သူငယ်ချင်း​​​ေတွကျ​​ေတာ့​​လည်း​​ မ​​ေကျနပ်နိုင် ြက​​ေသး​​ဘူး​​။ ​​ေအာ်ဇီမှ ​​ေအာ်ဇီဆိုြပီး​​ ​​ေတာင်ဘက် ဆက်ဆင်း​​သွား​​ြကြပန်တာပဲ။ အိမ်ကိုလွမ်း​​ရင် ြမန်မာြပည် ြပန်လာလိုက်။ ​​ေယာကင်္ျား​​ယူ၊​ မိန်း​​မယူြပီး​​ ြပန်​​ေခါ်သွား​​လိုက်နဲ့​​ တယ်လည်း​​ သာယာ​​ေပသကိုး​​​ေနာ့​​။ မိုက်မဲ သူ​​ေတွကျ​​ေတာ့​​လည်း​​ လိုက်ပွဲ​​ေလး​​ပါယူလို့​​​ေပါ့​​။ အား​​ကျစရာြကီး​​။

    အဆင်​​ေြပတဲ့​​သူ​​ေတွကိုချည့​်​ မြကည့​်​နဲ့​​​ေလ။ အဆင်မ​​ေြပလို့​​ ြပန်သွား​​ရတဲ့​​သူ​​ေတွလည်း​​ဒုနဲ့​​ ​​ေဒး​​ပါလို့​​ ​​ေြပာတာ တကယ်​​ေတာ့​​မမှန်ပါဘူး​​။ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့​​ြကိုး​​စား​​ရင် အလွန်ဆံုး​​ရုန်း​​ကန်ရ ​​ေြခာက်လထက်မပိုပါ ဘူး​​တဲ့​​။ ဆရာဝန်အလုပ်မရ​​ေပမယ့​်​ သု​​ေတသနလက်​​ေထာက်လို​​ေနရာမျိုး​​၊​ ​​ေဆး​​ကုမ္ပဏီ ဝန်ထမ်း​​လို​​ေနရာမျိုး​​၊​ အြပင်​​ေဆး​​ခန်း​​​ေတွရဲ့​​ ဌာ​​ေနကိုယ်စား​​လှယ်(အမှန်​​ေတာ့​​ လူနာပွဲစား​​)လို​​ေနရာမျိုး​​​ေတွ အများ​​ြကီး​​ရှိပါသတဲ့​​။ ရရာအလုပ်က​​ေလး​​​ေကာက်လုပ်​​ေနရင်း​​ ဘာမဆိုြဖစ်နိုင်တဲ့​​ ​​ေမျှာ်လင့​်​ချက်ြကီး​​ကို ဆက်​​ေတွး​​ထား​​လို့​​ရတာကိုက ဘာတစ်ခုမှ​​ေမျှာ်လင့​်​လို့​​မရတဲ့​​ ြပည်တွင်း​​မှာထက် သာ​​ေနတာကိုး​​။ ​​ေနရထိုင်ရတဲ့​​အဆင့​်​အတန်း​​ချင်း​​ကလည်း​​ တြခား​​စီ​​ေလ။ ြပည်တွင်း​​မှာဆက်​​ေနရင် ရန်ကုန်​​ေရာက်တုန်း​​​ေရာက်ခိုက် အင်တာနက်ဆိုင်ဝင်ြပီး​​ ဗီဇက်အို​​ေလး​​များ​​ သံုး​​ချင်ရင်​​ေတာင် “ဟ…ဟ …​​ေကာင်​​ေလး​​​ေရလုပ်ပါဦး​​၊​ ဟိုဘက်က​​ေခါ်​​ေနြပီ။ ဘယ်ခလုတ်ကိုနှိပ်ြပီး​​​ေြပာရမှာတုန်း​​” ဆိုတဲ့​​ဘဝမျိုး​​​ေရာက်သွား​​မယ်။

    ဒီစာကို ဒီ​​ေနရာမှာ ရပ်ထား​​လိုက်ရင်​​ေတာ့​​ “ဒီအ​​ေကာင်ဟာ ြပည်ပအား​​ကိုး​​ပုဆိန်ရိုး​​ပဲ၊​ ြပည်တွင်း​​က ဆရာဝန်က​​ေလး​​​ေတွ နိုင်ငံြခား​​ထွက်ချင်လာ​​ေအာင် ​​ေြမှာက်ထိုး​​ပင့​်​​ေကာ်လုပ်​​ေနြပီ ” လို့​​ ဆိုြက​​ေရာ့​​မယ်။ “ဒါြဖင့​်​လည်း​​ မင်း​​ဘာသာမင်း​​ပဲ သွား​​​ေချပါ​​ေတာ့​​ ” ဆိုရင်​​ေတာ့​​ “နိုး​​ပါ” လို့​​ ြပန်​​ေြဖမိလိမ့​်​မယ်။ အဲသလို ​​ေြပာလိုက်ရင် ရွာကအဖွား​​ကို အား​​ြကီး​​သတိရမိပါတယ်။ ရန်ကုန်မှာ ဘာမှလို​​ေလ​​ေသး​​မရှိဘူး​​။​​ေြမး​​ဆရာဝန် ​​ေတွလည်း​​ရှိတယ်။ ​​ေအး​​​ေအး​​​ေဆး​​​ေဆး​​​ေနပါ​​ေတာ့​​”လို့​​ ဘယ်လိုပဲ​​ေချာ့​​​ေြပာ​​ေြပာ တစ်လ​​ေကျာ်​​ေအာင် ​​ေနနိုင်ခဲပါတယ်။ ြပည့​်​စံုတာ၊​ မလိုအပ်တာကို ​​ေပျာ်တာနဲ့​​ ညီမျှြခင်း​​ထုတ်လို့​​မှ မရတာ။ ​​ေကာင်း​​မှန်း​​လည်း​​ သိပါတယ်။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ အဲဒီ ​​ေကာင်း​​တာက ကိုယ်လိုချင်​​ေနတာ ဟုတ်ချင်မှဟုတ်တာ​​ေလ။ မီး​​မရှိ၊​ ​​ေရမရှိ၊​ ပူြပင်း​​​ေသာ့​​​ေထွလှတဲ့​​ ကိုယ့​်​ရပ်ကိုယ့​်​ရွာမှာပဲ​​ေနချင်​​ေတာ့​​တာ အခုအချိန်မှာ ကိုယ်ချင်း​​စာလို့​​ ရလာပါြပီ။

    ထိုက်သင့​်​တဲ့​​အသက်အရွယ်​​ေရာက်လာ​​ေတာ့​​ ဘဝမှာ ချိုတာ​​ေတွလည်း​​စား​​ခဲ့​​ဖူး​​ြပီ။ ခါး​​တာ​​ေတွလည်း​​ ​​ေမ့​​ပစ်ခဲ့​​ဖူး​​ြပီ။ အရသာရှိရှိစား​​​ေရး​​​ေသာက်​​ေရး​​၊​ သက်​​ေတာင့​်​သက်သာ ​​ေန​​ေရး​​ထိုင်​​ေရး​​ဆိုတာ​​ေတွထက် စိတ်ဆင်း​​ရဲြခင်း​​ကင်း​​တဲ့​​ဘဝကိုပဲ ပို​​ေတာင့​်​တလာပါ​​ေတာ့​​တယ်။ ထမင်း​​ြကမ်း​​ကို ယပ်ခတ်စား​​နိုင်ပါတယ်။ ​​ေရွှပံု​​ေပါ်မှာ ဒူး​​နဲ့​​မျက်ရည်မသုတ်ချင်​​ေတာ့​​ပါဘူး​​။ စိတ်မချမ်း​​သာတဲ့​​အခါ ဘယ်လိုရုပ်၏ချမ်း​​သာြခင်း​​မျိုး​​ကမှ ဘဝကို​​ေမွှ့​​​ေလျာ်​​ေအာင် မစွမ်း​​​ေဆာင်နိုင်ပါဘူး​​။ ဒါ​​ေြကာင့​်​ ဘယ်ဟာအ​​ေကာင်း​​ဆံုး​​လဲဆိုတာထက် ကိုယ်ဘာ လိုချင်သလဲဆိုတာကိုပဲဦး​​စား​​​ေပး​​ပါ​​ေတာ့​​တယ်။ နိုင်ငံြခား​​မှာ အလုပ်လုပ်ရတဲ့​​ဆရာဝန်ဘဝကို ​​ေကာင်း​​မှန်း​​ သိပါတယ်။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ ဘူတန်မှာ စ်နှစ်အလုပ်လုပ်ြကည့​်​တဲ့​​အခါ ကိုယ်တစ်သက်လံုး​​လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး​​လို့​​ သိလာပါတယ်။ အဲဒါ ဘူတန်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာမ​​ေကာင်း​​လို့​​ ​​ေြပာတာမဟုတ်ပါဘူး​​။ အခုလည်း​​ ဘူတန်ကို လွမ်း​​သား​​ပဲ​​ေလ။

    အသက်ြကီး​​လာ​​ေတာ့​​ ကိုယ့​်​ဘဝမှာ အနာဂတ်​​ေတွတိုတိုသွား​​ြပီး​​ အတိတ်​​ေတွက ရှည်ရှည်လာပါတယ်။ ငယ်တုန်း​​ကလို “သား​​သား​​ြကီး​​ရင်ဘာလုပ်မယ်” ဆိုတဲ့​​ အိမ်မက်​​ေတွ​​ေနရာမှာ “တို့​​ငယ်ငယ်တုန်း​​က ​​ေရာင်​​ေပစူး​​​ေလး​​ ​​ေတွနဲ့​​ရယ်” လို့​​ အစား​​ထိုး​​ဝင်​​ေရာက်လာပါတယ်။ အဂင်္လန်၊​ ြပင်သစ်၊​ နယူး​​​ေရာ့​​ခ်က ကိုယ်မြမင်ဖူး​​၊​ မသိဖူး​​တဲ့​​လူ​​ေတွကို ​​ေရာ်ရမ်း​​တမ်း​​တတာထက် မြကာ​​ေသး​​ခင်ကခွဲခွာလာခဲ့​​ရတဲ့​ အတိတ်ကလူ​​ေတွ၊​ ငယ်​​ေပါင်း​​​ေရာင်း​​ရင်း​​​ေတွကို ပိုြပီး​​ လွမ်း​​ဆွတ် တသတတ်လာပါတယ်။ ဒီအခါမှာ တစ်ခါမှမ​​ေတွ့​​ဘူး​​​ေသး​​တဲ့​​သူ​​ေတွကို အလွမ်း​​သင့​်​​ေအာင်​​ေပါင်း​​ြပီး​​ တသက်လံုး​​ အ​​ေြခချဖို့​​ြပင်မယ့​်​အစား​​ ကိုယ်ကျင်လည်ရာဝန်း​​ကျင်က ရစ်နွယ်ရာသံ​​ေယာဇဉ် ​​ေတွနဲ့​​ပဲ မခွဲမခွာ​​ေနချင် ပါ​​ေတာ့​​တယ်။

    ဆရာြကီး​​ဦး​​ြပံုး​​ချိုရဲ့​​ ​​ေတး​​ဘုမ္မာသီချင်း​​ထဲကလို​​ေပါ့​​ . . .

    “​​ေနရာ​​ေဟာင်း​​ကို လွန်​​ေအာက်​​ေမ့​​ကာ ​​ေလး​​ဘံုပါယ်ရွာထဲမှာ ​​ေနြမဲသာ …. များ​​သည့​်​ သတ္တဝါ ….” တဲ့​​။

  • “အီဂျစ်နဲ့​​ အဂင်္လန် နိုင်ငံြခား​​ကို ​​ေမာင်သွား​​ထား​​ပါလား​​”

    ငယ်ငယ်က ​​ေကျာပူ ​​ေခါင်း​​ပူ ဖျား​​ရင် နာရင် တိုင်း​​ရင်း​​ြမန်မာ​​ေဆး​​​ေပး​​ခန်း​​ကို ​​ေြပး​​​ေလ့​​ရှိတဲ့​​ကိုယ်တို့​​​ေြမး​​အဘွား​​ဟာ ဆရာဝန်​​ေတွကုတဲ့​​​ေဆး​​​ေပး​​ခန်း​​ကို “အဂင်္လိပ်​​ေဆး​​ခန်း​​”လို့​​ ​​ေခါ်ြပီး​​ သူတို့​​​ေပး​​တဲ့​​​​ေဆး​​ကို “အဂင်္လိပ်​​ေဆး​​”၊​ ြမန်မာစစ်စစ်ဆရာဝန်ြကီး​​ကိုလည်း​​ “အဂင်္လိပ် ဆရာဝန်” လို့​​ ​​ေခါ်​​ေလ့​​ရှိြကပါတယ်။

    ဟုတ်​​ေတာ့​​လည်း​​ ဟုတ်တယ်​​ေလ။ ဒီ​​ေဆး​​ပညာ ဘာသာရပ်​​ေတွကို ြမန်မာြပည်သယ်လာခဲ့​​တာ အဂင်္လိပ်​​ေတွပဲ မဟုတ်ပါလား​​။ ဒါ​​ေြကာင့​်​မို့​​ အဘိုး​​တို့​​အဘွား​​တို​​ေခတ်က​​ေန အခု​​ေြမး​​တို့​​ ​​ေခတ်ကို ​​ေရာက်တဲ့​​အထိဆရာဝန်အတတ်နဲ့​​ ပတ်သက်လို့​​ ဘွဲ့​​လွန်ဒီဂရီ​​ေတွယူစရာရှိရင် အဂင်္လန်ကိုပဲ ​​ေြပး​​​ေြပး​​ယူ​​ေနြကာတာ​​ေပါ့​​။ဆရာဝန်တိုင်း​​မက်တဲ့​​ အိပ်မက်ဟာ အဂင်္လန်နိုင်ငံ ​​ေတာ်ဝင်​​ေကာလိပ်ရဲ့​​ သမား​​​ေတာ်ြကီး​​​ေတွက အသိအမှတ်ြပုတဲ့​​ဘွဲ့​​​ေတွ အနည်း​​ဆံုး​​တစ်ခု​​ေလာက်ြဖစ်ြဖစ်​​ေအာင်ထား​​ခဲ့​​ရင် ​​ေသ​​ေပျာ်ပါြပီဆိုတဲ့​​ သူ​​ေတွချည်း​​ပါပဲ။

    ကိုယ်လည်း​​ ပါတာ​​ေပါ့​​။

    ​​ေဟာဒီ ကမ္ဘာြကီး​​မှာ သူတို့​​ကမှ လူရာမသွင်း​​ရင် နံုချာလိုက်တဲ့​​ ငါ့​​ဘဝ တယ်လည်း​​ ​​ေအာက်ကျ​​ေနာက်ကျ နိုင်လှ​​ေလြခင်း​​ ဆိုတာ ကိုယ့​်​ဘာသာကိုယ် သိမ်ငယ်​​ေနတာ မဟုတ်ပါဘူး​​။ ကိုယ်နဲ့​​တန်း​​တူ ကိုယ့​်​ထက်တင်မက ကိုယ့​်​​ေအာက်က အလုပ်လုပ်​​ေနတဲ့​​သူများ​​ကပါ အထင်​​ေသး​​အြမင်​​ေသး​​နဲ့​​ ဝိုင်း​​နှိမ်ြကတာပါ။ အချင်း​​ချင်း​​များ​​ဆိုရင်​​ေတာ့​​ ​​ေြပာမ​​ေနပါနဲ့​​​ေတာ့​​​ေလ။ စာလံုး​​​ေပါင်း​​ က​​ေလး​​မှ မလွဲတဲ့​​ဘွဲ့​​ကို ရတဲ့​​သူချင်း​​ အတူတူ​​ေတာင်“ကျုပ်က တစ်ခါတည်း​​ ​​ေြဖြပီး​​ ​​ေအာင်ခဲ့​​တာဗျ” လို့​​ လူ​​ေရှ့​​သူ​​ေရှ့​​ မရှက်မ​​ေြကာက် နှိပ်ကွပ်ြကတာ နား​​နဲ့​​ ဆတ်ဆတ်ြကား​​ရတာ မြကာခဏ။ အဂင်္လိပ်​​ေတွက ဆရာဝန်​​ေတွကို အ​​ေတာင်တပ် မ​​ေပး​​လိုက်ပါဘူး​​။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ချို​​ေတာ့​​ ​​ေသွး​​​ေပး​​လိုက်တာ အမှန်။
    အဘိုး​​တို့​​ အဘွား​​တို့​​​ေခတ်တုန်း​​က ဆရာဝန်ြကီး​​​ေတွက​​ေတာ့​​ အင်မတန်ကို ကုသိုလ်ထူး​​ြကပါ​​ေပတယ်။

    သူတို့​​တက်ခဲ့​​တဲ့​​ ​​ေဆး​​၊​ ​​ေကာလိပ်ဆိုတာကိုက အဂင်္လိပ်ဘုရင်ခံကိုယ်တိုင် အုတ်ြမစ်ချြပီး​​ ဖွင့​်​​ေပး​​ထား​​တာ။ ဒီကရတဲ့​​ ဘွဲ့​​ကိုလည်း​​ အဂင်္လန်ကရတဲ့​​ဘွဲ့​​နဲ့​​ တတန်း​​တည်း​​​ေလာက် သ​​ေဘာထား​​တာ။ ဘွဲ့​​လွန်​​ေတွတက်ချင်ရင် နိုင်ငံ​​ေတာ်အ​​ေထာက်အပံ့​​နဲ့​​ ပညာ​​ေတာ်သင်ဆိုြပီး​​ လွတ်။ ဟို​​ေရာက်ရင် ​​ေပျာ်သ​​ေလာက်​​ေန၊​ အလုပ်က​​ေလး​​ ဘာ​​ေလး​​လုပ်။ စိတ်ပါရင် ပါသလို တစ်ခုြပီး​​တစ်ခု ထိုင်​​ေြဖ​​ေနလို့​​ ရတယ်။ အဲဒါ​​ေြကာင့​်​ အဲဒီ​​ေခတ်က ဆရာြကီး​​ ဆရာမြကီး​​​ေတွဟာ အံ့​​ဖွယ်သရဲ။ တစ်​​ေယာက်တည်း​​နဲ့​​ ခွဲစိတ်ပညာ၊​ သား​​ဖွား​​မီး​​ယပ်ပညာ၊​ ​​ေဆး​​ပညာနှစ်ဘွဲ့​​
    သံုး​​ဘွဲ့​​ရြကတယ်။ ​​ေတာ်ချက်က​​ေတာ့​​ မ​​ေြပာပါနဲ့​​​ေတာ့​​။ ြပန်လာတဲ့​​အခါ ြမန်မာြပည် ​​ေဆး​​​ေလာကမှာ အ​​ေဖြကီး​​ အ​​ေမြကီး​​များ​​ အြဖစ် တပည့​်​တပန်း​​​ေပါင်း​​ ​​ေြမာက်များ​​စွာကို ​​ေမွး​​ထုတ်ြပီး​​ ပါ​​ေမာက္ခြကီး​​များ​​အြဖစ် ရပ်တည် ြကတယ်။

    သူတို့​​အတုပ္ပတ္တိ​​ေတွ ဖတ်ြကည့​်​မိရင် စွန်း​​ဝူခုန်း​​သူရဲ​​ေကာင်း​​ အ​​ေနာက်ဘက်ကို ခရီး​​သွား​​တဲ့​​အတိုင်း​​ အံ့​​မခန်း​​​ေတွ အား​​ကျ စရာ​​ေတွ ပါတယ်။ အဲဒီဆရာြကီး​​​ေတွ​​ေခတ်ကို ကိုယ်ကိုယ်တိုင် မမီခဲ့​​ဘူး​​၊​ ြကား​​ဖူး​​၊​ ဖတ်ဖူး​​ တာပဲရှိတယ်။ မန္တ​​ေလး​​မှာ​​ေတာ့​​ မာမီ​​ေဒါ်ြမင့​်​ြမင့​်​ခင်ဆိုတာ ရှိ​​ေသး​​တယ်။ ​​ေမး​​ြကည့​်​ြက​​ေပါ့​​။

    ​​ေဖတို့​​​ေမတို့​​ ​​ေခတ်မှာလည်း​​ ဆရာဝန်​​ေတွ နိုင်ငံြခား​​ကို ပညာ​​ေတာ့​​သင်သွား​​တာ ​​ေခတ်မတိမ်​​ေကာ ​​ေသး​​ပါဘူး​​။ နိုင်ငံ​​ေတာ်အစိုး​​ရက ဟိုမှာ ​​ေန​​ေရး​​စား​​​ေရး​​ အဆင်​​ေြပ​​ေအာင် လမ်း​​စရိတ်၊​ အဝတ်အစား​​ဖိုး​​ကအစ သံုး​​စရာ​​ေငွ ​​ေပါင်ငါး​​​ေထာင်​​ေတာင် ​​ေဆာင်း​​​ေပး​​လိုက်​​ေသး​​တာ။ သူတို့​​ဇာတ်လမ်း​​​ေတွ ကလည်း​​ လွှတ်အား​​ကျ စရာ​​ေကာင်း​​တယ်​​ေဝ့​​။ ကက်ဆာဘလင်ကာဇာတ်ကား​​ထဲက မင်း​​သား​​ မင်း​​သမီး​​​ေတွလိုပဲ။ ြပန်လာရင် မှတ်​​ေတာင် မမှတ်မိ​​ေတာ့​​ဘူး​​။ သွား​​ကတည်း​​က ဘိုနာမည်​​ေတွရကုန်ြကတာ။ တကယ့​်​ကို ဝိဇ္ဇာ​​ေဇာ်ဂျီ တပသီ​​ေတွအလား​​
    တတ်ကျွမ်း​​လာြကသ​​ေလာက် နုဖတ်သန့​်​စင်​​ေတာ်ဝင်လာလိုက်ြကတာ အိမ်သာတက်ရင်​​ေတာင် အနံထွက်ပါ့​​မလား​​ ​​ေအာက်​​ေမ့​​ရတယ်။ ကျွန်​​ေတာ်တို့​​ ဆရာြကီး​​များ​​က အဲဒီမျိုး​​ဆက်က ဆရာဝန်များ​​ပါ။ ​​ေြပာဆိုသွန်သင်တဲ့​​ စကား​​များ​​တင်မကဘူး​​ အဟမ်း​​ လို့​​ ​​ေချာင်း​​ဟန့​်​ပံု​​ေလး​​များ​​ပါ ​​ေလ့​​လာမှတ်သား​​ထိုက်ပါတယ်။

    ကိုယ်တို့​​​ေခတ်ကို ​​ေရာက်​​ေတာ့​​မှ “ငါ​​ေထာင်း​​မယ့​်​​ေနမှ ကျည်​​ေပွ့​​ လူချွတ်ထား​​ပါ​​ေသာ်​​ေကာ” ဆိုတဲ့​​ အ​​ေြကာင်း​​​ေတွကို ရင်နာနာနဲ့​​ လက်​​ေထာက်ချရပါဦး​​မယ်​​ေလ။ ​​ေဆး​​​ေကျာင်း​​တက်​​ေနစဉ်အချိန်မှာကတည်း​​က အတန်း​​ထဲမှာ သူလိုကိုယ်လို ​​ေရာ​​ေယာင်​​ေဝဝါး​​ အူ​​ေြကာင်ြကား​​မဟုတ်ပဲ ​​ေကျာင်း​​ြပီး​​ရင် အဂင်္လန်မှာ အ​​ေမြကီး​​ကား​​မှာ ဘာဘာညာညာ​​ေတွ​​ေြဖြပီး​​ ဘာဘွဲ့​​​ေတွဆက်​​ေြဖမယ်ဆိုတဲ့​​ လိပ်ြပာသား​​​ေလာင်း​​
    ​​ေဘာက်ဖတ်ြကီး​​များ​​ရှိပါတယ်။ ဒယ်ဒီ မာမီ ဦး​​ရီး​​ြကီး​​​ေတာ်များ​​ကိုယ်တိုင်က မလွှဲသာလို့​​ ြမန်မာြပည် ​​ေဆး​​​ေကျာင်း​​မှာ ​​ေအာင့​်​အည်း​​ြပီး​​ တက်​​ေချပါဦး​​လို့​​ လွှတ်လိုက်လို့​​ သူတို့​​ ခမျာ အနစ်နာခံြပီး​​ ​​ေကျာင်း​​တက် ​​ေနရရှာတာ​​ေလ။

    တကယ်ဆိုအစကတည်း​​က ဟိုမှာပဲတက်လို့​​ရတယ်။ အလုပ်သင် ဆရာဝန်ဆင်း​​တုန်း​​မှာ နိုင်ငံ​​ေတာ်က လိုအပ်ချက်အရ တာဝန်မထမ်း​​​ေဆာင်မ​​ေနရ ဥပ​​ေဒထုတ်လိုက်တဲ့​​အခါ ခမျာများ​​ ြမင်း​​​ေကာင်း​​ ဇက်တုပ်ဆွဲလိုက်သလို မခံချိမခံသာြဖစ်ြကရတယ်။အဂင်္လန်သွား​​ဖို့​​ ကွမ်း​​ြခံ ဘူတာမှာ တိကက်​​ေတာင်ပင် ဝယ်လို့​​ထား​​ကာမှ ဟို ပုဇွန်​​ေတာင်သား​​တွက တား​​ြပန်လာသမို့​​ သံုး​​နှစ်​​ေတာင် အလုပ်ဝင်ရဦး​​မယ်ဆို​​ေတာ့​​ အထူး​​ကုြဖစ်​​ေနာက်ကျရင် ဟိုမှာ ကွန်ဆား​​တန့​်​ြဖစ်ဖို့​​လည်း​​ ​​ေနာက်ကျကုန်မှာ​​ေပါ့​​ ဆိုြပီး​​ ​​ေဟာက်ဆာဂျင်​​ေတာင် ြပီး​​​ေအာင်မဆင်း​​နိုင်ပဲ လစ်တဲ့​​လူကလစ်၊​ လက်မှတ်​​ေတွ လိုက်စုတဲ့​​ လူတစုနဲ့​​ ​​ေသာက​​ေပွြကရရှာတယ်။

    ​​ေတာ်​​ေတာ်​​ေလး​​ကို သာြမည်ရံုတင်မဟုတ်ဘူး​​ ​​ေညာင်ညလွန်း​​လည်း​​ အား​​ြကီး​​တဲ့​​ ကိုယ်က​​ေတာ့​​ အလုပ်ထဲကို ကျွမ်း​​ပစ်ြပီး​​ဝင်ရံုပဲရှိတာမို့​​ မိုး​​နတ်မင်း​​ြကီး​​ကိုပဲ ​​ေကျး​​ဇူး​​​ေတွ အခါခါ တင်ရင်း​​ ​​ေရ​​ေမျာ ကမ်း​​မတင် ဘဝနဲ့​​ ကျင်လည်လာလိုက်တာ ဒီ​​ေန့​​အထိပါပဲ။ တက်လို့​​ရသ​​ေလာက်တက်ထား​​တဲ့​​ မြဖစ်ညစ်ကျယ် မဟာသိပ္ပံဘွဲ့​​ က​​ေလး​​ကလည်း​​ လူရာမဝင် ​​ေခွး​​ြဖူ​​ေတာမတိုး​​ဝံ့​​တဲ့​​ဘဝမို့​​ ရန်ကုန်မှာ ​​ေဆး​​ခန်း​​​ေတာင် မထိုင်ပါဘူး​​။ ဘွဲ့​​တပ်ရမှာ ရှက်စရာ ငံုး​​စိစိနဲ့​​။

    သူများ​​​ေတွလို နိုင်ငံြခား​​က ဘွဲ့​​​ေတွမလိုချင်ဘူး​​လား​​ကွယ်လို့​​ ​​ေမး​​လာရင်​​ေတာ့​​ ဘယ့​်​နှယ့​်​ ​​ေြပာပါလိမ့​်​ကွယ် ြမစ်ထဲ​​ေမျာလာတဲ့​​ ဆင်​​ေသ​​ေကာင်ဆယ်ြပီး​​ ဆင်ြဖူရှင်လုပ်တဲ့​​ ဘုရင်ကမှ ရာဇ ဣ​​ေြန္ဒ ဆယ်ထား​​ဦး​​မယ်။ ဘူတန်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း​​ ကာလကတ္တား​​ သွား​​သွား​​​ေြဖတာ အဲဒီစာ​​ေမး​​ပွဲ​​ေတွ​​ေပါ့​​။ စာ​​ေမး​​ပွဲ က​​ေတာ့​​ အဲဒီစာ​​ေမး​​ပွဲပါပဲ။ ဒါ​​ေမမယ့​်​ ​​ေခတ်​​ေတွ စနစ်​​ေတွက​​ေတာ့​​ အများ​​ြကီး​​​ေြပာင်း​​လဲသွား​​ခဲ့​​ြပီ။ ​​ေတာ်ဝင်
    ​​ေကာလိပ်ြကီး​​ကိုယ်တိုင်က ရွာစဉ်လည်ြပီး​​ စာ​​ေမး​​ပွဲ​​ေတွ စစ်စား​​​ေတာ့​​တာ အလုပ်ဝင်ကာစတုန်း​​က စား​​​ေမး​​ပွဲ​​ေြကး​​ သွင်း​​ရတဲ့​​ ​​ေပါင် ၁၅၀ ကို ဝန်ြကီး​​ဌာနက ဦး​​​ေနဝင်း​​လက်ထက်က ​​ေငွလဲနှုန်း​​နဲ့​​လဲ​​ေပး​​လို့​​ မီလိုက်ပါ​​ေသး​​တယ်။

    ဝင်ခွင့​်​စာ​​ေမး​​ပွဲ​​ေတာ့​​ ​​ေအာင်ရတာ​​ေပါ့​​။ ဒုတိယပိုင်း​​ကို အဂင်္လန်မှာ သွား​​​ေြဖရ​​ေတာ့​​ ၂ နှစ် ခွင့​်​​ေပး​​ထား​​တဲ့​​အခါ အလုပ်က​​ေလး​​ ဘာ​​ေလး​​ လုပ်ရလို့​​ြပန်လာရင် ဘွဲ့​​လည်း​​ရ။ ပိုက်ဆံ ​​ေလး​​ဘာ​​ေလး​​ စုမိ။ သား​​​ေရွှအိုး​​ ထမ်း​​နိုင်​​ေသး​​တယ်။ အဂင်္လန်မှာ အလုပ်အကိုင်ရှား​​ပါး​​လာတဲ့​​အခါမှာ အလုပ်မရတဲ့​​ဆရာဝန်များ​​က စာ​​ေမး​​ပွဲကို ြမန်ြမန်​​ေအာင်​​ေအာင်​​ေြဖြပီး​​ အစိုး​​ရ​​ေပး​​လိုက်တဲ့​​ ​​ေပါင် ၅၀၀၀ မကုန်ခင်ြပန်​​ေြပး​​ြကတယ်။ ငါး​​မရ​​ေပမယ့​်​ ​​ေရချိုး​​ြပန်ရတာလည်း​​ မရှံုး​​​ေသး​​ပါဘူး​​ အရင်ဆရာြကီး​​​ေတွလို ဟိုက ​​ေဆး​​ရံု​​ေတွမှာ အလုပ်ဆင်း​​ရတဲ့​​ အ​​ေတွ့​​အြကံု​​ေတာ့​​ မရ​​ေတာ့​​ဘူး​​​ေပါ့​​။ အဲဒီ​​ေနာက်မှာ​​ေတာ့​​ ဟိုမှာစစ်တဲ့​​ စာ​​ေမး​​ပွဲပါ ြမန်မာြပည်မှာ လာစစ်​​ေပး​​လိုက် ြက​​ေသး​​တယ်။

    ဒီတင်ဘာရာဘွဲ့​​လို့​​​ေခါ်ြကတာ​​ေပါ့​​။ ဒါလည်း​​​ေကာင်း​​ပါတယ်။ အိုး​​မကွာ အိမ်မကွာ စိတ်ညစ် စရာမလိုပဲ လိုချင်တဲ့​​ဘွဲ့​​ကိုရနိုင်​​ေသး​​တာ​​ေပါ့​​။ ခု​​ေတာ့​​ ဒီလို မဟုတ်​​ေတာ့​​ြပန်ဘူး​​။ ဒီမှာ တပိုင်း​​​ေအာင်ထား​​ြပီး​​သား​​ လူ​​ေတွ​​ေတာင် ရိုက်သတ်လို့​​မကုန်​​ေအာင်​​ေပါ​​ေန​​ေတာ့​​ ဘာစား​​ရိတ်မှ မခံနိုင်ဘူး​​။ သွား​​ချင်ရင် ကိုယ့​်​စာရိတ်နဲ့​​ ကိုယ်သွား​​။ အလကား​​ ​​ေတာ့​​မရဘူး​​။ ြပန်မလာမှာစိုး​​လို့​​ ဝန်ြကီး​​ဌာနမှာ ပိုက်ဆံသိန်း​​ ၅၀ အ​​ေပါင်ထား​​ခဲ့​​။ အရင်လို စာချုပ်​​ေလာက်နဲ့​​မယံုဘူး​​။​​ေငွသား​​မအပ်နိုင်ရင် ကား​​ထား​​ခဲ့​​။ ြပန်လာမှယူ။ ဟိုမှာ အလုပ်ရ​​ေနရင်လည်း​​ ြပန်မလာမှာ စိုး​​လို့​​ အလုပ်လုပ်နိုင်​​ေလာက်​​ေအာင် ခွင့​်​ ၂ နှစ်မ​​ေပး​​​ေတာ့​​ဘူး​​။ ​​ေြခာက်လပဲရမယ်။ ​​ေြခာက်လြကာလို့​​ ြပန်မလာရင် အ​​ေပါင်ဆံုး​​ြပီ။ သိမ်း​​တယ်။

    အလုပ်ြပုတ်တယ်။ ဆမ ပါ သိမ်း​​တယ်။ “လုပ်ထား​​ဦး​​​ေပါ့​​ရှင်။ ရှင် တို့​​က ရဲ​​ေတွပဲ” လို့​​ ​​ေြပာရံုအြပင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး​​။ မ​​ေကျနပ်ရင် မသွား​​နဲ့​​​ေလ။ ဒီမှာတင် ​​ေဒါက်ထရိတ် တတ်လိုက်​​ေပါ့​​။ သို့​​ကလို့​​​ေြကာင့​်​ ​​ေမာင်စံဖား​​တို့​​ လက်ထက်မှာ အဂင်္လန်က နံြပား​​ဦး​​ထုပ်ြကီး​​​ေဆာင်ချင်လို့​​ ရှိရင် ကိုယ့​်​လက်ထဲ သိန်း​​ နှစ်ရာမျိုး​​ သံုး​​ရာမျိုး​​​ေလာက် အရင်ရ​​ေအာင်စုရပါ​​ေတာ့​​တယ်။ တစ်လတစ်သိန်း​​​ေလာက် လခ ရ​​ေနမင့​်​ဟာ လ​​ေပါင်း​​ ၂၀၀၊​ ၃၀၀ ​​ေလာက် ထမင်း​​မစား​​ဘဲ​​ေနရင် အသာ​​ေလး​​ စုမိတာ​​ေပါ့​​။

    ဘာခက်တာ လိုက်လို့​​။ ဒီလိုနဲ့​​ ဆရာဝန်က​​ေလး​​​ေတွလည်း​​ ရှိစုမဲ့​​စုက​​ေလး​​​ေတွ ထုခွဲလို့​​ မိဘအိုစာမင်း​​စာ က​​ေလး​​​ေတွ နှုး​​နှပ်လို့​​ ​​ေဆွနီး​​မျိုး​​စပ်က ​​ေချး​​ငှား​​လို့​​ သံချီသံ​​ေကွး​​လုပ်သား​​များ​​ ​​ေအဂျင့​်​ဖိုး​​​ေပး​​ြပီး​​ မ​​ေလး​​ရှား​​ ထွက်သလို စာ​​ေမး​​ပွဲ ထွက်​​ေြဖြကရပါတယ်။ ​​ေလာကြကီး​​က ထင်သ​​ေလာက်​​ေတာ့​​ မ​​ေြဖာင့​်​ြဖူး​​​ေပဘူး​​ဗျ။ အဲဒီ​​ေြခာက်လအတွင်း​​မှာ စာ​​ေမး​​ပွဲက တစ်ြကိမ်ပဲစစ်တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ မ​​ေအာင်ခဲ့​​ရင် ​​ေအာင်ဖျာလိပ်ြပီး​​ ြပန်ရမလား​​။ အရင်အ​​ေြကွး​​​ေတွ ဆပ်နိုင်ဦး​​​ေတာ့​​ ​​ေနာက်တခါလာရင် ဒီ​​ေလာက်ထပ်ကုန်ရဦး​​မှာ။ ​​ေအး​​ဂျင့​်​လိမ်လို့​​ အလုပ်ြပုတ်သွား​​တဲ့​​ အိမ်​​ေဖာ် များ​​လို မအိုချင်​​ေပမယ့​်​ အိုလိုက်ရ​​ေတာ့​​တာ​​ေပါ့​​။ သူတို့​​ဘက်က အိုတာမဟုတ်ဘူး​​ ကိုယ်ဘက်က အိုတာ။

    ဟိုမှာ​​ေတာ့​​ အဲဒီ​​ေလာက်ြကာရင် အလုပ်က​​ေလး​​ ဘာ​​ေလး​​ရလို့​​ အို​​ေကသွား​​တာ။ သူများ​​နိုင်ငံမှာ ချာပရာစီ ဝင်လုပ်ရလည်း​​ တဝမ်း​​တခါး​​​ေတာ့​​ ဝတယ်။ ကူလီကူမာ လုပ်စရာမလိုဘူး​​။ ြပန်လာလို့​​ မရ​​ေတာ့​​တာတစ်ခုပါပဲ။

    ခိုး​​ြပီး​​ြပန်လာလည်း​​ အလုပ်ြပန်ဝင် လို့​​​ေတာ့​​ မရ​​ေတာ့​​ဘူး​​။

    ဒီလိုနဲ့​​ ြဖစ်မိတဲ့​​ ဘဝမှာ​​ေတာ့​​ ဘဝတိုး​​တက်ရာ တိုး​​တက်​​ေြကာင်း​​ အတွက် စာ​​ေမး​​ပွဲ​​ေြဖ ဘွဲ့​​ယူတာ မဟုတ်​​ေတာ့​​ပါဘူး​​။ စာ​​ေမး​​ပွဲ​​ေြဖ၊​ ဘွဲ့​​ရဖိုအတွက် သင့​်​​ေတာ်​​ေအာင် ကိုယ်ဘဝြကီး​​တစ်ခုလံုး​​ကို ြပုချင်တိုင်း​​ြပု ြပင်ချင်တိုင်း​​ ြပင်ယူရပါ​​ေတာ့​​တယ်။ ဒီဘွဲ့​​ကိုရရင် တကမ္ဘာလံုး​​ဘယ်မှာ အလုပ်သွား​​လုပ်လုပ် ရတယ်ဆို​​ေတာ့​​ ​​ေကာင်း​​ရာမွန်ရာ ​​ေရာက်သွား​​မယ်ပဲ ဆိုြကပါစို့​​ကွယ်။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ ြပည်​​ေတာ်မြပန်နိုင်တဲ့​​ မင်း​​ခ​​ေယာကျာ်း​​​ေလ။ လုပ်​​ေဖာ်ကိုင်ဖက် အတန်း​​​ေဖာ်သူငယ်ချင်း​​​ေတွ က နိုင်ငံြခား​​မှာ ​​ေရမီး​​ထိန်း​​လျှက် စိန်စြတာဟုန်နဲ့​​ စံစား​​
    အလုပ်လုပ်​​ေနြကတာ ​​ေတွ့​​ရ​​ေတာ့​​ဝမ်း​​​ေတာ့​​သာမိပါတယ်။ လွမ်း​​​ေတာ့​​လည်း​​ လွမ်း​​မိတာ​​ေပါ့​​။ အား​​လည်း​​ ကျမိတာပဲ။ ကိုယ့​်​အိမ်မက်ထဲက ​​ေတာ်ဝင်သမား​​​ေတာ် ဆပ်ြပာပူ​​ေပါင်း​​ြကီး​​က​​ေတာ့​​ ပါး​​လျား​​​ေလျာ့​​ရဲြပီး​​ ​​ေပါက်လုလုြဖစ်​​ေနြပီ။ ​​ေနာက်ဘွဲ့​​တစ်ခု ထပ်လိုချင်ရင် ဘုန်း​​ြကီး​​ပဲဝတ်​​ေတာ့​​မယ်။

  • “​​ေရရှည် တည်တံ့​​​ေသာ ဖွံ့​​ြဖိုး​​တိုး​​တက်မှု”

    တခါတုန်း​​က အရူး​​င​​ေရွှဟာ ​​ေဈး​​တန်း​​​ေလျှာက်ရင်း​​ သူ့​​​ေရှ့​​က ကာဆီး​​ကာဆီး​​ ​​ေလျှာက်သွား​​တဲ့​​တင်ပဆံုြကီး​​ြကီး​​နဲ့​​ မိန်း​​မြကီး​​ကိုလည်း​​ြမင်​​ေရာ နံ​​ေဘး​​ဆိုင်က စစ်စီး​​ပံုး​​ (သစ်​​ေစး​​ပံုး​​) ထဲလက်နှိုက်ထဲ့​​လိုက်ြပီး​​မှအ​​ေဒါ်ြကီး​​ တင်ပါး​​ကို ြဖန်း​​ကနဲ ရိုက်ထည့​်​လိုက်ြပီး​​​ေြပာလိုက်တာက “ ဒီတစ်ပါတ်​​ေတာ့​​ ငါ စစ်စီး​​ သုတ်​​ေပး​​လိုက်ြပီ။ ​​ေနာက်​​ေဈး​​​ေန့​​ကျမှ နင်ဘာနင် ​​ေရွှချ​​ေချ​​ေတာ့​​“ တဲ့​​။ ကျွန်​​ေတာတို့​​ တိုင်း​​ြပည်မှာလည်း​​
    အရူး​​င​​ေရွှ စစ်စီး​​သုတ်​​ေပး​​လိုက်သလို ကိုယ်ဘာသာ ​​ေရွှချယူရတဲ့​​ ​​ေခတ်မီဖွံ့​​ြဖိုး​​တိုး​​တက်မှုြကီး​​​ေတွကို အံ့​​မခန်း​​ြမင်လာရတာ​​ေြကာင့​်​ ထံုး​​စံအတိုင်း​​ အမုန်း​​ခံလို့​​ ဝုန်း​​သံ​​ေပး​​လိုက်ရပါတယ်။

    ြငင်း​​လို့​​မရ​​ေအာင် ကိန်း​​ဂဏန်း​​အချက်အလက်နဲ့​​ အ​​ေသအချာ မှတ်တမ်း​​ြပုစုထား​​သလို့​​ဆို ​​ေရွှြပည်ြကီး​​မှာ တက္ကသိုလ်​​ေကာလိပ်​​ေပါင်း​​ ဘယ်နှစ်ခု၊​ ​​ေဆး​​ရံု၊​ ​​ေဆး​​​ေပး​​ခန်း​​ ဘယ်၍ဘယ်မျှ၊​ ​​ေရအား​​ လျှပ်စစ်စီမံကိန်း​​ြကီး​​​ေတွဆို သတင်း​​စာကိုင်လိုက်ရင် ဓာတ်လိုက်ယူရ​​ေတာ့​​မ​​ေလာက် တည်​​ေဆာက်ြပီး​​စီး​​ခဲ့​​ပါြပီ။ ကျွန်​​ေတာ်ကိုယ်တိုင်​​ေတာင် အဲသလို အသစ်တိုး​​ချဲ့​​ တည်​​ေဆာက်ြပီး​​စ အဆင့​်​ြမင့​်​​ေဆး​​ရံုသစ်ြကီး​​​ေတွမှာ
    တာဝန်ထမ်း​​​ေဆာင်လာခဲ့​​တာ နှစ်ခုရှိပါ​​ေပါ့​​။ ဘုန်း​​ကံက အဲသလို။ အသစ်နဲ့​​ကို အကျိုး​​​ေပး​​တာ။ ဘူတန်​​ေရာက်တာ ​​ေတာင် ​​ေဆး​​ရံုကအသစ်၊​ ကိုယ်က ပထမဦး​​ဆံုး​​​ေရာက်တဲ့​​ ဆာဂျင်။ ဒီအခါ ဆိုင်ကယ်အသစ်၊​ ကား​​အသစ် ဝယ်စီး​​သလို ပစ္စည်း​​​ေတွလိုက်စစ်၊​ ြဖုတ်တပ်စမ်း​​​ေမာင်း​​၊​ လိုတာ​​ေတာင်း​​လုပ်ရတာ​​ေပါ့​​။ အရူး​​င​​ေရွှရဲ့​​ စစ်စီး​​ရာြကီး​​​ေတွက ​​ေရွှချလိုရတဲ့​​ ​​ေနရာရှိသလို တချို့​​​ေနရာ​​ေတွကျ​​ေတာ့​​လည်း​​ ဘယ်လိုမှ​​ေရွှချလိုမရ၊​ မသင့​်​​ေတာ့​​တာ​​ေတွလည်း​​ ​​ေတွ့​​လာရြပန်ပါတယ်။ အဓိကက​​ေတာ့​​ ဟိုး​​အရင်တခါ​​ေြပာဖူး​​သလို တီဗွီရိုက်လို့​​သတင်း​​ထဲပါရံုက​​ေလး​​ လုပ်လုပ်ထား​​ခဲ့​​တာ​​ေတွကို တကယ်လက်​​ေတွ့​​အသံုး​​ကျ​​ေအာင်လုပ်ရတာပါ။

    “ဘာလိုချင်တယ်၊​ ဘာမရှိဘူး​​” ဆိုတဲ့​​ စကား​​ လံုး​​ဝမ​​ေြပာပါနဲ့​​လို ြကိုြကိုတင်တင် အတန်တန်ပိတ်ပင် ထား​​တဲ့​​အခါမှာ “​​ေအ​​ေလ၊​ ​​ေနာက်​​ေဈး​​​ေန့​​ကျမှပဲ ​​ေရွှချြကတာ​​ေပါ့​​” လို ​​ေတး​​​ေတး​​ထား​​ရပါ​​ေတာ့​​တယ်။ ခွဲစိတ်ခန်း​​အသစ်ြကီး​​မှဟီး​​လို့​​ အဲကွန်း​​​ေတွချည်း​​ပဲ တခန်း​​ နှစ်လံုး​​တပ်ထား​​တာ အ​​ေအး​​မိမှာ​​ေတာင်စိုး​​ရတယ်။ တကယ့​်​တကယ်ကျမှ မီး​​ကတ​​ေန့​​လံုး​​ကို သံုး​​နာရီြပည့​်​​ေအာင်မလာတာအြပင်၊​ မီး​​လာချိန်မှာလည်း​​
    အား​​မြပည့​်​တာ​​ေြကာင့​်​ အဲကွန်း​​ဖိုး​​​ေတွ နှ​​ေမျာတာထက် အလံုပိတ်အခန်း​​ထဲမှာ အား​​လံုး​​အသက်ရှူကျပ်ြပီး​​ အိုက်ြပုတ်ြကီး​​ြဖစ်​​ေန​​ေရာ။ ရန်ကုန်ကလာခဲ့​​တဲ့​​ ဧည့​်​သည်အဖွဲ့​​​ေတွက အလံုပိတ်မှန်ချပ်​​ေတွ ြဖုတ်ပစ်မှပဲ ​​ေနသာ​​ေတာ့​​တာ။ တို့​​ကိုက ​​ေဟာင်း​​​ေလာင်း​​နဲ့​​ပဲ တန်ပါသ​​ေလ။ အခန်း​​သံုး​​ခန်း​​မှာ တစ်ခန်း​​ပဲလင်း​​တဲ့​​ မီး​​​ေမာင်း​​ြကီး​​ကလည်း​​ မှုန်မှုန်ရီ​​ေဝ​​ေပမယ့​်​ မီး​​​ေချာင်း​​​ေတာင်မလင်း​​တဲ့​​ ​​ေမွး​​ခန်း​​ထက်စာရင် အများ​​ြကီး​​
    ​​ေတာ်​​ေသး​​တာ​​ေလ။ အရည်အ​​ေသွး​​​ေတွ​​ေတာ့​​ တက်လာတာ​​ေပါ့​​။ မနက်အာရံုမတက်ခင် ကိုး​​​ေပါင်ခွဲက​​ေလး​​ ညှပ်ဆွဲ​​ေမွး​​ရင်း​​ ဟက်တက်ြပဲသွား​​တဲ့​​ အတွင်း​​ဒဏ်ရာ​​ေတွကို ဓာတ်မီး​​​ေလး​​ထိုး​​ြပီး​​ ချုပ်တတ်သွား​​လို့​​ အဂင်္လန်က ဆရာဝန်​​ေတွကို​​ေတာင် စိန်​​ေခါ်ချင်စိတ်​​ေပါက်လာတယ်။

    အရင်​​ေဆး​​ရံုတုန်း​​ကလည်း​​ နိုင်ငံြခား​​ကလှူထား​​တဲ့​​ အသစ်စက်စက်ဓါတ်မှန်စက်ြကီး​​ဟာ ကိုယ်သာ​​ေြပာင်း​​လာခဲ့​​ရတယ်။ တစ်ချပ်မှ ရိုက်လို့​​မရခဲ့​​ဘူး​​။ ​​ေဆး​​ရံုကိုလာတဲ့​​ မီး​​အား​​နဲ့​​ အလုပ် မလုပ်ပါဘူး​​တဲ့​​။ သူ့​​အတွက် ထရန်စ​​ေဖာ်မာတစ်လံုး​​ ထိုင်ရပါမယ်တဲ့​​။ ကုမ္ပဏီကို ြပန်တင်ြပြပီး​​
    ြကိုး​​စား​​​ေြဖရှင်း​​ြကည့​်​ပါတယ်။ အလှူရှင်​​ေတွကလည်း​​ သဒ္ဒါတရား​​မကုန်ခမ်း​​​ေသး​​ပါဘူး​​။ မီး​​စက်ြကီး​​ အြကီး​​ြကီး​​တစ်လံုး​​ ထပ်လှူ​​ေပး​​ပါတယ်။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ အဲဒီမီး​​စက်ြကီး​​လည်ဖို့​​ ဓါတ်ဆီနှ​​ေြမာတာနဲ့​​ မရိုက်ြဖစ်ြပန်ဘူး​​။ ​​ေပး​​ကား​​​ေပး​​၏မရ ဆိုတာ အဲဒါ​​ေပါ့​​။

    ရခိုင်ြပည်နယ်ြကီး​​ တစ်ခုလံုး​​မှာရှိတဲ့​​ ဆရာမက​​ေလး​​​ေတွဟာလည်း​​ အား​​လံုး​​ ဖ​​ေလာ့​​ရင့​်​ နိုက်တင်​​ေဂး​​​ေလး​​​ေတွချည်း​​ပဲ။ မီး​​အိမ်ရှင်​​ေလး​​​ေတွ​​ေပါ့​​။ စစ်​​ေတွမှာ​​ေကာင် တစ်ည​​ေလး​​နာရီပဲ မီး​​ရတာကိုး​​။ တိုင်း​​ြပည်ဆင်း​​ရဲလို​​ေတာ့​​ မဟုတ်ရ​​ေပါင်ဗျာ။ ကျုပ်တို့​​ ြကီး​​ြကီး​​မား​​မား​​ အိမ်​​ေဆာက်​​ေနမယ် ဆိုရင်​​ေတာင် အိမ်ြကီး​​ရခိုင်လိုပဲ​​ေြပာြကတာ။ ​​ေဆွြကီး​​မျိုး​​ြကီး​​ စိန်​​ေတွ​​ေရွှ​​ေတွ ကျိကျိတက် ချမ်း​​သာတဲ့​​ ရခိုင်​​ေတွပံုလို့​​။

    သူလို့​​ကိုယ်နိုက်က ဆီမီး​​ဝါဝါညီညီစီထား​​ပါနဲ့​​ပဲ ​​ေနချင်ပံုရှိတယ် ပိုက်ဆံရှိရင် ကိုယ်မီး​​စက်နဲ့​​ကိုယ် ထိန်ထိန်ညီး​​​ေနလို့​​ရသား​​ပဲ။ ​​ေရအား​​လျှပ်စစ်စီမံကိန်း​​တစ်ခုလုပ်ရင် မီး​​လင်း​​ဖို့​​ ဘယ်​​ေလာက်ြကာမယ် မသိဘူး​​။ (ခုထိ​​ေတာ့​​ တစ်ခုမှ မလင်း​​​ေသး​​) အရင်ဆံုး​​ ကိုယ်ပိုင်တဲ့​​ လယ်ထွက်​​ေတွ၊​ စိုက်ခင်း​​​ေတွ၊​ ဥယျဉ်​​ေတွ အသိမ်း​​ခံချင်ခံရမယ်။ ရွာလိုက်​​ေရွ့​​ရတာလည်း​​ ြဖစ်ချင်ြဖစ်မယ်။ ကိုယ်အ​​ေြခအ​​ေနပျက်ရမှာက
    အခု။ ြပီး​​ကျ သူတို့​​ စီမံကိန်း​​ြကီး​​က ဘတ်ဂျက် ဆက်မကျ​​ေတာ့​​တာတို့​​ လူြကီး​​​ေြပာင်း​​သွား​​လို့​​ ​​ေနာက်လူက လှည့​်​မြကည့​်​​ေတာ့​​တာတို့​​နဲ့​​ တန်း​​လန်း​​ြကီး​​ ဂွမ်း​​သွား​​ရင် စီမံကိန်း​​က ​​ေန့​​စား​​ ဝန်း​​ထမ်း​​​ေလး​​​ေတွ​​ေတာင် ထမင်း​​တလုတ်အတွက် ထင်း​​ခုတ်၊​ ​​ေကျာက်စုပ်၊​ ဒုက္ခ​​ေတွ ​​ေရာက်ကုန် ြက​​ေရာ။ မင်း​​ကွန်း​​က ပုထိုး​​​ေတာ် ြကီး​​ကို ဘယ်ဘုရင်ဆက်တည်တယ်လို့​​ ြကား​​ဖူး​​သတုန်း​​။ ရခိုင်က ​​ေစာ​​ေဖတို့​​က ​​ေနာ​​ေကျလို့​​ ​​ေမှာင်​​ေမှာင်ပဲ စံ​​ေနြကတာ​​ေလ။ သင်ခန်း​​စာယူရမှာက ​​ေရရှည်တည်တံ့​​မည့​်​ ဖွံ့​​ြဖိုး​​တိုး​​တက်မှုကို လိုချင်ရင် ​​ေရရှည် တည်တံ့​​မည့​်​ ဘဝရှင်မင်း​​တရား​​ြကီး​​ကို အရင် ​​ေမတ္တာပို့​​ြကဗျာ။ ကျန်း​​မာပါ​​ေစ၊​ အသက်ရှည်ပါ​​ေစ။

    အာဏာစက်ြကီး​​လည်း​​ ကမ္ဘာတည်သ​​ေရွ့​​ အဓွန့​်​ရှည်ပါ​​ေစလို့​​။

    ဘာ​​ေလး​​ြဖစ်လိုက်ြဖစ်လိုက် အလကား​​​ေန အစိုး​​ရပဲ ခလုတ်တိုက်​​ေနသလို​​ေတာ့​​ ြဖစ်​​ေနပါြပီ။

    ဒါလည်း​​ မဟုတ်​​ေသး​​ြပန်ဘူး​​ဗျ။ ​​ေရရှည်တည်တံ့​​မည့​်​ ဖွံ့​​ြဖိုး​​တိုး​​တက်မှုမှာ အစိုး​​ရအြပင် ဝန်ထမ်း​​​ေတွရဲ့​​ စာရိတ္တနဲ့​​ စိတ်ဓာတ်ကလည်း​​ အများ​​ြကီး​​ အ​​ေရး​​ပါ​​ေသး​​တာ။ အဲဒါကို မြပင်ပဲနဲ့​​ ဘယ်လိုမှ မတိုး​​တက်နိုင်တာ ရှင်း​​ြပချင်ပါ​​ေသး​​တယ်။ (ဒီထက်လူမုန်း​​များ​​မယ့​်​ စာ​​ေတွ​​ေရး​​တတ်တဲ့​​သူမှ ရှိ​​ေသး​​ပါစ​​ေနာ်) ဘူတန်ကို ​​ေရာက်ကာစက သူကို​​ေဆး​​ရံုမှာ အနာ​​ေဆး​​ထည့​်​တဲ့​​အခါ အရက်ပျံ​​ေတွ ဘီတာဒင်း​​​ေတွ
    ​​ေဝါကနဲ ​​ေဝါကနဲ သွန်ချ၊​ မကုန်လို့​​ ကျန်ရင် သွန်ပစ်နဲ့​​ လုပ်​​ေနြက​​ေတာ့​​ ကိုယ်ကမ​​ေနနိုင် မထိုင်နိုင် လိုက် လိုက်သိမ်း​​မိပါတယ်။ ချုပ်ြကိုး​​​ေတွတဝက်​​ေလာက်ကျန်​​ေနရင်လည်း​​ “လွှင့​်​မပစ်နဲ့​​ ​​ေနာက်တခါသံုး​​ဖို့​​ သိမ်း​​ထား​​” ဆို​​ေတာ့​​ သူတို့​​က ရယ်ြကတယ်။ ဘီရိုြကီး​​ဖွင့​်​ြပြပီး​​ “ ဒီချုပ်ြကိုး​​​ေတွ အား​​လံုး​​ ​​ေနာက်နှစ်နှစ်​​ေလာက်မှ ကုန်​​ေအာင်မသံုး​​ရင် ဒိတ်လွန်လို့​​ အကုန်လွှင့​်​ပစ်ရမှာမို့​​ မကုန်ကုန်​​ေအာင် များ​​များ​​ သံုး​​​ေပး​​စမ်း​​ ပါ” တဲ့​​။

    တကယ်လည်း​​ အဟုတ်ဗျ။ ​​ေမ့​​​ေဆး​​​ေပး​​တဲ့​​ ​​ေဟလိုသိမ်း​​​ေတွ ရက်လွန်ကုန်​​ေတာ့​​ “မသံုး​​ပါနဲ့​​” ဆိုြပီး​​ အသစ် မှာ​​ေပး​​တယ်။ ကိုယ်ဆီမှာြဖင့​်​ အဲဒါ​​ေတွပဲ သံုး​​​ေနရတာ​​ေလ။ သူတို့​​နိုင်ငံက လူဦး​​​ေရ နည်း​​နည်း​​​ေလး​​ဆို​​ေတာ့​​ အစိုး​​ရက အြပည့​်​အဝ ​​ေထာက်ပံ့​​​ေပး​​နိုင်တာ​​ေပါ့​​​ေလလို အစကထင်ပါတယ်။ အကယ်တမ်း​​​ေတွး​​ြကည့​်​​ေတာ့​​ ကိုယ့​်​အစိုး​​ရကလည်း​​ အဲသ​​ေလာက်​​ေတာ့​​ ​​ေထာက်ပံ​​ေပး​​​ေနတယ် ထင်တာပဲ။ အလှူရှင်​​ေတွက​​ေနတဆင့​်​ ြဖစ်ြဖစ်​​ေပါ့​​။ ကွာသွား​​တာက​​ေတာ့​​ သူတို့​​ဆီက ဝန်ထမ်း​​​ေတွက အြပင်ကို ြပန်ြပီး​​ ​​ေရာင်း​​မစား​​ြကတာပါ။

    ​​ေဒး​​ဗစ်​​ေကာ်ပါဖီး​​ ​​ေလယဉ်ပျံြကီး​​​ေဖျာက်ြပတာ​​ေလာက်​​ေတာ့​​ ြမန်မာြပည်က လူ​​ေတွ ရယ်​​ေတာင် ရယ်ချင်​​ေသး​​။ ဂို​​ေဒါင်ြကီး​​တစ်လံုး​​လံုး​​၊​ စတိုခန်း​​ြကီး​​ တစ်ခန်း​​လံုး​​ ကွန်တိန်နာြကီး​​ တစ်ခုလံုး​​​ေတာင် အသာ​​ေလး​​ အစ​​ေဖျာက်ပစ်နိုင်ြကတာ မယံုမရှိပါနဲ့​​။ ကိုယ်​​ေတွ့​​​ေတွ ​​ေရး​​​ေရး​​ြပလိုက်ရရင် သက်​​ေသ လိုက်​​ေနရမှာစိုး​​လို့​​ မ​​ေြပာ​​ေတာ့​​ဘူး​​​ေနာ်။ စာရင်း​​စစ်အဖွဲ့​​ြကီး​​​ေတွလာတယ် ဆိုတာ နဂိုလုပ်ထား​​တဲ့​​ စာရင်း​​​ေတွကို လာစစ်တာ မဟုတ်ဘူး​​။ ဘာမှ လုပ်မထား​​တဲ့​​ တစ်နှစ်စာ စာရင်း​​ ​​ေတွကို ပုတ်ြပတ်နဲ့​​ လာလုပ်​​ေပး​​သွား​​တာ။ လူတိုင်း​​မဟုတ်ပါဘူး​​။ ကိုယ်​​ေတွ့​​ဖူး​​သမျှကို ​​ေြပာတာပါ။ သူများ​​ကို ​​ေဆာ်ချင် နှက်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး​​​ေနာ်။ ဒီအကျင့​်​ြကီး​​​ေတွနဲ့​​ ဘယ်ဘုရား​​ရှင်လက်ထက်မှ တိုး​​တတ်စရာ မြမင်ဘူး​​​ေလ။ ​​ေခါင်ကပဲ ယိုယို၊​ တံစက်ြမိတ်ကပဲ ယိုယို မိုး​​ယိုတာကို မြပင်ပဲနဲ့​​ ​​ေရခွက်နဲ့​​ လိုက်ခံ​​ေန သလိုြဖစ်​​ေနတာကို အား​​လံုး​​ြခံုြပီး​​​ေတာ့​​ ြမင်​​ေစချင်ပါတယ်။ သူများ​​ထိခိုက်သွား​​ရင် ရှစ်ြကီး​​ခိုး​​ပါရဲ့​​။

    (ရှစ်ဝယ်မယ့​်​သူ ရှိရင် ​​ေြပာဦး​​ဗျို့​​) ခု​​ေလာ​​ေလာဆယ်​​ေတာ့​​ ကိုယ့​်​လက်ထဲမိ​​ေနတဲ့​​ စစ်​​ေစး​​ရာြကီး​​​ေတွ ​​ေရွှလိုက်ချချင်လို့​​ မျက်ပါး​​ရပ်က သက်ထား​​ြမတ်တို့​​ဆီကို အလှူခံ အသံ​​ေပး​​လိုက်ပါတယ်ဗျာ။ ခွဲခန်း​​ထဲ၊​ ​​ေမွး​​ခန်း​​ထဲသံုး​​ဖို့​​ ထွန်း​​လို့​​ရတဲ့​​ မက်တတ် မီး​​​ေမာင်း​​က​​ေလး​​ နှစ်ခု​​ေလာက်၊​ လက်နဲ့​​ ညှစ်ညှစ်​​ေနရရှာတဲ့​​ ​​ေမ့​​​ေဆး​​ ဆရာဝန်ြကီး​​က သနား​​စရာ အလွန်​​ေကာင်း​​တာမို့​​ သူ့​​အတွက် အလိုအ​​ေလျှာက် အသက်ရှူစက်က​​ေလး​​နဲ့​​ ​​ေမာ်နီတာ​​ေလး​​တစ်လံုး​​​ေလာက် ​​ေသွး​​တိတ်​​ေအာင် မီး​​နဲ့​​ ရှို့​​တဲ့​​ စက်တစ်လံုး​​၊​ ချွဲစုပ်စက်တစ်လံုး​​၊​ ​​ေအာက်စီဂျင်​​ေပး​​တဲ့​​ စက်တစ်လံုး​​ နဲ့​​ ဓါတ်မှန်ဖလင်ြပား​​များ​​၊​ ​​ေသွး​​ခံအိတ် လှူဒါန်း​​ချင်တဲ့​​ ​​ေစတနာ သဒ္ဒါ တရား​​များ​​ြဖစ်​​ေပါ်လာမယ်ဆိုရင် ဆက်သွယ်လိုက်ပါ​​ေနာ်။ စား​​ရိတ်လည်း​​စိုက်၊​ လူလည်း​​စိုက်ပါ့​​မယ်။

    ဓာတ်ပံု​​ေတွ ဗီဒီယို​​ေတွ​​ေတာ့​​ လက်ခံြပီး​​ြပန်မပို​​ေတာ့​​ဘူး​​ စိတ်နာလွန်း​​လို့​​။ လူနာ​​ေတွအတွက်သံုး​​​ေနသ​​ေရွ့​​ အလှူရှင်ြကီး​​ရဲ့​​ ကုသိုလ်မီတာ​​ေတွ တရိပ်ရိပ်တက်​​ေနမှာမို့​​ အဲဒီမှာပဲ ဖတ်ယူလိုက်​​ေတာ့​​​ေနာ်။ အား​​လံုး​​အတွက် (အထူး​​အား​​ြဖင့​်​ ကိုယ်အတွက်) ဆုမွန်​​ေကာင်း​​​ေတာင်း​​​ေပး​​ လိုက်ပါမယ်။ “​​ေရာက်တဲ့​​အရပ်မှာ ​​ေရမီး​​လာ၊​ အင်တာနက်လည်း​​ ​​ေကာင်း​​ပါ​​ေစ”လို့​​။

  • ​​ေပတများ​​



    ​ေဆး​​ရံု​​ေဆး​​ခန်း​​ ဝန်း​​ကျင်ဆိုတာ သူနာသူ​​ေသတို့​​ ဝင်လာမစဲ တသဲသဲ ​​ေနြကတာမို့​​ အပါယ်ဘံုသား​​ ဖုတ်၊​ ြပိတ္တာ၊​ တ​​ေစ္ဆ၊​ ​​ေြမဘုတ်ဘီလူး​​၊​ မှင်စာတို့​​လည်း​​ ရှိ​​ေနမှာမလွဲပဲလို့​​ ထင်ြကပါ လိမ့​်​မယ်။ ကိုယ်တိုင်​​ေရာ ြမင်ဖူး​​၊​ ြကံုဖူး​​ပါသလား​​လို့​​​ေမး​​ရင်ြဖင့​်​ မြမင်အပ်​​ေသာ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါများ​​မို့​​ မြမင်ဖူး​​သာ်ြငား​​လည်း​​ ကိုယ့​်​မျက်စိထဲမှာ အရှင်လတ်လတ် ြမင်မိ၊​ ြကံုမိလိုက်​​ေလတဲ့​​ အပါယ်ဘံုသား​​
    ​​ေပတများ​​ကို​​ေတာ့​​ ​​ေဆး​​ရံုတက်ဖူး​​သူတိုင်း​​ ဆံုမိြကပါလိမ့​်​မယ်။

    လူတိုင်း​​ကို ဝါး​​လံုး​​ရှည်နဲ့​​ရမ်း​​ြပီး​​ မညှာမတာ ချိုး​​ချိုး​​ဖဲ့​​ဖဲ့​​ မ​​ေြပာချင်ပါဘူး​​။ ​​ေကာင်း​​တဲ့​​လူ​​ေတွလည်း​​ ရှိ​​ေတာ့​​ရှိတာ​​ေပါ့​​။ ဒါ​​ေပမယ့​်​
    မ​​ေကာင်း​​တဲ့​​ အဲဒီအုပ်စု​​ေတွက တစ်​​ေန့​​တြခား​​ ပွား​​များ​​လာြပီး​​ သူတို့​​ကိုယ်သူတို့​​လည်း​​ အဲ့​​ဒီဘဝ ​​ေရာက်​​ေနမှန်း​​ မသိြကလို့​​ရယ်။ အဲဒီသတ္တဝါ​​ေတွကို​​ေမွး​​ြပီး​​ ကိုယ်ကျိုး​​စီး​​ပွား​​အတွက် အသံုး​​ချ​​ေနတဲ့​​ ​​ေအာက်လမ်း​​ဆရာ တစ်ချို့​​ကို ​​ေတွ့​​​ေနရလို့​​ရယ် ​​ေြကာင့​်​ သံပံုး​​တီး​​၊​ ​​ေတာထုတ် လုပ်လိုက်ရပါတယ်။

    အသည်း​​အသန် နာဖျား​​မကျန်း​​ြဖစ်လို့​​ ​​ေဆး​​ရံုတက်​​ေနရတဲ့​​လူနာရဲ့​​ ​​ေအာက်​​ေြခသိမ်း​​ ​​ေဝယျာဝစ္စနဲ့​​ သန့​်​ရှင်း​​​ေရး​​လုပ်​​ေပး​​ရင်း​​ သူတို့​​က သဒ္ဒါလို့​​​ေကျွး​​တဲ့​​ မုန့​်​ဖိုး​​၊​ ပဲဖိုး​​​ေလး​​နဲ့​​ စား​​ရ​​ေသာက်ရတဲ့​​ ​​ေဆး​​ရံုအလုပ်သမား​​ဘဝဟာ တကယ်​​ေတာ့​​ ကုသိုလ်လည်း​​ရ ဝမ်း​​လည်း​​ဝတဲ့​​ အသက်​​ေမွး​​မှုတစ်ခုပါ။

    သို့​​​ေသာ်ြငား​​လည်း​​ ပညာကမတတ်၊​ အသိတရား​​ကမရှိ၊​ အသံုး​​ချသူ​​ေတွက အသံုး​​ချခံရရင်း​​က​​ေန မတတ်​​ေကာင်း​​တဲ့​​ အတတ်​​ေတွ တတ်ကုန်တဲ့​​အခါမှာ​​ေတာ့​​ ငရဲအိုး​​ထဲ​​ေဇာက်ထိုး​​ကျမယ့​်​ တသက်လံုး​​ လူ​​ေမွှး​​​ေတာင်မ​​ေြပာင်ပဲ အကုသိုလ်​​ေတွသာ အထပ်ထပ်တက်လာတဲ့​​ ဘဝကို​​ေရာက်လို့​​လာပါတယ်။

    အ​​ေထာက်အထား​​မရှိပဲ ရမ်း​​သမ်း​​ြပီး​​ မစွပ်စွဲပါနဲ့​​လို့​​ ​​ေြပာမှာစိုး​​လို့​​ အ​​ေထာက်အထား​​နဲ့​​ပဲ ​​ေြပာပါမယ်။ သမီး​​ကို​​ေမွး​​တုန်း​​က လူနာခန်း​​ဝက​​ေန ​​ေြခလှမ်း​​ (၂၀) ြပည့​်​​ေအာင် မလှမ်း​​ရတဲ့​​ ခွဲခန်း​​ထဲကိုလှည်း​​နဲ့​​ တွန်း​​ပို့​​ရတဲ့​​ အလုပ်သမား​​ခဟာ တစ်​​ေယာက်ကို (၂၅ဝဝိ/) နဲ့​​ ​​ေလး​​​ေယာက်တွန်း​​ရတာမို့​​ (၁ဝဝဝဝိ/)ပါတဲ့​​။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်​​ေတာ့​်​ရဲ့​​ ဆရာဝန်လစာက (၇၅ဝဝိ/-) ပါ။ ကိုယ့​်​ကို ဆရာဝန်မှန်း​​လည်း​​ သူတို့​​အား​​လံုး​​ သိြကပါတယ်။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ ကျွန်​​ေတာ့​်​အချစ် ​​ေဈး​​မဆစ်နဲ့​​။ အဲဒါထံုး​​စံပါ။ ပိုမယူပါဘူး​​။ ဓါတ်​​ေလှကား​​နဲ့​​က သယ်ရတဲ့​​ အ​​ေဆာင်​​ေြပာင်း​​လူနာဆို ဒီ​​ေဈး​​နဲ့​​မရပါ။ ​​ေကျနပ်​​ေလာက်​​ေအာင်မ​​ေပး​​နိုင်လို့​​ ​​ေဆာင့​်​ြကီး​​​​ေအာင့​်​ြကီး​​ တွန်း​​တိုက်​​ေနရင် ခွဲခန်း​​ထဲကထွက်ကာစ ​​ေမ့​​​ေဆး​​မြပယ်​​ေသး​​တဲ့​​လူနာ နာ​​ေနမှာစိုး​​လို့​​ စကား​​​ေြကာရှည်မ​​ေန​​ေတာ့​​ပါဘူး​​။ လူနာတိုင်း​​ အဲဒီလိုချည်း​​ပါပဲ။ သူတို့​​ကို​​ေြကာက်လို့​​မဟုတ်​​ေပမယ့​်​
    ကိုယ်ဆက်​​ေနရဦး​​မှာ သူတို့​​ပတ်ဝန်း​​ကျင်မှာြဖစ်ြပီး​​ ြပဿနာမြဖစ်ချင်တာနဲ့​​ ​​ေပး​​သွား​​ြကတာပါပဲ။

    နှ​​ေမျာတွန့​်​တိုတဲ့​​စိတ်​​ေတာ့​​မရှိပါဘူး​​။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ ​​ေစတနာ​​ေတာ့​​ တစက်မှမရှိတာအမှန်ပါ။ အလုပ်သင် ဆရာဝန်ဘဝကတည်း​​ကြကံု​​ေတွ့​​ခဲ့​​ရတဲ့​​ အဲဒီလိုလူမျိုး​​​ေတွဟာ အခုကိုယ့​်​လုပ်သက် (၁၅)နှစ်​​ေကျာ်လာတဲ့​​ အထိလည်း​​ ​​ေပျာက်မသွား​​ပါဘူး​​။ တင်း​​တင်း​​ကျပ်ကျပ်ကိုင်တွယ်တဲ့​​ အုပ်ချုပ်သူလက်ထက်​​ေရာက်ရင် ခဏြငိမ်သွား​​တယ်။ ​​ေနာက်​​ေတာ့​​​ေရာဂါ​​ေဟာင်း​​ ြပန်​​ေပါ်တာပါပဲ။

    ​​ေလာက်ကိုင်ကို​​ေရာက်တဲ့​​အခါ ပထမဦး​​ဆံုး​​ခွဲစိတ်ရတဲ့​​လူနာဟာ အူကျ​​ေရာဂါနဲ့​​ ဦး​​ပဇ္ဇင်း​​​ေလး​​ တစ်ပါး​​ပါ။ သံဃာ​​ေတာ်လည်း​​ြဖစ်တာမို့​​ ​​ေဆး​​ဖိုး​​ဝါး​​ခကလွဲလို့​​ ဘာအ​​ေထာက်အခံမှမရှိပါ​​ေစနဲ့​​လို့​​ မှာထား​​တဲ့​​ ြကား​​က ​​ေနာက်မှသတင်း​​ြပန်ြကား​​တဲ့​​အခါ “အြပင်မှာ ခွဲတာနဲ့​​ဘာမှမထူး​​ဘူး​​” လို့​​ ဆိုပါသတဲ့​​။ ​​ေသချာြပန် ​​ေမး​​ြကည့​်​​ေတာ့​​ ခွဲခန်း​​အထွက်မှာ အဝတ်​​ေလျှာ်ခဆိုြပီး​​ အလုပ်သမား​​တစ်​​ေယာက်က တရုတ်​​ေငွ(၁၀၀)ယွမ်နဲ့​​
    ​​ေလး​​​ေယာက်စာ ​​ေတာင်း​​သွား​​ပါသတဲ့​​။ ြမန်မာ​​ေငွ ​​ေြခာက်​​ေသာင်း​​ခွဲ​​ေလာက်ကျပါတယ်။

    ချက်ချင်း​​အစည်း​​ အ​​ေဝး​​လုပ်ြပီး​​ အား​​လံုး​​​ေခါ်စစ်​​ေတာ့​​ “လူနာက သထာလို့​​​ေပး​​တာ မယူရဘူး​​လား​​”တဲ့​​။ အစည်း​​အ​​ေဝး​​ြပီး​​တာနဲ့​​ ငိုယို​​ေတာက်​​ေခါက်​​ေနြကြပီ။ “ချဉ်​​ေပါင်နဲ့​​ဝက်သား​​ လဲချင်သပဆိုလည်း​​ လဲပလိုက်မယ်။ သူသာမှန်​​ေအာင်​​ေနပါ” လို့​​ြကိမ်း​​သဗျား​​။ ဆရာဝန်ကို အဲသလို ကလန်တဲ့​​အလုပ်သမား​​များ​​ဟာ သူတို့​​ကို အုပ်ချုပ်တဲ့​​ ​​ေဆး​​ရံုအုပ်ကို​​ေရာ ဘယ်လိုဆက်ဆံတယ်ထင်ပါသလဲ။ ရွာ​​ေတွကို ကာကွယ်​​ေဆး​​ထိုး​​ဆင်း​​တုန်း​​က အကူလိုက်သွား​​ရတဲ့​​ ပိုက်ဆံ​​ေတွခွဲမ​​ေပး​​လို့​​ဆိုြပီး​​ အိမ်​​ေရှ့​​က ​​ေစာင်း​​ဆဲြကတာပါ။ ရဲစခန်း​​တိုင် အမှုဖွင့​်​ရံုပဲ ရှိ​​ေတာ့​​တာမို့​​ အဲဒီအလုပ်​​ေတာ့​​မလုပ်ခဲ့​​ပါဘူး​​။

    သူတို့​​တ​​ေတွ ဘာြဖစ်လို့​​ ဒီလို​​ေသာင်း​​ကျန်း​​ရသလဲဆိုတာက​​ေတာ့​​ ဆရာဝန်​​ေတွအ​​ေြကာင်း​​ကို ​​ေနာ​​ေကျ​​ေနလို့​​ပါ။ ​​ေရာက်တာနဲ့​​ လူနာ​​ေတွလူနာ​​ေစာင့​်​​ေတွကို ကိုယ့​်​ဆီ​​ေခါ်လာမယ်။ အတင်း​​ ကန်​​ေတာ့​​ခိုင်း​​မယ်။ ဒီဆရာဝန် အချိုြကိုက်သလား​​၊​ အချဉ်ြကိုက်သလား​​ အကဲခတ်တယ်။ ကိုယ်က သူတို့​​ကိုမ​​ေမွး​​ရပဲ သူတို့​​က အရင်ကိုယ့​်​ကို ​​ေမွး​​ယူပါလိမ့​်​မယ်။ သူတို့​​ကို သရဲ​​ေမွး​​သလို​​ေမွး​​ြပီး​​ ​​ေြမှာက်စား​​၊​ ​​ေဟာက်စား​​လုပ်မယ့​်​
    ဆရာဝန်​​ေတွနဲ့​​ ​​ေတွ့​​လို့​​များ​​က​​ေတာ့​​ ပွဲသိမ်း​​တာပါပဲ။ ပညာ​​ေတွအများ​​ြကီး​​တတ်ထား​​တဲ့​​ ဆရာဝန်ကိုယ်၌က ဆင်ြခင်တံုတရား​​မရှိမှ​​ေတာ့​​ ဘာပညာမှမတတ်တဲ့​​ အလုပ်သမား​​​ေတွ ဘယ်​​ေလာက်ထင်တိုင်း​​ ြကဲြကမယ် ဆိုတာ ​​ေတွး​​သာြကည့​်​ပါ​​ေတာ့​​။ အဲဒီလို မကင်း​​ရာမကင်း​​​ေြကာင်း​​ ရှိခဲ့​​သူများ​​ဟာ ​​ေစာ​​ေစာက​​ေြပာခဲ့​​သလို အရက်မူး​​ြပီး​​ က​​ေလာ်တုပ်​​ေန​​ေတာ့​​လည်း​​ မြကား​​ချင်​​ေယာင် ​​ေဆာင်​​ေနြကရတာ​​ေပါ့​​။ ​​ေကျာင်း​​ဒရဝမ် တိုင်လိုက်လို့​​ ြမို့​​နယ်ပညာ​​ေရး​​မှူး​​ြကီး​​ ြပုတ်သွား​​တဲ့​​ အြဖစ်မျိုး​​​ေတွကို ​​ေလး​​တန်း​​​ေလာက်ကတည်း​​က ြမင်ဖူး​​ထား​​ြပီး​​သား​​ပါ။ အဲ့​​ဒါ​​ေြကာင့​်​ ဆူး​​ြကား​​ကဘူး​​ခါး​​ ဘဝမျိုး​​မ​​ေရာက်​​ေအာင် သရဲလည်း​​မ​​ေမွး​​ြကပါနဲ့​​။

    သရဲက ​​ေကျွး​​တဲ့​​​ေမွး​​တဲ့​​အပင်း​​​ေတွလည်း​​ မဝင်ပါ​​ေစနဲ့​​လို့​​ သတိ​​ေပး​​ချင်ပါတယ်။ အား​​လံုး​​ကို မ​​ေကာင်း​​ဘူး​​​ေြပာလို့​​​ေတာ့​​ မတရား​​ဘူး​​​ေပါ့​​။ သူတို့​​ထဲမှာလည်း​​ ​​ေကာင်း​​တဲ့​​ သူ​​ေတွရှိသလို အဲဒီမ​​ေကာင်း​​တဲ့​​လူ​​ေတွလည်း​​ ထိမ်း​​သိမ်း​​အုပ်ချုပ်တဲ့​​လူ ​​ေကာင်း​​ရင်​​ေတာ်ရင် လူ​​ေကာင်း​​
    ြပန်ြဖစ်သွား​​ပါတယ်။ ပညာမတတ်တဲ့​​သူကို လိမ္မာ​​ေအာင် အုပ်ချုပ်ရတာ သွန်သင်ရတာဟာ ပညာတတ် ြကီး​​​ေတွကို ​​ေရကင်း​​ြပရတာ​​ေလာက်မခက်ခဲပါဘူး​​။ ဒါ​​ေပမယ့​်​လည်း​​ သူတို့​​ကို ထိန်း​​သိမ်း​​ကွပ်ကဲအုပ်ချုပ် ပဲ့​​ြပင်​​ေပး​​မယ့​်​သူဆိုတာ သိြကား​​မင်း​​ြကီး​​ရဲ့​​ ဝရဇိန်လက်နက်လိုပါပဲ။ ရှိမှရှိပါမလား​​လို့​​ သံသယြဖစ်မိတာ အခါခါပါ။ မ​​ေကာင်း​​တဲ့​​အကျင့​်​ဆိုတာမျိုး​​ဟာ ကူး​​စက်​​ေရာဂါ​​ေတွထက်ကို အကူး​​အစက်ြမန်တတ်​​ေတာ့​​ သူတို့​​အကျင့​်​​ေတွက သူတို့​​အထက်က လူ​​ေတွဆီကိုကူး​​ကုန်တာ မြကာခဏပါ။

    အတန်း​​​ေဖာ်သူငယ်ချင်း​​တစ်​​ေယာက်ဟာ ကရင်ြပည်နယ်နယ်စပ်က ြမို့​​​ေလး​​တစ်ြမို့​​မှာ တာဝန်ကျတဲ့​​အခါ လက်ယား​​ယား​​နဲ့​​ လာသမျှထိုင်ခွဲလို့​​ချည်း​​ ​​ေနခဲ့​​ပါတယ်။ တစ်နှစ်​​ေလာက်​​ေနလို့​​ အတိုင်အ​​ေတာ​​ေတွ တက်လာ​​ေတာ့​​မှ သူခွဲထား​​သမျှကို ​​ေဘာက်ချာြဖတ်သိမ်း​​​ေနတဲ့​​ အြပာဝတ်ြကီး​​က တိုက်​​ေဆာက်ကား​​စီး​​ြပီး​​ တာ့​​တာြပလို့​​ အလုပ်ထွက်သွား​​ပါတယ်။ ချိန်ခွင်​​ေပါ်တက်ထိုင်​​ေလာက်​​ေအာင် အ တဲ့​​ ဆရာဝန်​​ေတွကလည်း​​ သိပ်​​ေတာ့​​မရှား​​လှပါဘူး​​။ အဲဒါ​​ေြကာင့​်​ ခွဲစိတ်ဆရာဝန်ြဖစ်လာရတဲ့​​ဘဝမှာ ကိုယ့​်​ကို လက်ညိုး​​ထိုး​​ြပီး​​ ​​ေရာင်း​​စား​​မယ့​်​ ဓါး​​ြပများ​​လို နင်တစ်စုငါတစု ​​ေဝပံုချစား​​မယ့​်​သူ​​ေတွကို အင်မတန် ​​ေြကာက်ပါတယ်။ ဒါ​​ေြကာင့​်​ ဘူတန်မှာသွား​​အလုပ်လုပ်တာပါ။ အဲဒီမှာ ဒီကိစ္စ​​ေတွ ဘာမှမရှိ​​ေတာ့​​ အနည်း​​ဆံုး​​ နှစ်နှစ်​​ေတာ့​​ အကုသိုလ်လည်း​​ကင်း​​ စိတ်လည်း​​ချမ်း​​သာခဲ့​​ပါတယ်။
    ဒီလိုလူ​​ေတွ ဘာလို့​​ ဒီလိုရှိ​​ေနရတာလည်း​​လို့​​ အရင်း​​စစ်ရင်​​ေတာ့​​ အြမစ်​​ေြမကလို့​​ပဲ ြမင်ဦး​​မှာပါ။ အြပင်​​ေဆး​​ခန်း​​ြကီး​​​ေတွမှာလည်း​​ ဒဒီလိုပဲ ခွဲစိတ်ကုသလုပ်ကိုင်​​ေနြကတာပါပဲ။ ဘယ်မှာြပဿနာတက်လို့​​တုန်း​​။

    ဘယ်သူက ြကား​​ထဲက ဝင်​​ေတာင်း​​ရဲလို့​​တုန်း​​။ ​​ေဆး​​ရံု​​ေတွမှာကျ​​ေတာ့​​ ​​ေဆး​​ဝါး​​ပစ္စည်း​​ ကိရိယာ လိုအပ်သမျှကို အြပင်ကဝယ်ယူရတာ ြပဿနာမရှိပါဘူး​​။ ဝန်​​ေဆာင်မှုပိုင်း​​​ေရာက်တဲ့​​ အခါကျ​​ေတာ့​​ “မယူရဘူး​​” နဲ့​​ “​​ေကျး​​ဇူး​​သိတတ်တာပါ” ဆိုတာနဲ့​​ အြကား​​က ​​ေဝဝါး​​ဝါး​​နယ်ပယ် တစ်​​ေလျှာက်မှာ ြဖစ်ချင်တိုင်း​​ ြဖစ်​​ေနရတာပါပဲ။ ဒါဆိုလည်း​​ ရှင်း​​ပါတယ်။ ကင်း​​​ေအာင်​​ေနလိုက်ြကတာ​​ေပါ့​​လို့​​ ​​ေြပာလို့​​လည်း​​ မရြပန်ပါဘူး​​။ ဘာြဖစ်လို့​​ဆို​​ေတာ့​​ လုပ်ရတဲ့​​အလုပ်ဟာ ကိုယ်တစ်​​ေယာက်တည်း​​နဲ့​​ြပီး​​တဲ့​​ကိစ္စ မဟုတ်​​ေပ​​ေတာ့​​ ကိုယ်ကကင်း​​​ေပမယ့​်​ သူများ​​ကိုလည်း​​
    ြကည့​်​ရပါ​​ေသး​​တယ်။ “ဌာန အြကီး​​အကဲဆိုတာ လက်​​ေအာက်ငယ်သား​​ကို စား​​​ေပါက်ပိတ်​​ေအာင် မလုပ်ရဘူး​​။

    ရှာ​​ေကျွး​​သင့​်​တာ​​ေပါ့​​” ဆိုတာ သူတို့​​ဟာသူတို့​​တစ်ထစ်ချ ယံုြကည်ထား​​တာပါ။ “ဒီလခနဲ့​​ သူ​​ေတာင်​​ေလာက်​​ေအာင် စား​​နိုင်လို့​​လား​​” လို သိသိသာသာအသံ​​ေတွ ​​ေပး​​ြကြပန်ပါတယ်။ ​​ေနာက်ဆံုး​​​ေတာ့​​ ​​ေဆး​​ရံုမှာလုပ်ရကိုင်ရတာ​​ေတွ အဆင်မ​​ေချာ​​ေတာ့​​ပါဘူး​​။ လူနာက အ​​ေဆာင်
    ထဲမှာ က​​ေလး​​​ေခါင်း​​ထွက်လာလဲ ဆရာဝန်​​ေခါ်မ​​ေပး​​​ေတာ့​​ဘူး​​။ အ​​ေရး​​​ေပါ် ခွဲရစိတ်ရမယ်ဆိုရင်လည်း​​ ဘယ်သူမှ အကူဝင်မ​​ေပး​​​ေတာ့​​ဘူး​​။ “ကိုယ့​်​ထမင်း​​ကိုယ်စား​​ြပီး​​ ဘြကီး​​နွား​​မ​​ေကျာင်း​​နိုင်ဘူး​​” ​​ေြပာင်​​ေြပာင်​​ေြပာလွှတ်ပါတယ်။

    အဲဒါကိုယ်က သူတို့​​ြပန်ြပီး​​ တိုင်ရ​​ေတာရ​​ေလာက်​​ေအာင် အပင်း​​ဝင်မထား​​လို့​​သာပါ။ သူတို့​​နဲ့​​အြပိုင် ကျား​​စီး​​ ဖား​​စီး​​ နဘား​​ပါး​​ယား​​ရိုက်စား​​​ေနတဲ့​​သူဆို အား​​လံုး​​လက်မှတ်​​ေတွထိုး​​ြပီး​​တိုင်လိုက်ြကတာ မ​​ေလး​​ရှား​​​ေရာက်သွား​​​ေရာ။ ရှိသမျှဘုရား​​သခင်​​ေတွအား​​လံုး​​ကိုတိုင်တည်ြပီး​​ ​​ေြပာဝံ့​​ပါတယ်ဗျာ။ ငါသာအ​​ေကာင်း​​ ဘယ်သူမှမ​​ေကာင်း​​ဆိုတဲ့​​ စာမျိုး​​​ေတွ တစ်လံုး​​တစ်ပါဒမှ မ​​ေရး​​လိုပါဘူး​​။ ကျက်သ​​ေရယုတ်လွန်း​​လို့​​။ ကိုယ့​်​ကိုယ်ကိုလည်း​​ ​​ေကာင်း​​တယ်လို့​​ ဘယ်တုန်း​​ကမှ မြမင်ပါဘူး​​။ ဒါ​​ေပမယ့​်​ ဒီအ​​ေြကာင်း​​​ေတွဟာ ဆရာဝန်နဲ့​​လူနာ၊​ လူနာရှင်​​ေတွအြကား​​မှာ
    ​​ေသာက်ကျိုး​​နည်း​​​ေလာက်​​ေအာင် နား​​လည်း​​မှု​​ေတွ လွဲမှား​​ကုန်တာမို့​​လို့​​ ဆရာဝန်​​ေနရာက​​ေနြပီး​​ ဝင်​​ေတွး​​ြကည့​်​ နိုင်​​ေအာင် သ​​ေဘာကို​​ေြပာြပတာပါ။

    တစ်ခု​​ေတာ့​​ စဉ်း​​စား​​ြကည့​်​​ေစချင်ပါတယ်။ ြမန်မာြပည်မှာ အချမ်း​​သာဆံုး​​ဆိုတဲ့​​ ဆရာဝန်​​ေတွ ြမင်ဖူး​​ပါလား​​။ ဘယ်နှစ်​​ေယာက်​​ေလာက်များ​​ရှိပါလိမ့​်​။ သူတို့​​တစ်သက်လံုး​​ ရှာ​​ေဖွစု​​ေဆာင်း​​ထား​​သမျှ​​ေတွဟာ အရာကျသွား​​တဲ့​​ လူြကီး​​တစ်​​ေယာက်နဲ့​​ မယား​​ငယ်အိမ်က ပိုင်ဆိုင်မှု​​ေလာက်​​ေတာင်မရှိပါဘူး​​။ မယံုရင် အဲဒီပစ္စည်း​​​ေတွ ​​ေလလံပွဲလုပ်တာ​​ေရာက်ဖူး​​တဲ့​​သူကို​​ေမး​​ြကည့​်​။ အဂင်္လန်မှာ အဋ္ဌမ​​ေြမာက် ဟင်နရီဘုရင်က ဆာ​​ေသာမက်စ်မိုး​​ကို သက်​​ေသလိမ်နဲ့​​ ြပစ်ဒဏ်ဒီရင်တဲ့​​အခါမှာ ​​ေသာမက်စ်မိုး​​က အဲဒီ သက်​​ေသရဲ့​​ ရင်ဘတ်က
    တံဆိပ်က​​ေလး​​ကို “အဲဒါ ဘာပါလိမ့​်​” လို​​ေမး​​သတဲ့​​။ “​​ေဝလနယ်ရဲ့​​ တရား​​သူြကီး​​ ရာထူး​​” လို သိလိုက်တဲ့​​အခါ ကျ​​ေတာ့​​ “ဪ . . . ​

    ​ေဝလနယ်က​​ေလး​​ တစ်နယ်အတွက်နဲ့​​များ​​ကွယ်” လို ဆိုပါသတဲ့​​။ အမှန်တရား​​အတွက် ဆိုရင် ကမ္ဘာြကီး​​တစ်ခုလံုး​​နဲ့​​​ေတာင် မလဲရဘူး​​မဟုတ်လား​​။ ​​ေဝလနယ်ဆိုတာ တကယ်​​ေတာ့​​ မ​​ေသး​​လွန်း​​ဘူး​​လား​​ခင်ဗျာ။

  • Copyright @ 2013 Dr.Soe Min.